7 Verontrustende gebruiken in het oude Egypte

Van vervloekte graven tot afschuwelijke straffen: dit zijn de donkerste kanten van de oude Egyptische cultuur.

De oude Egyptische beschaving staat bekend om haar piramides, farao’s, mummies en culturele prestaties.

De wrede en angstaanjagende gebruiken blijven echter vaak onopgemerkt.

Deze beschaving was doordrongen van strenge overtuigingen en tradities die iedereen konden choqueren.

Hieronder staan ​​zeven van de meest angstaanjagende gebruiken en rituelen van deze verbazingwekkende maar meedogenloze cultuur.

Ziekten behandelen door middel van horror

De medische praktijken van de oude Egyptenaren waren ronduit schokkend.

Om kiespijn te genezen, stopten ze dode muizen in hun mond. Soms vermaalden ze deze tot een pasta en smeerden het rottende vlees op de pijnlijke plek.

Een infectie was bijna onvermijdelijk, maar dat was nog het minste probleem.

Als vorm van anticonceptie brachten vrouwen krokodillenpoep in hun lichaam aan, in de veronderstelling dat dit zwangerschap zou voorkomen.

Het vuil en de bacteriën die in zo’n ‘middeltje’ zitten, kunnen onvoorstelbaar veel leed veroorzaken.

Ze dronken ook drankjes die ezel organen, slangenhuiden en zelfs vermalen mummies bevatten. De dodelijke stof circuleerde door hun aderen als een vloek.

Aderlatingen waren een gangbare praktijk en werden uitgevoerd met vuile instrumenten die het vlees scheurden en de vloer met bloed doordrenkten.

De brandwonden en wonden waren bedekt met rottend vlees, waarin maden zwermden en het rottende weefsel op aten.

Mummificatie: het wrede pad naar onsterfelijkheid

Het mummificatieproces was verre van humaan. Het begon allemaal met een grove snee in de buik, waardoor balsemers handmatig de organen verwijderden.

De maag, darmen en lever werden verwijderd, nog steeds bedekt met vocht, terwijl de hersenen tot pulp werden gereduceerd en met metalen haken via de neus naar buiten werden getrokken.

Het hart, dat als de zetel van de ziel werd beschouwd, werd soms achtergelaten, maar in andere gevallen werd het eenvoudigweg weggegooid als men het onwaardig achtte.

Vervolgens werd het lichaam volgepropt met natron, een zout dat vocht aan het vlees onttrok, waardoor het kromp en zwart werd.

De huid werd rimpelig, de ogen werden donker en het lichaam kreeg een griezelige, leerachtige textuur.

Soms maakten de balsemers fouten, waardoor het lichaam van binnenuit begon te ontbinden en de lucht zich vulde met stinkende rotting.

Zelfs nadat de mummie in linnen verbanden was gewikkeld, kon het ontbindingsproces doorgaan. Hierdoor leek de mummie meer op een instrument van verschrikking dan op een symbool van de eeuwigheid.

De geheime wereld van Egyptische demonen

Het goddelijke pantheon van het oude Egypte omvatte niet alleen majestueuze goden zoals Horus en Anubis.

Daarnaast was er een minder bekende groep wezens: demonen, bizarre wezens met dierlijke trekken die leefden op de grens tussen de wereld van de goden en de wereld van de mensen.

Deze bovennatuurlijke entiteiten waren niet duidelijk goed of slecht.

Met hun vermogen om zowel te helpen als te vernietigen, bewaarden ze het evenwicht van maat, de kosmische orde.

In tegenstelling tot de verre goden die in grote tempels werden aanbeden, waren demonen aanwezig in het dagelijks leven van de Egyptenaren.

Uit angst voor hun macht konden mensen een beroep op hen doen voor hulp, maar ze konden ook ongeluk brengen.

De eerste afbeeldingen van deze mysterieuze wezens verschenen in het Middenrijk, wat hun toenemende belang aangeeft.

Ze werden vaak vereeuwigd in beeldjes en kunstvoorwerpen en bleven onzichtbare metgezellen in het dagelijks leven: wezens die zowel konden beschermen als angst konden inboezemen.

Rituelen van mensenoffers en koninklijke begrafenissen

Mensenoffers in naam van de farao bestonden uit afschuwelijke rituelen waarbij levende mensen aan de goden werden geofferd in een grimmige vertoning van toewijding en macht.

Bewijsmateriaal dat teruggaat tot de predynastieke periode laat zien dat er inderdaad rituele moordpartijen plaatsvonden, waarbij de slachtoffers vaak werden vastgebonden en een pijnlijke dood stierven.

Op een aantal van de vroegste afbeeldingen is een knielende figuur te zien die een wapen in de borst van een gebonden man steekt. Er staat ook een kom in de buurt waarin het bloed van de stervende man wordt opgevangen.

Deze offers waren niet alleen bedoeld voor de goden, maar ook om de farao in het hiernamaals te dienen.

In de koninklijke graven van de eerste dynastie vond de begrafenis van het gevolg plaats , waarbij de dienaren van de overleden heerser en zelfs hoge ambtenaren samen met hem werden begraven.

Deze mensen werden uitgekozen vanwege hun nauwe band met de farao, om hem tot in de eeuwigheid te vergezellen.

De verschrikkingen van de gerechtigheid

De straffen in het Oude Egypte waren wreed en genadeloos. Ze waren bedoeld om angst te zaaien en de controle te behouden. De meest afschuwelijke methoden omvatten vaak martelingen en een langzame, pijnlijke dood.

Een van de meest verschrikkelijke straffen was het door de straten slepen van de veroordeelde, waarna hij werd uitgekleed en geslagen, en vervolgens op een paal werd gespietst.

Voor misdaden tegen de farao – of de goden – konden criminelen levend gekookt worden in ketels met kokende olie.

Sommigen werden onderworpen aan brute verminkingen, zoals het afhakken van ledematen of geslachtsdelen. Het slachtoffer leed pijn en was zijn leven lang misvormd.

De Egyptenaren voerden hun executies ook uit door ze aan wilde dieren te voeren, meestal leeuwen of krokodillen. Dit lot leidde tot een gruwelijke en pijnlijke dood.

Voor degenen die hun familie hadden verraden, was het niet ongewoon om levend verbrand te worden op het stadsplein.

Deze wrede en genadeloze straffen waren bedoeld om de menselijke geest te breken en de onschendbaarheid van de staatsmacht voor altijd veilig te stellen.

Het lijden verborgen achter de grote piramides van Egypte

De bouw van de Egyptische piramiden was een bruut en meedogenloos proces.

De arbeiders waren dwangarbeiders die tijdens de overstromingen van de Nijl als landarbeiders werden gerekruteerd. Ze moesten onder ondraaglijke omstandigheden enorme stenen blokken door de zinderende woestijn slepen.

Door de hitte, fysieke uitputting en het gebrek aan voedsel stierven velen van uitputting en verwondingen, zonder hoop op hulp.

Degenen die de martelingen niet konden verdragen, werden er gewoon uitgegooid. Hun lichamen werden begraven naast de bouwwerken die ze zelf hadden helpen bouwen.

Sommigen van hen werden geofferd in naam van de reis van de farao naar het hiernamaals en werden met hem begraven.

Hoe groter de piramides werden, hoe hoger de prijs in mensenlevens werd.

Achter deze majestueuze monumenten gaat een angstaanjagende waarheid schuil: hun fundamenten zijn gebouwd op het lijden van mensen die slechts instrumenten waren in de handen van hun heersers.

De vloek van de farao’s

Oude graven waren meer dan alleen begraafplaatsen. Het waren verzegelde ruimtes van lijden, verval en vergelding.

Het mummificatieproces zelf was bruut: lichamen werden opengesneden, organen werden eruit gerukt en het vlees werd uitgedroogd, waardoor er iets ontstond dat op huid leek.

De doden zouden in een eeuwige slaap moeten rusten, maar als hun rust verstoord werd, had dat vreselijke gevolgen.

In de steen waren waarschuwingen gegraveerd die een meedogenloze straf voorspelden en die kwelling en vernietiging voorspelden voor degenen die het waagden om naar binnen te gaan.

Sommigen die deze graven ontheiligden, kwamen op een vreselijke manier aan hun einde: ze kregen koorts, slopende ziekten of stierven op een gewelddadige manier in afgesloten ruimtes.

Sommige verdwenen gewoon, alsof iets onzichtbaars zich stevig aan hen vastklampte en het leven eruit zoog.

De lucht in deze oude crypten was dik en bevatte meer dan alleen stof.

Of het nu ging om ziekte, vergiftiging of iets veel ergers, de mensen die binnenkwamen, kwamen er zelden ongeschonden uit.