Een nacht in het ziekenhuis

Het was laat geworden.

De gangen van het ziekenhuis lagen er verlaten bij terwijl ik langzaam naar de lift liep. Mijn kind was eindelijk in slaap gevallen na een dag vol onderzoeken, emoties, spanning en pijn. Voor even was er een soort van rust.

Ik drukte op het knopje van de lift en wachtte.

De deuren schoven open.

Naar beneden.

De garage van het ziekenhuis voelde altijd vreemd aan in de nacht. Kil. Stil. Griezelig. Alsof de wereld daar even ophield te bestaan. Het geluid van mijn voetstappen weerkaatste tegen de muren terwijl ik snel doorliep. Niet omdat ik haast had, maar omdat de leegte me benauwde mij ook beangstigde.

Via een paar smalle gangen kwam ik bij het kleine keukentje van het Ronald McDonald Huis.

Daar brandde  licht.

Soms had je geluk. Dan zaten er nog andere ouders aan een tafel in de kleine kamer waar dat kon. Moe van de dag, met een mok thee in hun handen, een tijdschrift op schoot of een blik gericht op het kleine televisietoestel in de hoek.

Iedereen wist waarom de ander daar zat.

En iedereen begreep elkaars verdriet zonder woorden. Men was altijd wel lief voor elkaar.

Maar deze nacht was er niemand. Helaas, ik voelde me intens eenzaam en verlaten.

Geen stem.

Geen geritsel van een krant.

Alleen stilte.

Ik zette water op voor thee en voelde hoe het verdriet weer langzaam omhoog kroop naar mijn keel.

Mijn kind was ernstig ziek.

Zou mijn kind dit redden?

Zou alles goedkomen?

Niemand wist het.

De artsen niet.

De verpleegkundigen niet.

Ik niet.

Er was alleen hoop.

En kracht.

Want hoe bang en verdrietig je ook was, je mocht er niet onderdoor gaan.

Nooit.

Je moest sterk blijven.

Voor je kind.

Elke dag weer.

Je moest opstaan, de mama blijven die je altijd was geweest. Met make up, je zelf goed verzorgen zeiden ze dan weer, jij was mama en mama was sterk daaraan trok je kind zich op.

Dus hield je jezelf overeind.

Dag na dag.

Mama zijn.

Altijd.

Ik dacht terug aan die eerste dagen.

Aan die ene middag waarop alles teveel werd.

Ik had door de gangen van het ziekenhuis gelopen zonder te weten waarheen. Tranen stroomden over mijn gezicht. De snot droop uit mijn neusgaten. Ik kon niet stoppen met huilen.

Mensen keken.

Sommigen met medelijden.

Sommigen ongemakkelijk.

Maar ik zag ze nauwelijks.

Tot er ineens een hand op mijn arm werd gelegd.

De pastoor van het ziekenhuis.

Hij zei niet veel.

Hij nam me gewoon mee naar wederom een klein kamertje.

We praatten.

Over angst.

Over hoop.

Over vragen waarop niemand antwoorden had.

Dat gesprek had me geholpen.

Soms heb je geen oplossingen nodig.

Alleen iemand die even naast je komt zitten.

Ik schonk een tweede mok thee in en liep terug.

Door de donkere gangen.

De kamer met vier bedden lag er stil bij.

Ik was alleen. De kamer was groot en dreigend, alleen ik in de nacht met al die tranen in mijn hart.

Ik kroop in bed. Hield het licht maar aan, het was te donker daar/

Maar slapen lukte niet.

Urenlang.

Denkend aan morgen.

Aan de medicijnen.

Aan de gesprekken.

Aan de uitslagen.

Aan alles wat nog moest komen.

Ik stond al zo lang aan.

Dag en nacht.

Week na week.

Maand na maand.

Altijd alert.

Altijd wakker, zelfs als ik sliep.

Altijd klaar om te reageren.

Altijd doorgaan.

Voor mijn kind.

Want opgeven was geen optie.

Nooit.

En ergens, diep onder alle angst en vermoeidheid, brandde nog steeds dat kleine vlammetje.

Hoop.

Gelukkig bleek dat genoeg.

Want uiteindelijk kwam alles goed.

Niet meteen.

Niet makkelijk.

Niet zonder tranen.

Maar goed.

En nu, jaren later, denk ik soms terug aan die stille nacht.

Aan de lege keuken. De lege kamer, mijn kind in die jaren, de mensheid en die verdomde eenzaamheid als iedereen je verlaten heeft!

Aan de donkere gangen.

Aan die ene moeder die denkt dat ze het misschien niet meer volhield.

En ik zou haar zo graag even willen vertellen:

“Je doet het goed.”

“Blijf nog maar even volhouden.”

“Het komt goed.” ❤️