Lien der vergane chlorie
Lien der vergane chlorie
Lien woont in Amsterdammmm. Ja, met minstens drie m’en, want Lien is écht een Amsterdamse. Ze rookt shag met lange rooie nagels, heeft botoxlippen waar je een fietsband mee kunt oppompen, en haar, haar hangt als een vermoeide geblondeerde gordijnstrook langs haar gezicht. “Godsamme,” roept ze, terwijl ze met een peuk tussen haar lippen mistroostig aan een lok trekt die ooit, was het eergistere, nog volume had.
Ze kijkt ook even naar beneden, tussen haar borstspleet, en zucht diep.
“Dat lijkt wel een skatebaan tegenwoordig!” roept ze uit. Dur is nog geen eer aan te beleven hoor moppert ze.
De wimpertjes boven haar ogen wiebelen mee in de wind van haar zucht.
“Niemand wil mij nog,” mompelt ze. “Ik ben net een verlopen bonuskaart, vergane chlorie verdorie.” En zo gaat dat tegenwoordig met Lien, ze vindt er geen reet nog an. Ze wordt er ook wel ff flink chagrijnig van.
Maar dan… is het woensdag. Marktdag. Lien trekt haar beste panterlegging aan, doet een extra laag lipgloss op haar al roze gelipstickte lippen (die inmiddels hun eigen postcode hebben), en gaat dan een vissie halen. Op der arm zit een armetierige chihuahua, Nobi is zijn naam. Acht tis wel een droppie hé? zegt ze dan vaak, ook al ziet hij er niet meer uit, want Nobi is al 12 jaar oud.
De vis.
Want een mens moet eten, en Lien houdt wel us van un vissie. Vooral van makreel, want die is net als zij: doorgerookt en pittig.
Bij de kraam staat vandaag inene een nieuwe visboer. Wat een lekkur ding denkt Lien.
Hij heet Kees. Hij heeft een rode haardos op zijn kalende koppie.
Kees heeft armen als haringvaten en ogen als verse zalm.
“Zo’n mooie vis heb ik nog nooit bij muh kraam gehad,” zegt hij, terwijl hij Lien aankijkt en knipoogt, alsof ze een koningin is die net uit een oester is gekropen.
Lien bloost. Nou ja, zo goed als dat kan met botox.
Ze trekt haar, haar achter haar oor, wat een beetje blijft plakken aan haar lipgloss.
“Jij bent ook geen makreel, jij bent een hele zee,” fluistert Kees.
En zo begint het.
Tussen de kibbeling en de garnalen ontstaat iets moois.
Lien voelt zich weer jong. Haar skatebaan lijkt ineens wel weer de boulevard.
En haar trieste wimpers? Die dansen weer.
”Wie had dat nouw gedacht”, zegt ze dan, terwijl ze ook vissies verkoopt op de markt, met Kees naast haar die haar vaak even een roffeltje op der billen geeft, en Nobi die zit lekker in een warm mandje achterin de viskraam op zijn vrouwtje te letten, de hele dag.
