Te jong te oud
Daar hadden we Tjerk. Tjerk woonde in een dorpje in Friesland. Tjerk was nogal een verhit mannetje, en dat was hij al op de basisschool. Je kon merken dat hij behoorlijk wat interesses had, waar hij het nog lang niet had moeten hebben!
Huttenbouwen? Tjerk was erbij. Helpende hand bij de meidjes om takken te sjouwen, omhoog te tillen, stiekem te gluren onder de rokjes… Tjerk was er als eerste bij.
Zo versierde Tjerk met zijn te jeugdige charmes Linda een meisje uit zijn klas in de weide achter boer Geerstma. Zomaar in de volle zon, drukte hij zijn jongensmond op de pure, ongerepte lippen van het meidje, dat pardoes in de sloot sprong van schrik.
Boos keek het meidje hem aan, haar blonde vlechtjes stonden dwars en scheef van de sprong. Ach, Tjerk kon daar zo van genieten, die woedende meidjes… daar genoot hij nu al van.
In de loop der jaren was Tjerk getrouwd geweest, en gescheiden, en weer getrouwd en weer gescheiden. Enfin, Tjerk was zijn stoute en snode plannen nooit meer kwijtgeraakt in dat Frieske dorp in de bossen. Het had hem niet veel geluk gebracht, ook al was het soms wel een klein geluk, en dat kon stuk. In het dorp stond hij inmiddels al bekend als het vieze mannetje.
Op een dag klopte iemand aan op zijn Facebook. Hoe was het mogelijk. Na al die jaren. Het meidje van ooit, ja die met de blonde vlechtjes in de sloot, had hem opgezocht. Ja, die van toen, die in de sloot sprong na zijn zoen!
Tjerk was door het dolle heen. Hij voorzag toch weer nieuwe kansen. Dit kwam toch niet zomaar op zijn pad? Zeg nou zelf!
Hij gooide de geraniums al voor de ramen weg, op zijn oude dag. Een nieuwe kans met iemand die hem niet goed kende immers. Hij deed zo zijn best.
Hij maakte foto’s.
“Kijk,” zei hij, “dit is mijn villa.”
En dat was hij zelf, in de deuropening van de keuken. Kijk hem staan, trots en fier en parmant. Daar zat hij op een bankje in de tuin. Kijk die mooie tuin eens van hem!
“Wat vind je ervan?” vroeg hij nog eigenwijs.
“En wat docht joe derfan!?”
Wat zei ze nog… geschrokken alweer. Of ze met hem misschien wat wilde proberen.
“Wat bedoel je toch?” schreef ze nerveus.
Hij stuurde er eentje van hem. Gewoon in vol ornaat, en van boven, opzij en van onder. Hij was vol van zichzelf, trots op zichzelf.
En zij, met haar gouden vlechten, gooide hem meteen op de blok. Het was wel klaar met die fratsen van die vent.
“Was hij nou helemaal betoeterd!?”
En Tjerk droop teleurgesteld af. Wat was er nou toch mis met die foto’s? Misschien die op het bankje in de tuin? Had hij misschien meer moeten letten op de kleuren in de foto, de belichting?