Sint Maarten

Daar stond hij dan, de trotse heerser van het huize-nummer-twaalf: Maarten, inmiddels keurig de dertig gepasseerd, maar van binnen nog net zo verwonderd als de kleine jongen van weleer. Al jaren leefde hij in de rotsvaste, zalige overtuiging dat de 11e van november uitsluitend en alleen bestond ter ere van hemzelf. Zijn moeder had hem dat ooit ingepeperd, “Kijk Maarten, al die kinderen komen voor jou, want jij bent Sint Maarten!”  En Maarten had nooit enige reden gezien om aan die logica te twijfelen. Waarom zou de hele straat anders in het donker gaan zingen met zelfgemaakte lampionnen? Precies.

Vandaag was het zover. De grote dag. Samen met mama was er ingeslagen, alsof er een koninklijke delegatie verwacht werd: bergen mandarijnen, spekkies snickers en marsen. De schemering viel in, de spanning in Maartens buik gierde door het aannemelijk geachte maximum, en ja hoor: Ding-dong!

Met vaste, ietwat houterige tred schuifelde Maarten naar de voordeur. Hij trok de deur open, liet zijn glimlach van oor tot oor ontbranden en daar stonden ze: drie dappere kinderendie uit volle borst inzette:“Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten!”

Maarten zwol van trots. Met de plechtigheid van een paus griste hij een handvol snoep uit de tas en deelde de zegeningen uit. Dit was zijn moment. Dit was wie hij was.

Totdat bij de zesde deurbel de matrix een kleine glitch vertoonde.

Daar stond een groepje kinderen, en daarachter… stond zij. Een knappe jonge dame met een blik die even helder als heerlijk ongefilterd door de wereld sneed. Ze keken elkaar aan. Geen awkward oogcontact, maar een directe, bijna telepathische frequentie die alleen door medebewoners van het land der autisten kon worden begrepen.

Met een volstrekt ontwapenende eerlijkheid glimlachte ze en zei: „Hoi. Ik heet Maartje. Dit is eigenlijk een beetje mijn dag, want ik heet zo.”

Maarten knikte gewichtig, de raderen in zijn brein maakten overuren in een uiterst vrolijke cadans. „Dat treft,” zei hij met de uiterste ernst van iemand die de wetten van het universum doorgrondde. „Want ik heet Maarten, en het is mijn dag.”

De stilte die volgde duurde exact twee seconden, precies lang genoeg om te beseffen dat de kosmos zojuist een geniaal grapje had uitgehaald.

Ze pasten bij elkaar als twee puzzelstukjes die met een hamer in de doos waren geslagen. Wie had gedacht dat de legendarische Sint-Maarten-leugen van moeder ooit zou uitmonden in een heuse liefdesmatch? De snoepjes werden gedeeld, de kinderen vergeten, en de rest van de avond zongen de koeien niet alleen staarten, maar huppelden er twee heel gelukkige zielen hand in hand de avond tegemoet.

~*~

De rook van de Sint-Maarten was nog nauwelijks opgetrokken of huize-nummer-twaalf stond voor een nieuwe uitdaging van astronomische proporties: Maartje zou langskomen. Voor de éérste keer.

Vader en moeder waren al vanaf zeven uur ’s ochtends in opperste staat van ontregeling. Moeder had de woonkamer drie keer stofgezogen, de theekopjes op een millimeter-nauwkeurige rij gezet en inmiddels voor de vierde keer gevraagd of Maarten zeker wist dat Maartje geen bezwaar had tegen het zoemende geluid van de Philips-luchtreiniger op stand-by. Maarten zelf liep al twee uur lang in zijn netste overhemd ijsberend door de gang, met een schrift in zijn hand waarin hij zorgvuldig een lijstje had aangelegd van goedgekeurde onderwerpen om over te praten. Punt één: het weer. Punt twee: de superieure kwaliteit van Gütermann-naaigaren. Punt drie: waarom de koeien altijd staarten hebben op elf november.

En toen ging de bel.

Ding-dong!

Maarten rukte de deur open met de precisie van een Zwitserse uurwerkmaker. Daar stond Maartje, stralend en gewapend met een tuiltje tulpen en een blik vol eigenzinnige helderheid.

„Hoi,” zei Maartje. „Ik ben te vroeg. De bus reed gemakkelijk door.”

„Dat klopt,” antwoordde Maarten volmondig, terwijl hij haar streng opnam. „Bus lijn vier heeft een vertraging van drie komma twee minuten in verband met bladeren op het wegdek. Kom binnen. Handen wassen in de hal, dat is het protocol.”

Vader, die op de achtergrond met een plantenspuit in de aanslag stond om de stress van zich af te nevelen, verslikte zich bijna in zijn eigen adem. Moeder vloog de gang in met een schaal speculaasjes die zo hevig trilde dat de koekjes een eigen dansje deden.

Maar in plaats van te schrikken van de intense gastvrijheid, trok Maartje haar wenkbrauw op, liep vastberaden naar de kapstok en hing haar jas op exact de enige haak die nog vrij was. Ze keerde zich om naar Maarten, die haar met een mengeling van diepe bewondering en totale verwondering aankeek.

„Jij hebt dezelfde sokken aan als gisteren,” stelde Maartje vast met een tevreden grijns. „Ik zie alles.”

Maarten knikte plechtig. „Zeker. Logistieke efficiëntie. Als ze nog schoon zijn, waarom zou je ze wassen?”

In de keuken wisselden vader en moeder een blik van totale overgave. Dit ging helemaal goedkomen. Sterker nog: de wereld was zojuist een heel stuk logischer geworden.

Het kon natuurlijk niet uitblijven. Na de legendarische Sint-Maarten-ontmoeting en de succesvolle introductie van het strenge hal-protocol, werd het tijd voor de ultieme relatietest: samen boodschappen doen.

Niet zomaar even een pak melk halen bij de buurtsuper, nee, een wekelijkse missie bij de grootgrutter. Om negen uur stonden ze in de gang. Maarten had zijn meest aerodynamische boodschappentas bij zich en een minutieus uitgeschreven lijstje op alfabetische volgorde. Maartje stond paraat met een rekenmachine en de vaste intentie om elke marketingtruc van de supermarktmanager persoonlijk te saboteren.

In het begin liep het gesmeerd. A tot en met R verliep vlekkeloos. Brood, eieren, kaas, PVC-reinigingsmiddel (voor de zekerheid) – alles werd met militaire precisie in de wagen gelegd.

Totdat ze arriveerden bij Gangpad 7: Zoetwaren en Koek.

De fatale fout was dat Maarten uitgerekend vandaag een milde nostalgische terugval had naar zijn hoogtijdagen als Sint-Maarten-heerser. Hij bleef stokstijf stilstaan voor het schap met spekkies, colaflesjes en massieve chocoladeletters.

„De logistiek klopt hier niet,” murmelde Maarten, terwijl zijn ogen groot werden als theebottels. „Waarom liggen de zure matten niet bij de drop en wel bij de suikerwaren? Dit is een systeemfout in de matrix.”

Maartje trok haar wenkbrauw op, stapte kordaat het gangpad binnen en wierp een blik op de aanbiedingsborden. „Ze proberen je te manipuleren, Maarten. Kijk naar die ‘3 halen, 2 betalen’-sticker. Dat is psychologische oorlogsvoering van de AH-hoofddirectie om ons te dwingen tot suikerovertolligheid.”

„Maar… het zijn spekkies,” bracht Maarten uit met de kwetsbaarheid van een klein kind in een snoepfabriek. „Ze glanzen zelfs.”

Binnen twee minuten was het hek van de dam. De strakke structuur van de boodschappenlijst verdampte in de warme gloed van de suikerwaren. Maarten begon met militaire precisie zakken drop te categoriseren op hardheid en elasticiteit, terwijl Maartje met de rekenmachine in de hand berekende hoeveel gram glucose je per vierkante centimeter in je maag kunt stapelen voordat je natuurkundige wetten overtreedt.

„Als we nu vijftien zakken spekkies inslaan,” berekende Maartje hardop, „hebben we genoeg proviand tot  februari.”

„Geniaal,” oordeelde Maarten. „Ik pak de kar.”

Een toegesnelde vakkenvuller van negentien die net vakken aan het vullen was, werd door het duo op hoge toon ondervraagd over de exacte herkomst van de gele veters in de snoepbakken. Toen de jongen stotterend antwoordde dat hij dat niet wist, nam Maarten hem streng in de maling over de ‘maatschappelijke onverantwoordelijkheid van de zoetwarenindustrie’.

Vijf minuten later stond de winkelmand tot de rand vol met uitsluitend roze suikerwerken en chocoladeletters, en liepen Maarten en Maartje hand in hand, zwemmend in een lichte suikerroes naar de kassa, waar ze de caissière tot wanhoop dreven door te eisen dat de spekkies per stuk gewogen moesten worden vanwege de ‘eerlijkheidsfactor’.

Vader en moeder, die thuis op de bank zaten te wachten, keken stomverbaasd toe hoe hun zoon en zijn nieuwe vlam de woonkamer binnenkwamen met twaalf kilo snoepgoed en de triomfantelijke blik van twee wereldreizigers die zojuist de Mount Everest hadden bedwongen op blote voeten.

~*~

Als er één ultieme relatietest bestaat die de diepste lagen van de menselijke beschaving op de proef stelt, dan is het wel het gezamenlijk monteren van een Zweedse ladekast.

Voor Maarten en Maartje, twee meesters van de logische orde en de absolute precisie, was de komst van de platte doos een oorlogsverklaring van de meubelindustrie. De doos lag midden in de woonkamer: de Malm-kast. Volgens de handleiding zou dit een vredige klus van vijfenveertig minuten moeten zijn. Volgens de wetten van de kosmos was dit een psychologische marteling vermomd als spaanplaat.

De eerste helft verliep angstaanjagend gestroomlijnd. Maarten nam de leiding over de houten dowels en de inbusleutel, terwijl Maartje met de stopwatch en het instructieboekje in haar hand fungeerde als de hoofdofficier van justitie.

„Deel vier, stap twaalf,” commandeerde Maartje scherp. „Verbind paneel A met zijwand B. En let op de oriëntatie van de voorgeboorde gaten, Maarten. Ik zie een afwijking van een halve millimeter.”

„Geen paniek,” beet Maarten terug, terwijl zijn voorhoofd glom van opperste concentratie. „Dit is onder controle. Structurele integriteit is mijn tweede naam.”

Alles ging goed. Totdat ze bij bladzijde veertien belandden. De laatste fase. Het vastzetten van de achterwand.

En toen gebeurde het. Het noodlot in een metalen jasje: Schroefje nummer 42.

Maarten hield het minuscule, ietwat misvormde schroefje met twee vingers omhoog alsof hij een zeldzaam archeologisch artefact uit een graftombe tilde. Zijn blik werd glazig. De raderen in zijn hoofd stokten.

„Er klopt iets niet,” fluisterde Maarten met de stem van een man die ontdekt dat de aarde stiekem een driehoek is.

„Wat bedoel je?” vroeg Maartje, en ze boog zich over het boekje. „Schroefje 42 hoort in gat F te worden gedraaid. Dat staat er toch klip en klaar?”

„Nee,” zei Maarten plechtig, terwijl hij het schroefje op zijn handpalm legde en het inspecteerde met een virtueel vergrootglas. „In het schema staat dat schroefje 42 een schroefdraad met een rechtse spiraal heeft. Dit exemplaar… dit schroefje is een linkshandige rebel. Het tart de wetten van de fysica. Als ik dit erin draai, implodeert de kast.”

Maartje trok haar wenkbrauw op, pakte het schroefje uit zijn hand en hield het tegen het licht. „Het is gewoon een ijzeren schroefje met een productiefout uit een fabriek in Småland, Maarten. Draai hem er nu maar in, want de lade past anders niet.”

„Dat,” zei Maarten met de uiterste ernst van een hoogleraar theoretische natuurkunde, „is een gevaarlijke onderschatting van de Zweedse chaos-theorie. Als we dit forceren, stort het hele kastje binnen drie dagen in.”

Wat volgde was een verhitte, academische discussie op micro-niveau over de filosofische betekenis van schroefje 42. Maarten wilde de klantenservice in Zweden bellen om opheldering te eisen over de sub-optimale tolerantie van het metaal, terwijl Maartje voorstelde om het schroefje met een nijptang te lijf te gaan en de wetten van IKEA eigenhandig te herschrijven.

Vader, die vanuit de keuken voorzichtig om de hoek keek met een kopje thee, zag hoe zijn zoon en diens geliefde met DEADLY focus naar een stukje ijzer van een centimeter lang stonden te staren alsof het een tikkende bom was.

Uiteindelijk won Maartje haar pragmatisme het. Met een daadkrachtige tik van een hamer sloeg ze het dwarse schroefje er gewoon in, ongeacht de spiraalrichting. De kast kraakte angstaanjagend, maar stond als een huis.

Maarten keek met ingehouden adem naar het eindresultaat. Hij haalde diep adem. „Nou,” concludeerde hij serieus. „De constructie is mathematisch gezien volkomen illegaal, maar het ziet er wel strak uit.”

~*~

De voorbereidingen voor het huwelijk van Maarten en Maartje baanden een geheel nieuw spoor in de geschiedenis van het gemeentehuis. Waar de gemiddelde bruiloft verdronk in emotionele chaos en bloemstukkenstress, was dit de allereerste ceremonie die strak werd geregisseerd volgens een spoorboekje met een nauwkeurigheid op de seconde.

De uitnodigingen waren een meesterwerk van transparantie.

Geen vaag gebrabbel over ‘feest vanaf een uur of twee’, maar een strak overzicht:

14:00 uur Binnenkomst en protocollaire handenwasprocedure.
14:15 uur Het Ja-woord.
14:22 uur Ruimte voor gecontroleerd applaus (maximaal 45 seconden).

Op de grote dag stond Maarten bij het altaar. Hij droeg een Maatpak waarin alle zakken symmetrisch waren gestikt, en zijn sokken waren tot Maartjes grote vreugde splinternieuw en identiek van kleur.

En toen ging de deur open.

Daar kwam Maartje. Geen wapperende, onhandige sleep waar mensen op konden trappen, maar een strakke, sneeuwwitte jurk met zakken (praktisch voor het meenemen van nood-spekkies) en glimmende sneakers met exact even lange veters. Ze liepen elkaar tegemoet en keken elkaar aan met die vertrouwde, directe blik uit het land der autisten. Geen loze beloftes, geen overdreven dramatiek.

Toen de ambtenaar van de burgerlijke stand, een man die duidelijk nog nooit een stel van dit kaliber had meegemaakt,  de cruciale vraag stelde, keek Maarten eerst op zijn horloge.

„Ja,” zei hij met de uiterste ernst. „Met een geschatte nauwkeurigheid van honderd procent.”

„En ik ook,” zei Maartje kordaat. „Want de logica van ons samenzijn is onomstotelijk bewezen.”

Het werd een prima huwelijk. Sterker nog: het werd een briljant huwelijk.

In hun huis heerste een rust die de mensheid zelden had aanschouwd. Afwasborstels werden na gebruik in de juiste hoek van 45 graden te drogen gezet. Boodschappenlijstjes werden op alfabetische volgorde afgewerkt zonder suiker-incidenten, behalve op 11 november, want Sint-Maarten bleef natuurlijk Maartens dag (waarbij Maartje coulant toegaf dat het voor vijftig procent ook de hare was).

Als er al eens een meningsverschil dreigde te ontstaan, werd de ‘IKEA-schroefje-42-regel’ toegepast: even diep ademhalen, de feiten op een rijtje zetten, en als iets niet helemaal volgens de spiraalrichting paste, mepten ze er samen met een denkbeeldige hamer een klap op tot het werkte.

Ze begrepen elkaars stilte, vierden elkaars eigenaardigheden, en woonden nog lang en gelukkig in een wereld die door hun liefde ineens een stuk overzichtelijker, eerlijker en ontzettend veel mooier was geworden.

~*~

Als er één ding zeker is, dan is het wel dat in huize Maarten en Maartje niets aan het toeval wordt overgelaten, zeker de liefde niet. Geen romantische clichés met rozenblaadjes die in de weg liggen of vage romantiek; bij hen is intimiteit een hoogwaardig logistiek project.

Het begon al op hun huwelijksnacht. Waar andere pasgetrouwden moe en beduusd op bed ploffen, hielden Maarten en Maartje eerst nog even een korte evaluatievergadering in de slaapkamer.

„De dekens,” oordeelde Maartje kritisch, terwijl ze de randen van het laken strak trok, „liggen drie centimeter uit het lood. Zo kunnen we niet beginnen.”

„Gelijk heb je,” knikte Maarten streng. „Eerst symmetrie, dan passie.”

Nadat de hoeken van het bed met militair dakdekkers-niveau waren ingestopt, kon de intimiteit beginnen. En hoe! Geen wilde, chaotische taferelen vol onvoorspelbare bewegingen, maar een uiterst gestructureerde dans van fysieke precisie.

Maarten hanteerde een mentaal stappenplan dat met chirurgische nauwkeurigheid werd uitgevoerd. Stap één: oogcontact (exact op gelijke hoogte). Stap twee: fysiek contact met een vooraf goedgekeurde intensiteit op schaal één tot tien.

„Zit de druk op schouderblad links binnen de acceptabele marge?” vroeg Maarten serieus, terwijl zijn ademhaling keurig in cadans bleef.

„Negentig procent,” antwoordde Maartje met gesloten ogen en een tevreden grijns. „Je mag door naar fase drie.”

Het werd een legendarische nacht vol statistisch verantwoorde tederheid. Geen onhandige onverwachte wendingen, maar pure, heldere efficiëntie waarin elk knuffelmoment en elke aanraking met millimeternauwkeurigheid op de juiste plek landde. Toen de wekker de volgende ochtend om exact zeven uur afging, lagen ze nog exact in de beginpositie.

„Een rendement van honderd procent,” concludeerde Maarten opgetogen tijdens het ochtendkoffie-protocol.

„Absoluut,” beaamde Maartje. „Dit herhalen we volgende week dinsdag om stipt negen uur.”

~*~

Als er één gebeurtenis op aarde is die normaal gesproken garant staat voor totale chaos, dan is het wel een bevalling. Maar niet bij Maarten en Maartje. Vanaf de dag dat de zwangerschapstest (drie opeenvolgende testen, voor een betrouwbaarheidsinterval van 99,9%) positief kleurde, werd het project ‘Operatie Telg’ opgestart.

De voorbereidingen leken op de lancering van een ruimteraket. Het draaiboek op het whiteboard in de hal telde maar liefst 48 pagina’s, onderverdeeld in kleurgemerkte categorieën:

Fase 1: Tussentijdse Weeën-frequentie,

Fase 2: De Vluchttas-logistiek, en

Fase 3: De Uitlevering.

En toen, op een dinsdagnacht op een dag in Maart om exact 03:14 uur, breken de vliezen.

Maartje zat rechtop in bed, keek op haar sporthorloge en stelde kordaat vast: „Het vruchtwater heeft het laken bereikt. De timer loopt.”

Maarten sprong direct uit bed en zette het protocol in werking. Geen paniek, geen geren. Binnen 45 seconden had hij zijn aerodynamische bevallingssokken aan, de vooraf gecontroleerde vluchttas over zijn schouder hangen en de verloskundige aan de lijn.

„Goedemorgen,” sprak Maarten met de uiterste ernst van een verkeersleider op Schiphol. „Patiënt Maartje vertoont een weeën-interval van exact vier minuten en twaalf seconden. De tas gemaakt met Gütermann-naaigaren voor eventuele hechtingen staat klaar. Wij vertrekken over drie minuten naar het ziekenhuis.”

Toen de verloskundige in het ziekenhuis de verloskamer binnenstapte, wist ze niet wat ze zag. Geen hijgende, wanhopige mensen, maar een ruimte die leek op een operatiekamer in een Zwitserse privékliniek. Maarten had de Philips-luchtreiniger op de juiste stand-by stand neergezet en hield een klembord bij waarop hij elke wee met een grafiek op millimeterpapier uittekende.

„Ademhalen op de tel van drie,” commandeerde Maarten rustig, terwijl hij Maartjes hand vasthield met een druk van exact 4,5 Newton.

„Uitademing op vier,” vulde Maartje aan tussen twee weeën door. „Logistiek gezien is deze persfase onlogisch, maar de natuurkundige krachten zijn onafwendbaar.”

Toen de baby na een uiterst efficiënte persfase ter wereld kwam, keek het kleintje niet eens verbaasd rond. Het was een kerngezonde zoon. Maarten keek op de klok boven de deur, knikte plechtig naar de verloskundige en stelde de geboortetijd vast tot op de seconde nauwkeurig.

Maartje pakte het hummeltje aan, keek naar de piepkleine teentjes en stelde vast dat alles symmetrisch aanwezig was.

„Hoe gaan we hem noemen?” vroeg de verloskundige opgetogen.

Maarten en Maartje keken elkaar aan met die vertrouwde blik vol absolute logica en lichte twinkeling.

„Maarten Junior natuurlijk,” zei Maarten kordaat. „Want als het later 11 november is, is het ons aller dag.”

En zo werd het universum opnieuw een stukje mooier, overzichtelijker en overladen met heel veel liefde (en snoep).

Het verschonen van een luier wordt door de gemiddelde ouder gezien als een hachelijke, soms ronduit smerige beproeving. Niet in het huis van Maarten, Maartje en de inmiddels drie weken oude Maarten Junior. Voor hen was het verschonen van de baby gepromoveerd tot een hoogwaardig wetenschappelijk proces, compleet met een gelamineerd stroomschema boven de commode.

Op een frisse dinsdagochtend ging het alarmsignaal van de babymonitor.

Maarten en Maartje snelden niet naar de babykamer; ze marcheerden in synchroon tempo naar het commandocentrum. Maarten trok zijn latex handschoenen aan, terwijl Maartje de controlepost bij het digitale klembordscherm innam.

„Statusrapportage, Maartje,” sprak Maarten met de kille focus van een chirurg.

Maartje boog zich over het hummeltje en haalde even subtiel adem door haar neus. „Geurprofiel duidt op een Niveau 3 Incident. De vloeigrenzen zijn overschreden. Ik pak de weegschaal.”

Maarten knipte de drukknoopjes van het romper-pakje los met een precisie die je normaal alleen bij een bomopruimingsdienst ziet. Het protocol schreef voor dat elke gebruikte luier direct voor én na het verschonen gewogen moest worden om het exacte verlies aan lichaamsmassa van Maarten Junior te berekenen.

„Voor-gewicht: driehonderd-en-twintig gram,” las Maartje hardop voor van de precisieweegschaal. „Dat is een toename van exact tweeënveertig gram ten opzichte van de schone nulmeting van zojuist.”

„Begrepen,” knikte Maarten ernstig. „We gaan over tot de kleuranalyse. Haal de stalen erbij.”

Maartje pakte een op maat gemaakte kleurenwaaier, oorspronkelijk bedoeld voor verfmengmachines bij de bouwmarkt, en hield die naast de geopende luier.

„Wat zien we?” vroeg Maarten, terwijl hij met een vochtig doekje in een hoek van 45 graden gereed stond.

„Het zit tussen Zonnebloemgeel en Milde Kerrie,” analyseerde Maartje, met haar wenkbrauwen dicht op elkaar geknepen. „Viscositeit is milde yoghurt. Dat valt binnen de normering voor dinsdagochtend-voeding. Ik geef groen licht voor het reinigingsprotocol.”

Maarten voerde de actie uit: drie doekjes van links naar rechts, gevolgd door een droge depper met een biologisch katoenen schijfje. Geen wrijving, uitsluitend deppen. Vervolgens pakte hij de nieuwe luier uit het sorteersysteem dat ze op de muur hadden gemonteerd.

De luiers waren namelijk minutieus ingedeeld in vakjes op basis van absorptievermogen en dagdeel:

Categorie A (Geel): Lichte daglasten (07:00 – 12:00 uur)

Categorie B (Oranje): Zware voedingsepisodes (12:00 – 18:00 uur)

Categorie C (Rood): Nachtelijke calamiteiten en spuitluiers (18:00 – 07:00 uur)

„We zetten Categorie A in,” commandeerde Maarten. Hij schoof de schone luier onder het kleine kontje, vouwde de plakstrips dicht en controleerde met een schuifmaat of de afstand tussen de heupelastiekjes aan weerszijden exact 2,1 centimeter bedroeg. Symmetrie was immers de sleutel tot lekdichtheid.

„Tijdstip van afronding: 08:14 en tweeëntwintig seconden,” meldde Maartje, terwijl ze de gegevens in hun Excel-sheet op de iPad intike. „Totale doorlooptijd: twee minuten en achttien seconden. Een nieuw persoonlijk record.”

Maarten Junior keek vanaf het aankleedkussen met grote, tevreden ogen omhoog naar zijn ouders, liet een klein, schattig boertje en sloot voldaan zijn oogjes.

Maarten keek naar zijn zoon, trok zijn handschoenen uit en knikte plechtig naar Maartje. „Het huishouden is weer in balans. Op naar het melk-opwarmprotocol.”

~*~

De kalender wees dit jaar exact elf november aan. Vandaag was het zover: de heilige hoogtijdag waarop de kosmos in volornament draaide om het stralende middelpunt van het universum. En voor het eerst in de geschiedenis liep er versterking mee.

Kleine Maarten Jr., inmiddels acht maanden oud en voorzien van een aerodynamisch ontworpen, handgemaakte lampion in de vorm van een perfecte kubus, zat veilig en wel in de kinderwagen. Zijn ouders stonden in de gang voor de definitieve briefing.

„De route is geoptimaliseerd op maximale efficiëntie,” stelde Maarten vast, terwijl hij met een highlighter door de stratenkaart van de wijk ging. „Geen dubbele lussen, geen onnodige bochten. We pakken huize-nummer-twaalf tot en met veertig in een rechte lijn van noord naar zuid.”

Maartje, uitgerust met een XXL-boodschappentas voor de buit en een stopwatch om het zangtempo van de junior-generatie te bewaken, knikte vastberaden. „En vergeet het protocol niet, Maarten. Als er niet wordt opengedaan binnen vijftien seconden na de deurbel, noteren we dat als een logistieke storing in de straat.”

De avond viel. De schemering kleurde de lucht in milde kerrie- en zonnebloemtinten. Samen marcheerde het gezin de straat in, Maarten duwde de kinderwagen met militair élan, Maartje liep ernaast met de precisie van een Zwitserse verkeersleider.

Bij de eerste deurbel op de hoek hielden ze halt.

Ding-dong!

Een ietwat verbouwereerde buurman uit huisnummer twaalf deed open. Voordat hij iets kon zeggen, begon Maarten uit volle borst en met de borst vooruit te galmen, terwijl hij het hoofdje van de kleine Maarten Jr. zachtjes op de maat liet meetikken:

„Sint Maarten, Sint Maarten! De koeien hebben staarten! De meisjes hebben rokjes aan, daar komt Sint Martinus aan!”

De buurman keek naar de zingende vader, de uiterst serieus meekijkende moeder en de baby met de kubusvormige lampion. Hij schoot in de lach, dook naar binnen en kwam terug met een handvol spekkies en mandarijnen die direct met chirurgische precisie in Maartjes tas werden gedeponeerd.

„Eerste etappe succesvol afgerond,” meldde Maarten opgetogen toen ze weer op de stoep stonden. „Het rendement van de strooptocht ligt exact op honderd procent.”

Twee uur later liep het gezin triomfantelijk terug naar huis. De kinderwagen puilde uit van de chocoladeletters en suikerwaren. Kleine Maarten Jr. lag in diepe rust te slapen, volkomen gelukkig na zijn eerste kennismaking met de dag die voor eeuwig en altijd om hém (en een klein beetje om de rest van de familie) draaide.

In huize-nummer-twintig werd de buit op tafel uitgestort en strak gecategoriseerd op hardheid, kleur en suikergehalte. Maarten en Maartje dronken een kop thee, keken elkaar aan en wisten: de traditie is gered, de toekomst van het universum is gewaarborgd.

Einde