De Vissers Man en Zijn Vrouwtjes
De Vissers Man en Zijn Vrouwtjes
Er was eens een man, laten we hem Visser Jan noemen, want vissen deed hij.
Niet met een hengel, maar met zijn ogen.
Ooit ving hij een prachtige vrouw, niet blond, niet rood, maar gewoon juist en donkerharig.
Ze hield van hem, lachte met hem, en zag in hem de man die hij zelf nog niet zag.
Maar Jan… Jan keek naar de horizon.
“Blond haar, dat zou mooi staan bij mijn auto.”
En wat deed hij? Hij gooide zijn net weer uit.
Hij ving een blondje. Glanzend, glad en zo vol met ‘ja schatje’ dat Jan zich even koning van de zee voelde.
Zijn eerste vriendin keek toe. Ze glimlachte zacht. Ze wist wat er ging komen.
Want wie vist op glans, krijgt vaak plastic.
De jaren verstreken.
Het blondje begon te piepen over rimpels, en over Jan en zijn aandacht en Jan begon te zuchten over saaiheid. En slankheid want de jaren gingen tellen.
En jawel hoor, de scheiding lag op tafel nog voor de vissticks op waren.
Maar Jan kon niet zonder vissen. Alleen was ook maar alleen.
Hij ving een nieuwe vrouw.
En deze? Ze had het gelaat en kapsel van de tweede en de zachte glimlach van de eerste.
Een rare kruising. Een soort zelfgemaakt droomvrouwtje… in theorie.
Zijn eerste vriendin liep hem toevallig tegen het lijf op een markt.
Ze keek naar de nieuwe vangst, geschokt, en keek naar Jan, en dacht:
“Wat een domme man. Hij kon de gouden vis hebben, maar bleef maar doorgaan met hengelen naar glitter.”
Blijkbaar miste hij haar toch, want zijn nieuwe had wel wat van haar en die na haar.
En Jan?
Die stond daar met zijn gespleten halve vrouw, een halve glimlach, en de eeuwige vraag of hij ooit écht wist wat geluk was.
Want hij had het nog niet gevonden, immers altijd op zoek als de eeuwige weegschaal die hij was, altijd op zoek naar beter en mooier misschien, of toch niet.
Misschien had hij spijt of toch ook niet, of wilde hij het gewoon niet toegeven.
Misschien moest hij maar eens gaan vissen ofzo op zee.
