Waarom een abrupte relatiebreuk vaak onbedoeld ‘stalking’ uitlokt
Waarom een abrupte relatiebreuk vaak onbedoeld ‘stalking’ uitlokt
Het verbreken van een relatie is nooit makkelijk, maar de manier waarop iemand afscheid neemt, is bepalend voor hoe de nasleep verloopt. Steeds vaker zien we een patroon waarin een relatie abrupt en zonder duidelijke communicatie wordt beëindigd.
Opvallend is dat juist die mensen die deze methode hanteren, achteraf vaak klagen dat ze worden ‘gestalkt’ door hun exen.
Maar hoe logisch is dat eigenlijk?
Wie de diepere psychologische dynamiek onder de loep neemt, ontdekt dat dit zogenaamde stalkgedrag in veel gevallen een volstrekt begrijpelijke, menselijke reactie is op onduidelijkheid.
Het patroon van plotseling vertrekken
Als iemand herhaaldelijk bij relaties wegloopt zonder uitleg, ontstaat er bijna altijd een vast patroon:
De cirkel van onduidelijkheid:
Door plotseling alle deuren in het slot te gooien en te weigeren te communiceren, blijft de ex-partner achter met een enorm pakket aan onbeantwoorde vragen.
De ‘self-fulfilling prophecy’:
Omdat de verlaten partij wanhopig op zoek is naar opheldering en afsluiting, blijft diegene vaak proberen contact te leggen (bellen, appen).
Degene die is vertrokken, wijst vervolgens naar dat aanhoudende contact en zegt:
“Zie je wel, diegene valt me lastig.”
Zo creëert men feitelijk de situatie waar men zelf voor waarschuwt.
Vluchten in de slachtofferrol: Door structureel de vinger te wijzen naar de ander (“al mijn exen stalken mij”), wordt vermeden om kritisch naar het eigen aandeel te kijken.
Het ligt immers dan altijd aan het gedrag van de ander, nooit aan de eigen communicatiestijl.
De valkuil van blijven zoeken naar antwoorden
Hoewel de neiging om te blijven trekken aan een dood paard heel menselijk is als je met open mond en zonder reden aan de kant bent gezet, is het de gevaarlijkste zet die je kunt doen.
Iemand slaat ineens het boek dicht, hoe moet je daar nu mee omgaan?
Zodra iemand de neiging heeft om het etiket ‘stalken’ op exen te plakken, geeft elk berichtje of gemist oproepje munitie.
Hoe onterecht de beschuldiging ook is: door blijven appen of bellen, geef je diegene precies de argumenten in handen om de buitenwacht te overtuigen van hun eigen slachtofferschap.
Wat is de enige juiste strategie?
Wanneer je te maken krijgt met iemand die plotseling verdwijnt en weigert te communiceren, is er maar één effectieve remedie: absolute stilte.
Besef dat het een patroon is:
Het heeft niets te maken met jouw kwaliteiten als partner. Dit is simpelweg de manier waarop deze persoon blijkbaar met alle relatiebreuken omgaat.
Elke vorm van contact voedt het verhaal van de ander.
Door volledig te stoppen met reageren, ontneem je iemand die macht.
Rust in stilte: De enige manier waarop iemand ooit nog geconfronteerd wordt met de leegte van zijn of haar eigen abrupte handelen, is als de andere kant ook muisstil blijft.
Communicatie is de basis van elke gezonde relatie én van een gezonde afsluiting.
Wie weigert om woorden te geven aan een breuk, zaait zelf de verwarring die daarna ontstaat.
Het is zeer ongezond om zo met anderen om te gaan.
Ik maak dit nu van dichtbij mee, en echt het is onvoorstelbaar hoeveel leugens er verspreid worden.
Hoe oneerlijk alles is gegaan en dan het liefst nog wat spelen met die andere persoon, toch weer langskomen en toch niets willen en daarna totale stilte.
Gewoonweg wreed en niet normaal. Zo ga je niet om met iemand waar je mee samenwoonde lijkt mij.
Er was geen sprake van geweld, ruzies, niets. Kijk als dat zo was dan snap je het nog…. maar dit niet.
Mevrouw verwend wilde op haar wenken bediend worden, het liefst vakanties en uit etentjes, maar de handjes uit de mouwen steken, ho maar.
Ik kan de naam niet meer aanhoren inmiddels, ben laaiend!
Triest om zoiets mee te maken en ook moeilijk, maar ja, ik had dit al wel voorspeld.
Hoop dat dit snel afgelopen is.
Aan de zijlijn zoiets moeten aanzien en horen is ook triest en zwaar.
