Ali Bombarie
Met veel lawaai kwam er een wit busje voorrijden. Arabische muziek, alsof er een compleet dancefestival in het dashboard was ingebouwd, stond loeihard aan. De spiegels trilden ervan, een kat schoot verschrikt onder een auto en ergens verderop begon spontaan een baby te huilen.
Uit het busje stapte Ali.
Met veel bombarie dus, en daarom noemde men hem in de wijk al snel: Ali Bombarie.
Al sedert enkele jaren bezorgde hij pakketjes in de wijk, maar bezorgen alleen deed hij eigenlijk nooit. Nee, Ali maakte van iedere levering een complete gebeurtenis.
“HALLOOOW MIJN VRIENDEN!” schalde hij standaard door de straat, zelfs als het negen uur ’s morgens was en iedereen nog half dood achter de vitrage hing.
Hij kende werkelijk iedereen.
“Ouwe Henkie! Jij leeft ook nog?!”
“Mevrouw Trees! Jij wordt elke dag mooier!”
“Heey kleine man, niet weer vuurwerk in container gooien hè!”
Ali wist alles. Wie ruzie had, wie vreemdging, wie schulden had, wie een nieuwe scootmobiel kreeg van de gemeente en wie alweer drie weken dezelfde joggingbroek droeg.
En praten… man, die vent kon praten.
Een simpel pakketje van bol punt com veranderde bij Ali in een half uur durend gesprek over kipkruiden, wereldpolitiek, rugklachten en waarom Nederlandse koffie “naar slootwater smaakte”.
De bewoners vonden hem eigenlijk prachtig.
Behalve Jannes.
“Die vent maakt herrie alsof-ie koning van Dubai is,” bromde Jannes terwijl hij met ontbloot bovenlijf op zijn plastic tuinstoel zat.
“Ja maar hij is wel grappig,” zei Schele Harry.
“Grappig? Die kerel parkeert zijn bus midden op straat!”
Alsof Ali het gehoord had, vloog precies op dat moment de schuifdeur van het busje open.
“MANNEN!” riep hij. “KOFFIE OF RED BULL?!”
Hij hield beide blikken tegelijk omhoog alsof hij een tv-show presenteerde.
“Doe maar bier!” schreeuwde Jannes terug.
Ali sloeg direct op zijn bovenbeen van het lachen.
“HAH! JIJ BENT GEK! TIEN UUR MORGENS!”
“Dat houdt mij scherp,” zei Jannes bloedserieus.
Ali had een snor waar een klein vogelgezin in had kunnen wonen, gouden kettingen waar je een scooter aan kon vastleggen en zonnebrillen die zelfs bij regenachtig weer op zijn hoofd stonden alsof hij ieder moment een videoclip ging opnemen.
En altijd parfum.
Niet een beetje ook.
Nee, als Ali uitstapte, rook de hele straat binnen drie seconden naar een mengsel van musk, citroen, benzine en shoarmazaak.
“Waar ruik jij nou weer naar?” vroeg Frans ooit.
Ali keek trots.
“Dubai Black Panther Extreme.”
“Ruikt als een autowasserette met knoflooksaus,” mompelde Jannes.
Ali lachte alleen maar harder.
Op een dag liep het bijna mis.
Ali had namelijk besloten zijn bus “gezelliger” te maken en had overal ledlampjes ingebouwd. Onder de stoelen. Langs het plafond. Rond de speakers. Zelfs onder het dashboard pulserende paarse verlichting.
Toen hij ’s avonds de wijk in reed leek het alsof een rijdende waterpijp-lounge de straat binnenkwam.
Janna Diekstra dacht serieus dat de politie een inval deed.
“ZE KOMME!” krijste ze vanuit het raam.
Binnen drie minuten stonden er zeven buurtbewoners buiten.
Maar toen de deur openging stapte alleen Ali eruit, dansend op zijn eigen muziek terwijl hij een pakketje omhoog hield.
“WIE HEEFT AIRFRYER BESTELD?!”
Schele Harry wees langzaam.
“Ik…”
Ali drukte dramatisch de doos in zijn armen.
“BROEDER. VANDAAG… VERANDERT JOUW LEVEN.”
En eerlijk was eerlijk… drie dagen later stond schele Harry inderdaad midden op straat op te scheppen over krokante kipnuggets zonder olie.
Sindsdien mocht Ali overal aanbellen zonder te kloppen.
“Laat Ali maar binnen,” zei men dan.
Want herrie maakte hij genoeg…
maar saai werd het nooit met Ali Bombarie.
Behalve als je een hond had, daar had Ali een broertje dood aan, dan was hij in no time en dus een halve seconde al weg en lag je pakketje in je struiken ergens, herders, pitbulls, en chihuahua’s het maakte allemaal niets uit, één blaf was genoeg, dus doei!
