Het fenomeen van verdwijnende objecten

Verdwijnen er voorwerpen in huis die vervolgens op onverklaarbare wijze weer verschijnen? Dan bent u mogelijk het slachtoffer van het fenomeen van verdwijnende voorwerpen (DOP). Wat zou de oorzaak kunnen zijn?

Een typisch geval van vermissing betreft een voorwerp dat de persoon net heeft gebruikt of dat hij of zij altijd op een vaste plek bewaart. Wanneer de persoon het voorwerp wil gebruiken, is het verdwenen. De persoon zoekt overal naar het voorwerp, vaak met hulp van anderen, maar het kan niet worden gevonden. Korte tijd later, of misschien de volgende dag, is de persoon verrast als hij of zij het voorwerp terugvindt op de plek waar het altijd wordt bewaard, of op een andere voor de hand liggende plek waar het gevonden had moeten worden.

Wat is hier gebeurd? Waar is het object gebleven? Waarom is het “verdwenen”? Hoe is het teruggevonden? Welke krachten spelen een rol bij dit zeer vreemde, maar toch relatief alledaagse fenomeen? Er zijn verschillende mogelijkheden, van het alledaagse en eigenaardige tot het ronduit bizarre – en zowel psychologische als paranormale.

Verstrooidheid

Bij het onderzoeken van incidenten zoals DOP (Displaced Placement), moet je eerst de meest voor de hand liggende mogelijkheid overwegen: de persoon is het voorwerp gewoon kwijtgeraakt of vergeten waar ze het had neergelegd. Dit verklaart waarschijnlijk de overgrote meerderheid van de gemelde DOP-gevallen. Een vrouw legt bijvoorbeeld altijd haar haarborstel op dezelfde plek op haar kaptafel, maar nu is die er niet meer. Het is heel goed mogelijk dat ze, afgeleid door iets, de borstel onbewust naar een andere kamer heeft meegenomen en daar op een tafel heeft neergelegd.

Natuurlijk is ze verbaasd als ze de borstel zoekt en die niet op de kaptafel vindt. En waarschijnlijk zal ze de hele kaptafel afzoeken, want daar ligt de borstel immers altijd. Ze denkt er misschien niet eens aan om in de andere kamer op de tafel te kijken, want waarom zou ze dat in vredesnaam doen? Toch gebeuren dit soort dingen waarschijnlijk vaker dan we denken.

Deze mogelijkheid van een DOP (Disorder of Perception) vervalt wanneer de haarborstel later op de kaptafel op de gebruikelijke plek wordt teruggevonden. Tenzij de vrouw tijdelijk blind was voor dit ene voorwerp, moeten andere mogelijkheden worden overwogen.

Heeft iemand anders het verplaatst?

Hier is nog een alledaagse, maar zeer waarschijnlijke oorzaak die je moet overwegen als je DOP serieus wilt onderzoeken. Nadat de haarborstel van de kaptafel is verdwenen, zal de vrouw na haar eerste zoektocht waarschijnlijk andere gezinsleden ondervragen. Ook al ontkennen ze stellig dat ze de haarborstel hebben geleend, het is zeer aannemelijk dat een familielid het voorwerp wel degelijk heeft meegenomen.

Omdat ze zien dat moeder overstuur is, en misschien geen problemen willen krijgen omdat ze iets hebben geleend wat ze eigenlijk niet mogen aanraken, zullen ze ontkennen het te hebben meegenomen. Dan, wanneer moeder even ergens anders in huis is, sluipt de lener terug naar de kaptafel en legt de borstel terug. En wanneer moeder terugkomt op de plek van de ‘misdaad’, is de borstel wonderbaarlijk genoeg weer op zijn rechtmatige plek teruggevonden. En zo is een mysterie in huis geboren.

Deze mogelijkheid kan uiteraard worden uitgesloten als de persoon alleen woont of als er geen andere familieleden aanwezig zijn wanneer de DOP plaatsvindt.

De mogelijkheden “verstrooidheid” en “lening” zijn misschien niet zo spannend of intrigerend als de volgende, maar ze lossen waarschijnlijk de meeste gevallen van DOP op. We moeten niet vergeten dat elk paranormaal onderzoek eerst de meest waarschijnlijke, zij het alledaagse, verklaringen voor een ogenschijnlijk onverklaarbare gebeurtenis moet uitsluiten. Pas daarna kun je meer ongebruikelijke mogelijkheden overwegen.

Poltergeist

“Ik heb alle sieradendozen van mijn oma en het grootste deel van haar sieraden. Vaak vergat ik mijn sieraden op mijn dressoir of aanrecht te laten liggen, en ’s ochtends waren ze verdwenen en lagen ze in een van de sieradendozen.”

Wanneer er zich een fenomeen voordoet waarbij objecten verdwijnen, geven veel mensen, vaak niet helemaal serieus, een poltergeist de schuld. Een poltergeist wordt doorgaans gedefinieerd als een ondeugende of lawaaierige geest.  Poltergeistactiviteit  omvat vaak onverklaarbare geluiden, muziek, geuren en bewegingen van objecten. Dus als die haarborstel verdwijnt, denken sommige mensen dat het wel door een poltergeist moet komen.

Sommigen hebben wellicht meer reden om aan te nemen dat een poltergeist verantwoordelijk is dan anderen. Dit kan het geval zijn als het incident met de haarborstel geen op zichzelf staand geval is. Stel dat de persoon bijvoorbeeld merkt dat voorwerpen regelmatig “verdwijnen” of verplaatst worden. Of als er andere verschijnselen zijn, zoals onverklaarbare geuren en geluiden die de persoon in verband kan brengen met het verdwenen voorwerp.

Soms heeft een bepaald voorwerp een geschiedenis die iemand het idee geeft dat er een geest bij betrokken is. Zo kan een horloge dat van een grootvader is geweest, vanzelf naar een bepaalde plek verplaatst worden – de plek waar de grootvader het gewoonlijk bewaarde. Of zoals in het geval van de sieraden van de grootmoeder hierboven.

Hoewel het voor de persoon in kwestie waarschijnlijk lijkt dat een geest of poltergeist verantwoordelijk is, is het nog steeds onbekend wat een poltergeist precies is. Gaat het in het geval van DOP om een ​​daadwerkelijke geest die zich op de een of andere manier aan het object heeft gehecht en die door een kracht die de wetenschap nog niet kan verklaren, het object verplaatst of ‘leent’? Of komt de activiteit voort uit het onderbewustzijn en de emotionele band van de persoon met het object en de oorspronkelijke eigenaar?

Tijdelijke onzichtbaarheid

“Het was de avond van mijn eerstejaarsfeest. Ik had een paar dagen van tevoren drie jurken gekocht en was van plan de simpele zwart-witte te dragen. Niets bijzonders. Ik ging een uurtje voor het feest naar mijn kast om me klaar te maken, maar de jurk was er niet. Nergens in mijn kast, zelfs niet bij de andere twee jurken. Mijn moeder en ik hebben overal gezocht, maar we konden hem nog steeds niet vinden.”

“Mijn moeder zei uiteindelijk dat ik een van de andere jurken moest dragen, dus koos ik een van de witte. Een dag of twee na het dansfeest ging ik naar mijn kast om een ​​shirt te zoeken, en de zwart-witte jurk die ik naar het dansfeest zou dragen, was het eerste kledingstuk dat ik zag hangen. Raar hè?”

Laten we nogmaals het voorbeeld van de vrouw en haar haarborstel nemen. Ze denkt dat ze hem zoals altijd op de kaptafel heeft gelegd, maar hij is verdwenen en ze heeft er grondig naar gezocht. Er is niemand anders in huis die hem geleend zou kunnen hebben. Even later ligt hij weer op de kaptafel. Het was  Sherlock Holmes  in “The Adventure of the Beryl Coronet” die zei: “Het is een oude stelregel van mij dat wanneer je het onmogelijke hebt uitgesloten, wat overblijft, hoe onwaarschijnlijk ook, de waarheid moet zijn.” Hier is een onwaarschijnlijke verklaring: de haarborstel – of de jurk van het meisje – is tijdelijk onzichtbaar geworden.

Er bestaat geen wetenschappelijke hypothese die verklaart waarom een ​​object onzichtbaar zou worden en na verloop van tijd weer zichtbaar zou worden. Toch is dat precies wat sommige mensen met DOP-ervaringen waarnemen. En als deze tijdelijke  onzichtbaarheid  op de een of andere manier mogelijk is, roept dat veel vragen op: Hoe of om welke reden wordt een specifiek object onzichtbaar? Heeft het effect iets te maken met het regelmatige of intieme gebruik van het object door de persoon? Is het een fysiek effect dat wordt veroorzaakt door een of ander onbekend mechanisme van de menselijke geest?

Soms kan deze ‘onzichtbaarheid’ een puur psychologisch fenomeen zijn. Het object is er wel degelijk, maar onze aandacht is zo afgeleid dat we het letterlijk niet zien. Het is een voorbeeld van selectieve aandacht.

Dimensionale verschuiving

“Ik heb overal naar mijn autosleutels gezocht. Ik heb overal in de keuken en de woonkamer gekeken – echt overal! Toen hoorde ik ineens sleutels vallen in de keuken. Ik ging naar binnen en daar lagen ze op de grond.”

Het bestaan ​​van andere dimensies dan de drie waarin we ons dagelijks bewegen, wordt door de wetenschap als theoretisch beschouwd. Soms worden deze dimensies door meer spiritueel ingestelde mensen “andere bestaansvlakken” genoemd en worden ze gezien als plaatsen waar geesten en andere vormen van werkelijkheid zouden kunnen verblijven. Zou de tijdelijke onzichtbaarheid of beweging van objecten verklaard kunnen worden door het feit dat ze in een andere dimensie terechtkomen? Is er een soort dimensionale of temporele verschuiving die hiervoor verantwoordelijk is? Het is een nogal vergezochte gedachte, maar een authentieke DOP-ervaring is dan ook moeilijk te verklaren.

Zelfs als rationele verklaringen worden uitgesloten, blijven er nog genoeg intrigerende DOP-ervaringen over om ons eraan te herinneren dat er veel meer is aan dit leven, aan deze realiteit, dan we ons momenteel realiseren.

En hier is nog een mogelijkheid:

“Het eerste waar ik aan denk als dat [DOP] gebeurt, zijn feeën, omdat er in een van de appartementen waar ik woonde een paar rondspookten. Ze namen dingen mee en gaven ze later weer terug. Op een keer, in het volle zicht van een aantal mensen, stond ik op het punt het appartement te verlaten. Omdat ik altijd mijn sleutels kwijtraakte (feeën waren niet nodig), hing ik ze aan een stevige ketting van een motorportemonnee en had ik ook nog een paar rammelende messing sleutelhangers. Ze waren er niet meer, en ik moest weg.”

“Dus ik schreeuwde: ‘Oké jongens, dit is niet grappig. Ik heb mijn sleutels NU nodig!’ Mijn vrienden keken toe hoe ze vanuit het niets boven de plank verschenen waar mijn antwoordapparaat stond, en met een klap op de plank vielen.”

Bron