ADHD geen neurologische stoornis, maar een stressreactie – kinderopvang oorzaak

Erica Komisar betoogt dat ADHD geen neurologische stoornis is, maar een stressreactie.

Het is het gevolg van een te vroege activering van het stressregulerende systeem in de hersenen.

Langdurige scheiding van moeders zorgt ervoor dat kinderen in een chronische vecht-of-vluchtmodus terechtkomen: afleidbaarheid is de vluchtreactie, agressie de vechtreactie. (Logisch toch? Het is een jong mensendiertje dat weggehaald wordt bij mama en dat dit te jong gebeurd is wel duidelijk. Als je tegen babyaapjes ”zegt, eh je gaat dagelijks maar eventjes ergens anders heen in een ander hok, je mama moet werken in de dierentuin, show!” dan raken die aapjes ook enorm gestrest)

Erica Komisar is klinisch maatschappelijk werker, psychoanalytica, oudercoach en auteur. Met meer dan dertig jaar ervaring in haar privépraktijk zet ze zich in om de pijn te verlichten van mensen die lijden aan depressie, angststoornissen, eetstoornissen en andere dwangstoornissen.

Ze is de auteur van Being There: Why Prioritizing Motherhood in the First Three Years Matters. Het volledige interview:   • Hoe universele kinderopvang een samenleving zou kunnen vernietigen…  

Ik ben niet zo voor opvang van kleine kinderen zelfs 4 a 5 jaar is nog te jong, 6 jaar is een mooie leeftijd om naar school te gaan eigenlijk.

Opmerkingen onder de video die ik bijzonder en mooi vindt.

————————————————————-

Ik ging vroeger om half vijf ’s ochtends met mijn honden wandelen (zelfs in de winter). Ik herinner me een bijzonder koude ochtend waarop ik moest denken aan al die baby’s die binnen een paar uur wakker gemaakt zouden worden, snel aangekleed en gevoed, in de kou en het donker naar buiten gebracht en achterstevoren op de achterbank van een koude auto gezet, er weer uit gehaald (waarschijnlijk net toen het wat warmer werd), teruggebracht naar de kou en het donker, een fel verlichte, lawaaierige kamer vol vreemden in, en daar achtergelaten. Ik begon te huilen om die baby’s. Ik heb dit verhaal op Facebook geplaatst. Ik vroeg me af of het iemand iets had gedaan.

Antwoord van iemand anders:

Het is verbazingwekkend hoe weinig mensen de gevolgen van wat je net beschreef, opmerken en begrijpen. Jaren geleden reed ik voor mijn werk elke ochtend om 5:45 uur met de bus door Portland, Oregon, en zag ik jonge kinderen in januari naast hun moeders. Ik was nog nooit zo dankbaar voor mijn lieve jonge vrouw, die niet op zoek was naar zelfverwezenlijking in een kantoorhokje, maar thuisbleef bij onze vier jonge kinderen, zodat ze op dat vroege uur in hun warme bedjes konden slapen. We besloten zelfs om onze kinderen niet naar de peuterspeelzaal te sturen en als ik het over zou mogen doen, zou ik de kleuterschool ook hebben overgeslagen. De vroege opvoeding die mijn kinderen van mijn vrouw kregen (constant voorlezen, knutselen, koken, enz.) was VEEL meer waard dan een openbare peuterspeelzaal (sorry lerarenvakbonden, maar peuterspeelzaal is niet het beste voor jonge kinderen).

• Ik herinner mij nog hoe ik heel vroeg uit bed getrokken werd omdat ik nog naar zwemles moest voor ik naar school ging… koud!!!!!!!! Ja ook in de winter, denk dat het half acht was dat je daar moest zijn, dus dan moest je toch wel om half zeven je warme bedje uit en dan dat koude water in? OMG!
  Ik heb er nog trauma’s van dat vroege opstaan! Wings