De narcist begint de ruzie in de auto, waardoor jij gebroken binnenkomt en zij lachend binnenkomen.

In een auto zitten met een narcist is al beangstigend genoeg, en dan moet je ook nog eens een autorit vol geklaag, geschreeuw en neerbuigende opmerkingen verdragen tot je eindelijk op je bestemming bent.

Tegen die tijd ben je er zo door beïnvloed dat je totaal niet voorbereid bent op het evenement waar je naartoe bent gereden. Je loopt naar binnen, je keel net zo dichtgeknepen als je borst, en je moet een glimlach forceren, terwijl zij doen alsof er niets is gebeurd.

En jij bent degene die als eerste naar binnen moet lopen, je verontschuldigend met je ogen, in de hoop dat niemand je te nauwkeurig bekijkt. Maar dat doen ze altijd.

Klinkt dit bekend? Dit is geen toeval; dit is bedoeld om je keer op keer te breken.

1 Precies daar, dat was het doelbewuste moment

Iedereen vraagt ​​me: “Alexander, waarom die auto? Wat maakt die voertuigen toch de perfecte plek om ruzie te zoeken?”

Mijn antwoord is zo lang dat ik vaak niet eens weet waar ik moet beginnen. Ik moet beginnen met te zeggen dat het door de narcist was ingegeven.

Ze weten precies wat ze doen als ze bij je in de auto stappen en de motor starten, vooral als je ergens naartoe gaat waar je moet glimlachen en met andere mensen moet praten.

Het zal nooit tien minuten duren voordat jullie allebei het huis verlaten, terwijl jij in de keuken bent en van hen weg kunt lopen naar een andere kamer terwijl ze tegen je schreeuwen. Het zal de auto zijn; de enige plek waar je geen ontsnappingsmogelijkheid hebt.

De wielen draaien, de snelheid neemt toe, en als je probeert te ontsnappen, zit je ofwel vast, ofwel doe je jezelf ernstig pijn. Je zit dus gevangen. De narcist weet dit, en dat is precies wat ze het fijnst vinden aan het samenzijn met jou in die kleine ruimte.

Als je vastgesnoerd zit, weten ze dat je nergens heen gaat. Waarom doe je dit? Moet je altijd zo chagrijnig zijn als we ergens naartoe gaan? Waarom verpest je altijd de sfeer? Waarom draait alles om jou? Weet je wel hoe frustrerend je bent?

De narcist zal je alle kanten op trekken, puur om je te provoceren. Je staart uit het raam en wenst dat je alleen in de stille velden stond die voorbij glooien, gewoon voor wat rust en eenzaamheid.

Een cliënt vertelde me dat ze vroeger de wegmarkeringen telde om niet in tranen uit te barsten, omdat tranen urenlang de gedachte betekenden: “Oh, dus nu ben ik de slechterik.”

Jij weet, en de narcist weet dat ook, dat je daar nog mijlenver van verwijderd bent.

2 Waar je ook heen gaat, je komt verslagen aan

Ik weet wat je nu denkt. “Ik wou dat ik ergens anders was dan hier.”

Je moet naar binnen gaan, doen alsof alles in orde is, glimlachen naar mensen die je niet wilt zien, en dat allemaal op een overtuigende manier. De ruzie in de auto zal dit effect hebben. Je komt uitgeput op je bestemming aan, en dan ben ik nog mild uitgedrukt!

Je hebt jezelf misschien wel mooi gemaakt, maar dat maakt niet uit als je daar aankomt met gezwollen ogen en uitgelopen make-up. Misschien heb je je best gedaan om de schijn op te houden, zodat je er in ieder geval nog enigszins normaal uitziet. Ik snap het.

Je gedachten worden alle kanten op getrokken en je vraagt ​​je af hoe je hier in vredesnaam terecht bent gekomen. Je komt het gebouw binnen, al afgeleid. Je lijkt teruggetrokken en je hebt maar een paar seconden om jezelf te herpakken en je beste acteergezicht op te zetten.

Omdat de narcist erg goed is in acteren en doen alsof, verwachten ze dat jij dat ook bent. En wat dan? Je kunt mensen niet uitleggen wat er mis is. Je weet niet eens waar je moet beginnen, en je weet dat het niet gepast is en dat je niet geloofd zult worden.

Je komt dan over als de lastige, en dat is hoe je jezelf presenteert, en hoe je bang bent dat mensen je op dat moment zien.

Iemand knijpt in je arm en vraagt ​​of je je niet lekker voelt, en je knikt, want als je iets anders zegt, open je een deur die je in het openbaar niet meer kunt sluiten.

Dit is precies wat de narcist wilde.

3 Ondertussen mogen ze als de ster van de show het podium betreden.

Ik denk dat dit het ergste zou zijn als ik met een narcist getrouwd was: hem de kamer zien binnenlopen alsof er niets gebeurd is. Tom! Hoe gaat het? Sam! Je ziet er nog steeds geweldig uit in die pakken! Rose! Kijk eens hoe fantastisch je eruitziet! Dan!

Ik vind je auto buiten prachtig. Wat is dat, een 2-liter? Ze komen binnen, schudden iedereen de hand, laten je in hun schaduw achter en genieten van alle aandacht die ze krijgen.

Ze zijn aanwezig en kunnen de discussie als een schakelaar omzetten, maar waar laat dat jou? Je staat nog steeds te trillen, probeert op adem te komen en niet te bezwijken aan die pijn in je borst die aanvoelt als een hartaanval.

De schade die de narcist in de auto had aangericht, werd niet door hen verwerkt. Ze hielden er niet aan vast, omdat het nooit hun eigendom was; het was van jou, tenminste, dat was hun doel. Mensen fluisteren je toe:

Wat is er aan de hand? Je bent niet jezelf. Gaat het wel goed met je? Je lijkt gestrest. Als ze het niet rechtstreeks tegen je zeggen, fluisteren ze het wel tegen de mensen om hen heen, want het is overduidelijk dat je niet in orde bent. Jouw gemoedstoestand wordt het gespreksonderwerp van de avond.

En raad eens wie er na afloop naar huis rijdt en al het gezeur over hoe gênant je het hebt gehad te horen krijgt? Juist. De voorstelling eindigt eigenlijk nooit, hij verplaatst zich alleen naar een andere locatie.

4. Elke keer is het zo opgezet dat je faalt en lijdt.

Je moet begrijpen dat dit precies is wat een narcist wil doen, elke keer dat hij of zij in die auto stapt en ruzie met je begint.

Ze doen het niet omdat ze gestrest zijn en hun frustraties kwijt willen, maar omdat ze je willen laten geloven dat je een soort probleem bent.

De valkuil is dat je het gevecht ingaat alsof je twintig minuten later, nauwelijks buiten adem en zonder energie, die kamer binnenstapt.

Het is wat slachtoffers breekt en hen het gevoel geeft dat ze vanaf nu elke afspraak met de narcist moeten vrezen, omdat het weer hetzelfde is. De narcist zal je ondertussen afwijzen zodra hij of zij niet meer wil dat je tegen hem of haar schreeuwt.

Zodra je binnenkomt, verandert het publiek, en daarmee ook hun gedrag. Als je de zaal binnenkomt als die rare snuiter, hebben ze je hele stemming voor de rest van de avond al bepaald. Daardoor ben je makkelijker te manipuleren en kunnen ze je wegsturen wanneer ze willen.

Als je je nog niet klein voelde, zul je dat binnenkort zeker wel voelen.

Ze wilden een versie van jou die bij aankomst al wat ontdaan was van haar enthousiasme, want een ontdaan versie van jezelf corrigeert hen niet, lacht niet te hard en overschaduwt hen niet in het bijzijn van anderen.

5 Dit is een patroon dat je niet kunt ontkennen.

Ik weet dat je wilt doen alsof dit allemaal niet gebeurt. Je zou jezelf kunnen wijsmaken dat de narcist tijdens de autoritten zijn of haar frustraties kwijt kan, en dat je het gewoon verdraagt.

Dit hoeft echter geen deel uit te maken van je leven, en het hoeft ook geen patroon te zijn waar je aandacht of energie aan besteedt. Je leven lang opzien tegen autoritten met een narcist is niet iets waar je je mee bezig moet houden.

In plaats daarvan wil ik dat je naar die angst luistert en jezelf afvraagt ​​waarom die überhaupt bestaat. Je hoeft niet te leven als je ergens aankomt met een gebroken gevoel. Je hoeft niet iedereen met een geforceerde glimlach te begroeten, en dat is ook niet hoe ze je leren kennen.

Jij bent belangrijk.

Dat gevoel van onrust in je maag, nog voordat je de autosleutels oppakt, is informatie. Je lichaam vertelt je de waarheid, lang voordat je verstand dat wil.

6 De autorit naar huis is op de een of andere manier nog erger.

Dacht je dat de ruzie in de auto op de heenweg al erg was? Wacht maar tot je weer vastgesnoerd zit in de auto voor de terugreis. Zij hebben een paar uur lang bewonderd kunnen worden, en jij hebt een paar uur lang gedaan alsof er niets aan de hand was.

De deuren sluiten, de motor start en het begint opnieuw, alleen is het dit keer een volledige nabespreking van alles wat je fout hebt gedaan.

Waarom sprak je nauwelijks met Sarah? Waarom stond je daar zo alleen? Weet je hoe het eruitziet als mijn vrouw zich zo ellendig gedraagt ​​bij dit soort gelegenheden? Je kon niet eens doen alsof je één avond blij was voor mij?

En daar zit je dan, uitgeput na een avond optreden, terwijl ze elke micro-uitdrukking op je gezicht analyseren. Je hebt niet eens meer de energie om jezelf te verdedigen. Je wilt alleen nog maar naar je bed, je kussen, de duisternis.

Tegen de tijd dat je de oprit oprijdt, ben je niet meer dezelfde persoon als waarmee je ’s ochtends van huis ging. Je bent iets stillers. Kleiner. En dat is precies de bedoeling.

7 Je begint je schrap te zetten nog voordat je de sleutels pakt.

Lang voordat je ook maar in de buurt van de auto bent, weet je lichaam het al. Je bent boven je aan het klaarmaken en er is al een zacht gezoem van angst in je ribben. Je oefent alvast reacties op ruzies die nog niet eens begonnen zijn.

Je denkt na over welke onderwerpen je moet vermijden, welke toon je moet aanslaan, of je stil moet blijven zitten of juist een luchtig gesprek moet voeren om de sfeer te beïnvloeden.

Dat is niet normaal, en zo zou niemand zich moeten voelen voor een avondje uit of een familielunch. Je bent in feite tegelijkertijd met het uitkiezen van je schoenen bezig je voor te bereiden op een gevecht.

Je begint je toiletbezoekjes te timen, zodat je niet te vroeg alleen met ze bent. Je neemt de tijd om je tas te zoeken. Je moet ineens even in een andere kamer kijken. Alles om dat moment uit te stellen waarop de deur dichtklikt en jullie met z’n tweeën zijn.

Je schrap zetten is geen overdreven reactie. Het is een kwestie van geheugen. Je lichaam heeft deze rit al eerder gemaakt en weet precies wat er gebeurt zodra de veiligheidsgordel vastklikt.

Bron