Minder snacken, meer voldoening: sommige voedingsmiddelen verhogen de hoeveelheid van een hormoon dat lijkt op Ozempic.

Ik bestudeer al enkele maanden hoe de nieuwe medicijnen Ozempic en Wegovy een drastisch gewichtsverlies veroorzaken.

Beide medicijnen bevatten semaglutide, een stof die het hongergevoel onderdrukt zoals een vliegenmepper een mug doodslaat. Mensen die het medicijn gebruiken, zeggen dat ze geen constante drang meer hebben om te eten, waardoor ze minder vaak eten. Het medicijn lijkt het zogenaamde “eetgeluid” te dempen, het constante innerlijke geklets dat hen vertelt dat ze moeten eten.

Tijdens het lezen van talloze onderzoeken over Wevgovy en Ozempic ontdekte ik dat het medicijn een hormoon nabootst dat ons lichaam van nature aanmaakt wanneer we eten. Dit hormoon heet GLP-1. Dit deed me afvragen: zouden we de hoeveelheid van dit hormoon kunnen verhogen door ons dieet aan te passen?

Het blijkt dat het antwoord ja is: je kunt de aanmaak van GLP-1 in je lichaam verhogen met je voeding, zegt Frank Duca , die stofwisselingsziekten bestudeert aan de Universiteit van Arizona . Een van de belangrijkste voedingsmiddelen die de aanmaak ervan stimuleert, is een voedingsmiddel waar de meeste Amerikanen moeite mee hebben om voldoende van te eten, ondanks de vele gezondheidsvoordelen. Jawel, ik heb het over vezels.

“ Wanneer mijn familie erachter komt dat ik obesitas of diabetes bestudeer, vragen ze: ‘O, wat is hét wondermiddel? Wat moet ik slikken? Wat moet ik doen?'” legt Duca uit. “En dan zeg ik: ‘Eet meer vezels.'”

Maar hier zit de crux. Niet alle vezels werken op dezelfde manier. Duca en andere onderzoekers beginnen aan te tonen dat bepaalde soorten vezels effectiever zijn in het stimuleren van de afgifte van GLP-1 en het reguleren van de honger dan andere. “We zien nu dat bedrijven vezels aan voedingsmiddelen toevoegen, maar vaak voegen ze niet de vezels toe die echt heel gunstig voor je zijn”, zegt Duca.

Hoe GLP-1 helpt om honger om te zetten in verzadiging.

Om te begrijpen waarom vezels zo belangrijk zijn voor de aanmaak van GLP-1, kijken we eerst naar wat er gebeurt als je weinig vezels eet. Stel, je wordt ’s ochtends wakker met honger en je eet twee sneetjes witbrood en een gebakken ei. Terwijl het verteerde voedsel de dunne darm bereikt, veroorzaken veel voedingsstoffen, zoals koolhydraten, vetten en aminozuren, een enorme activiteit in je bloed en hersenen.

“Voedsel activeert cellen in je darmen, die vervolgens een heleboel hormonen afgeven”, zegt Sinju Sundaresan , darmfysioloog aan de Midwestern University. Ongeveer twintig van deze hormonen, waaronder GLP-1, staan ​​bekend als verzadigingshormonen.

“Ze geven je lichaam het signaal om de voedingsstoffen op te nemen en je hongersignalen te onderdrukken,” zegt Sundaresan. “Daardoor ga je minder eten en stop je uiteindelijk helemaal omdat je je verzadigd voelt.”

Op dit punt treedt GLP-1 in werking. Het stimuleert de afgifte van insuline en vertraagt ​​de snelheid waarmee het brood en ei vanuit de maag naar de darmen bewegen. Zo verbruik je niet alle brandstof in één keer, aldus Gary Schwartz , die aan het Albert Einstein College of Medicine onderzoek doet naar de neurowetenschap van eten en eetlust.

GLP-1 activeert waarschijnlijk ook neurale circuits in de hersenen door zenuwen in de darmwand te activeren. “Deze neuronen verzamelen informatie uit de darmen en sturen die vervolgens door naar de hersenstam, waar zich een andere signaalroute voor GLP-1 bevindt,” legt Schwartz uit.

Maar GLP-1 werkt extreem snel. “Zodra het hormoon in het bloed terechtkomt, begint het te worden afgebroken”, zegt Darleen Sandoval , fysioloog aan de Universiteit van Colorado, die GLP-1 al meer dan tien jaar bestudeert. “Tegen de tijd dat GLP-1 het hart en de rest van de bloedsomloop bereikt, is er nog maar heel weinig van over”, zegt ze.

Een uur of twee na het eten van dit vezelarme ontbijt dalen de GLP-1-waarden in je bloed drastisch. En tegen lunchtijd heb je weer honger.

Hierin verschilt GLP-1 aanzienlijk van semaglutide, het actieve bestanddeel in afslankmedicijnen. GLP-1 blijft slechts enkele minuten in het bloed aanwezig, terwijl semaglutide dagenlang werkzaam blijft. Deze stabiliteit zorgt ervoor dat het medicijn de hersenen kan bereiken, waar het de eetlust en de trek in eten direct onderdrukt, aldus Sandoval. Dat is de reden waarom mensen die deze medicijnen gebruiken zoveel gewicht verliezen. “Bij muizen of ratten kunnen we van nature voorkomende GLP-1 rechtstreeks in de hersenen van de dieren injecteren, waardoor ze stoppen met eten”, zegt Sandoval.

Maar terug naar onze ontbijtscenario’s: Wat als je in plaats van witbrood twee sneetjes roggebrood met veel vezels zou eten, met zo’n 8 tot 10 gram vezels? Het blijkt dat het toevoegen van die flinke hoeveelheid vezels je darmen nog een extra kans geeft om GLP-1 vrij te geven, vele uren na de maaltijd.

Verzadigingshormonen houden langer aan na het eten van vezels.

Ons lichaam is niet in staat vezels af te breken. Daardoor passeren ze grotendeels onveranderd onze dunne darm en bereiken ze uiteindelijk – ongeveer 4 tot 10 uur na een maaltijd – onze dikke darm.

Hier, in de dikke darm, komen de vezels in contact met een hele groep microben die de vezels kunnen verteren. Bacteriën in je dikke darm kunnen bepaalde voedingsvezels afbreken tot kleinere moleculen. En deze kleinere moleculen kunnen niet alleen de afgifte van GLP-1 stimuleren, maar ook van een ander belangrijk hormoon dat je eetlust remt, genaamd PYY (peptide YY). Deze kleinere moleculen kunnen ook op zichzelf de eetlust onderdrukken en zijn in verband gebracht met een lager lichaamsgewicht en een betere glucosehuishouding.

Omdat deze extra boost van GLP-1 en PYY pas uren na het eten optreedt, kan het de trek tussen de maaltijden verminderen en zelfs de algehele behoefte aan de volgende maaltijd temperen. “PPY reguleert het verzadigingsgevoel – dat wil zeggen, hoe lang je tussen de maaltijden wacht”, zegt Frank Duca van de Universiteit van Arizona . “De afgifte van PYY, naast de GLP-1, kan de tijd tussen de maaltijden verlengen”, voegt hij eraan toe.

Deze hormonen kunnen zelfs invloed hebben op hoeveel je bij de volgende maaltijd eet. “Dit noemen we het ‘ tweede maaltijd-effect ‘,” zegt Edward Deehan , voedingsmicrobioloog aan de Universiteit van Nebraska-Lincoln. “Als je bij één maaltijd veel vezels eet, is het tegen de tijd dat die vezels in je dikke darm zijn aangekomen ongeveer tijd voor je volgende maaltijd. Daardoor kan je insulinereactie verbeteren en een groter verzadigingsgevoel ervaren,” aldus Deehan.

Maar niet alle vezels zijn gelijk: om die extra boost aan verzadigingshormonen te krijgen, moet je vezels eten die door bacteriën verteerd kunnen worden. Deze vezels worden fermenteerbaar genoemd omdat bacteriën ze letterlijk fermenteren, op een vergelijkbare manier als gist gerst fermenteert tot bier.

Wetenschappers, zoals Duca, zijn net begonnen met onderzoek naar welke fermenteerbare vezels het meest effectief zijn in het onderdrukken van de eetlust en het bevorderen van gewichtsverlies. “Zo zou de landbouwsector in de VS prioriteit kunnen geven aan de teelt van granen met deze vezels,” legt hij uit.

In een voorlopig onderzoek met muizen ontdekten Duca en zijn collega’s dat een vezel in gerst, bèta-glucaan genaamd, het meeste gewichtsverlies veroorzaakte bij obese dieren. “Op het eerste gezicht, en in ieder geval in onze omstandigheden, was alleen bèta-glucaan effectief “ , zegt hij.

Bèta-glucaan komt ook voor in haver en rogge. En inderdaad, studies met mensen hebben aangetoond dat bèta-glucaanvezels de insulinegevoeligheid kunnen verbeteren, de bloeddruk kunnen verlagen en het verzadigingsgevoel tussen de maaltijden kunnen vergroten.

Andere fermenteerbare vezels zijn onder andere dextrine in tarwe, oligosacchariden in bonen, erwten en linzen, en pectine in appels, peren en groene bananen.

Als je huidige vezelinname te laag is, hoef je je volgens Duca niet al te veel zorgen te maken over welke vezels je precies gaat toevoegen. “Alleen al het bewust worden van hoeveel vezels je eet en dat verhogen, is een enorme stap richting een betere gezondheid”, zegt hij. “Als je eenmaal de gewoonte hebt ontwikkeld om meer vezels te eten, kun je gerichter te werk gaan en bijvoorbeeld meer bèta-glucaan en gerst toevoegen.”

Maar pas op voor bewerkte voedingsmiddelen waaraan vezels zijn toegevoegd, zegt Duca. “Bedrijven horen dat ze het vezelgehalte in hun producten moeten verhogen, maar vaak voegen ze dan vezels toe die niet echt gunstig voor je zijn”, zegt hij. “Het gaat om vezels die gewoon door je spijsverteringskanaal gaan, zonder de afgifte van hormonen te stimuleren.”

Bron

Het lijkt er dus op dat de darmen dit alles sturen en ergens onderweg kapot zijn gegaan door bv antibiotica.
De zorg bestaat er dus uit om gezond te eten en m.n bij antiobitica kuren zeer goed te zorgen voor de darmen om de darmflora weer in orde te krijgen. Je kunt bv ook pro biotica slikken in de vorm van tabletten van bv Orthica Orthiflor.