26 september 2020

 

Oude mystiek: When the Gods were Goddesses

Enchanting Mixed Media Art Features Mythical Goddesses of the Sea‘De Godin regeert de wereld niet; Ze is de wereld. Gemanifesteerd in ieder van ons, kan ze intern worden gekend door elk individu, in al haar prachtige diversiteit. ” ~ Starhawk

Zij is de Bron van het Leven, het principe van alles wat bestaat is bekend onder vele namen – Godin Sophia zoals genoemd door de gnostici, Astarte door de Kanaänieten, Koningin van de Hemel of Isis door de Egyptenaren en Ishtar door de Babyloniërs. Ze is moeder Gaia of Pachamama, genoemd door de sjamanistische stammen. 

Het vrouwelijke principe is overal om ons heen aanwezig. Ze bevindt zich in het water van de oceanen waar organische levensvormen zijn ontstaan; ze bevindt zich in het water van de baarmoeder dat het ongeboren kind voedt totdat het klaar is om de buitenwereld onder ogen te zien.

Het vrouwelijke principe wordt overal in de natuur gezien, waar moeders voor hun baby’s zorgen en hen leren hoe ze de externe omstandigheden kunnen overleven. Ze zouden onder alle omstandigheden hun leven riskeren om hun kinderen te beschermen, omdat hun liefde dieper is dan het leven zelf. Het ontkennen van deze waarheid zou het ontkennen van onze eigen oorsprong als mens zijn. 

Er is bewijs geleverd door historici en archeologen, zoals G Rachel Levy, JJ Bachofen of Robert Briffault om er maar een paar te noemen, dat de oude beschavingen (onder andere oude Egyptenaren, Feniciërs en Sumeriërs) en later heidense culturen de Godin in de vroegste jaren aanbaden vorm van religie, als de eerste God van het heelal die leven op aarde bracht. 

De aarde zelf is Gaia: een levend organisme dat ademt en evolueert. Dit is niet alleen mystiek, het is een theorie die door chemicus James Lovelock is voorgesteld en in de jaren zeventig mede is ontwikkeld door de microbioloog Lynn Margulis, die ook omvat hoe de biosfeer en de evolutie van organismen de stabiliteit en bewoonbaarheid van de aarde beïnvloeden. 

In de afgelopen 2500 jaar hebben mensen deze allereerste connectie met Moeder Gaia geleidelijk verloren, omdat de matrifocale gemeenschappen geleidelijk werden vervangen door een patriarchaal systeem gebaseerd op imperialisme, kolonialisme en monotheïstische godsdiensten van mannengoden die oorlogen in zijn naam rechtvaardigden.

Deze samenleving is tegenwoordig zo goed verspreid, genormaliseerd en geaccepteerd dat zelfs wanneer die religies volledig van de politiek kunnen worden gescheiden, de basisprincipes van onze oorsprong – seksualiteit en spiritualiteit – als primitief of minder ontwikkeld worden beschouwd. Waar zouden mensen nog meer nieuwsgierig naar kunnen zijn, zo niet over hun eigen lichaam en waar dit allemaal vandaan kwam? 

Tegenwoordig voelt het alsof we moeten kiezen tussen materie of geest, wetenschap of spiritualiteit, geest of ziel, logica of intuïtie, omdat die niet uit dezelfde bron kunnen samenkomen. We kunnen bijvoorbeeld eens kijken naar de biologie van mensen om te begrijpen hoe de dingen samensmelten als we teruggaan naar de oorsprong. 

Tijdens de eerste weken van het leven van een zoogdierembryo is het een onverschillig wezen met biseksueel potentieel. De chemie in het embryo zal bepalen of dit zich zal ontwikkelen bij een man of bij een vrouw.

Als deze chemie niet wordt gewijzigd – afwezigheid van androgeen – zal het embryo zich ontwikkelen tot een vrouw. Alleen door wijziging van deze vrouwelijke chemie, dat wil zeggen het uiterlijk van androgeen, zal het embryo zich tot een man ontwikkelen. 

Dit feit werd ontdekt door Dr. Sherfey in 1961 en werd binnen de wetenschappelijke gemeenschap geaccepteerd als de inductortheorie : dat alle embryo’s van zoogdieren anatomisch vrouwelijk zijn tijdens de vroege stadia van het foetale leven. 

Nu we begrijpen hoe we allemaal uit dezelfde omstandigheden zijn voortgekomen en op verschillende manieren zijn geëvolueerd, kunnen we zien hoe de oude mensen het principe van de natuur bedachten. In die zogenaamde ‘primitieve’ samenlevingen, en in sommige van hen die tot op heden overleefden, werd de rol van vrouwen gezien als fundamenteel voor de ontwikkeling van de gemeenschap. 

Vrouwen werden in sommige inheemse talen levensgevers genoemd: het waren de portalen die zielen uit het heelal als fysieke lichamen naar deze wereld brachten. Ze werden gezien als de doorgang tussen de geestenwereld en de wereld van de stof. Om deze reden werden vrouwen vereerd en als heilig beschouwd en een weergave van de aarde zelf door hun lichaam – met hun seizoenen, veranderingen en dragers van leven. 

Gedurende deze tijd ‘bezaten’ vrouwen het land en de hulpbronnen en zorgden ze voor het behoud van harmonie en overleving. Het woord ‘eigen’ is niet echt juist, aangezien land of hulpbronnen niet werden beschouwd als eigendom om te exploiteren, maar eerder als een geschenk van moeder Gaia om te respecteren en te transformeren voor het hoogste goed van de gemeenschap. 

Vrouwen waren leiders en heersers omdat hun advies en kennis, vooral tijdens de menstruatie, zeer gerespecteerd werd. In die tijd hadden ze de hoogste intuïtie en ze spraken met de geesten en namen beslissingen die fundamenteel waren voor de stam. Ze waren ook visionairs en artsen, want ze verzamelden en bestudeerden alle noodzakelijke planten en zaden om ziekten te genezen en de gemeenschap te voeden. 

Mensen in deze samenlevingen, zowel mannen als vrouwen, beschouwden zichzelf niet als iets dat los stond van de natuur, maar als onderdeel van de natuur, zoals kinderen van moeder aarde. Ze zagen geen vervreemding en daarom was er geen uitbuiting, omdat dit een uitbuiting van zichzelf en hun eigen kinderen zou hebben betekend. 

Ze maakten deel uit van het Universum en respectievelijk het Universum was een deel van hen, communiceerde met hen, evolueerde en ademde door hen heen. Op dezelfde manier brengt Moeder Gaia leven in deze wereld met behulp van de regen uit de lucht, wat eigenlijk haar eigen water is, brengen vrouwen leven in deze wereld met de hulp van mannen die het zaad erin planten, maar er werd geloofd dat dat de zielen door geesten in de baarmoeder werden geplaatst door dezelfde kracht die het heelal schiep. 

Daarom werd seksualiteit gezien als een heilige daad en de oorsprong van alle dingen die in de wereld zijn gemaakt. Het werd gevierd en geëerd, genoten en gerespecteerd. Seksualiteit en spiritualiteit konden niet van elkaar worden gescheiden omdat ze intrinsiek met elkaar verbonden waren. Het was een natuurlijke verbinding voor mensen om het wonder van het leven te vieren, de geneugten van het lichaam als een geschenk van de Godin om van te genieten en te omarmen. 

Ze begrepen de liefde die van Haar uitgaat en ze waardeerden en aanbaden deze liefde door deze met anderen te delen. Er was in die tijd geen angst, schaamte of schuld, noch onderdrukking van vrouwen en hun seksualiteit. Die gevolgen kwamen inderdaad pas later met het begin van de grote monotheïstische mannelijk-Godreligies. 

We hebben de neiging om tijd in onze westerse samenleving te zien als een lineaire en logische voorwaarde en daarom betekent alles dat plaatsvindt of later wordt ontwikkeld, dat het ook meer ontwikkeld of geavanceerd is.

Als we kijken naar hoe mensen de lucht vervuilen, het land exploiteren en het regenwoud kappen, en hoe miljoenen mensen nog steeds leven zonder voedsel te hebben, zou het eerlijk zijn om onszelf af te vragen of ons concept van ‘geavanceerde’ samenleving wel echt nauwkeurig om de wereld waarin we leven te definiëren, terwijl die andere culturen als ‘primitief’ worden beschouwd. 

‘De godin is nooit verloren gegaan. Sommigen van ons zijn alleen vergeten hoe we haar kunnen vinden. ‘ ~ Patricia Monaghan 

Die oude samenlevingen waren allesbehalve primitief. Ze begrepen de mysteries van het leven en hoe moeder Gaia en haar seizoenen verbonden zijn met onze kern als mensen – als zielen op aarde die met ons fysieke lichaam ronddwalen en een spirituele ervaring hebben om van te genieten en te vieren. 

Bron

Lees ook:   40 symptomen van spiritueel ontwaken

Gerelateerde berichten