“Wodka-vriendschappen”
Ze heette ooit gewoon Marleen.
Jullie lachten om de stomste dingen, deelden geheime dromen en goedkope chocoladekoekjes bij de koffie. Vroeger.
Nu fietst ze voorbij met haar nieuwe vriendin, zonnebril op, blik op oneindig.
Alsof jij niet meer meetelt.
Alsof jij bent afgevallen van haar wereld, zoals oude foto’s van de koelkast verdwijnen.
Je staat daar.
Niet boos.
Maar wel een beetje… treurig.
Je weet….
Met een blik als een spiegel.
“Had je haar drank gevoerd, dan was je wel haar bestie.”
Even lach je.
Dan voel je het.
Het waarheidszout in die droge grap.
Want Marleen hield van drankjes.
Van wijntjes op dinsdag, prosecco op woensdag, en een shotje op vrijdagmiddag ‘omdat het kan’.
Jij hield van haar. Maar niet van dat.
Jij hield je hoofd helder.
Zij hield van troebele gezelligheid.
En zo dreef je weg.
Niet door ruzie.
Maar door keuzes.
Je vroeg je vaak af:
Lag het aan mij?
Was ik te stil, te anders, te slim, te echt?
Misschien.
Misschien ook niet.
Soms gaan mensen liever om met spiegels die hen flatteren,
dan met mensen die hen spiegelen.
Soms voelt oprechtheid bedreigend,
wanneer je zelf nog verstoppertje speelt.
En ja, jij zag er goed uit.
Maar niet als façade — als wáárheid.
Als iemand die zichzelf niet hoeft te verdoezelen met wijn.
En laat dát nou net iets zijn wat sommige mensen niet kunnen verdragen.
