De Wolkenschapen en HAARP de Herder
De Wolkenschapen en HAARP de Herder
Ergens hoog boven Nederland, waar de lucht blauw hoort te zijn, dwaalde een kudde wolkenschapen vredig rond. Ze puften, bliezen en blubberden wat rond, blij dat ze geen last hadden van aardse zorgen zoals parkeerboetes of inflatie.
Maar… er was weer eens iets geks aan de hand.
De kudde wollige wolkenschaapjes werd plots weer eens in rechte lijnen gedreven, strak als een militair defilé. Geen sierlijke schapendrabbel, geen dartel wolkje meer, nee, ze marcheerden als makke schaapjes aan het touw.
“Wat is dit nou weer?” blaatte Wolletje, het meest eigenwijze wolkenschaap van de kudde, “ik wil gewoon drijven waar de wind mij voert!”
Maar als een Harp in de wind, voelden ze een stroming komen door de lucht alsof het radiogolven waren maar dan anders!
Dus je eigen ding doen dat zat er niet in. In een betonnen bunker, ergens diep in Alaska, stond een HAARP-technicus genaamd Haarp de Herder, met een joekel van een afstandsbediening. HAARP – je weet wel, dat mysterieuze zenderpark dat het weer moet manipuleren en de natuurlijke schapen wolken hersenspoelt – Ze hadden namelijk een nieuw project: Operation SheepStream Summertimos.
“Linkerflank, in formatie! Jullie vormen vandaag de Grote Grijze Cirkel!” riep HAARP de Herder enthousiast in zijn microfoon, terwijl hij op knoppen ramde alsof hij een gameconsole vasthield. Nu had hij nogal wat GAME ervaring natuurlijk, want anders werd je nooit aangenomen om in Alaska te gaan werken in je upperdepuppy!
De wolkenschapen keken elkaar mismoedig aan. Blaat, blaat, en enkele schapenwolkjes lieten een regenplasje gaan. Drup, drup, ze hadden last van stress. De bedoeling was dan ook dat ze flink gingen zeiken.
Het weer was de afgelopen dagen flink warm geweest en een mooie zomer, dat gingen wij dus niet meer doen in Nederland! Kom nou even. Dat was voor de rijkere medemens, die wel op vakantie konden, maar de rest kon de klere krijgen en het liefst met te weinig vitamientjes D, een zwakke gezondheid. Dit was allemaal bedacht in achterkamertjes van een bepaalde sekte, met de letter W aan het begin.
“En daar gaan we weer,” zuchtte Wolletje, terwijl ze noodgedwongen in een perfecte spiraal begon te zweven en te urineren.
Op aarde stonden de mensen vol verbazing omhoog te turen. “Oh kijk! Chemtrails! Ze maken weer patronen in de lucht!” riepen ze, terwijl ze foto’s maakten voor op X als bewijs.
Wat de mensen echter niet wisten, was dat Wolletje en haar kudde op het punt stonden in opstand te komen.
“Luister HAARP de Herder, ouwe zenderzever, wij zijn wolkenschapen, geen sky-graffiti artiesten!” blaatte Wolletje luid, terwijl ze het wolken herder-sein van de dag activeerde: Wolkenstampij Modus.
De kudde begon massaal te donderen, bliksemen en vooral… winden te laten. Wat resulteerde in een ver weg ongeplande onweersbui recht boven HAARP de Herder zijn hoofdkwartier. Zijn zendmasten begonnen te roken als een slecht stopcontact en de wolkenschapen namen de controle terug.
Vanaf die dag besloten de wolkenschapen zelf hun routes te bepalen. Ze tekenden harten, lachgezichten en af en toe een dikke middelvinger in de lucht — als stille protest tegen HAARP de Herder zijn stroom harp in de atmosfeer en andere weerherders met grootheidswaan.
En Wolletje? Die werd de eerste democratisch gekozen Wolkenschaapambassadrice van het Vrije Firmament.
Dus de volgende keer dat je die bizarre chemtrail-patronen ziet, lach dan even. Misschien is het gewoon Wolletje die “dag!” zegt.
Maar het werd eindelijk weer zomer in Nederland en de grijze luchten waren verleden tijd, behalve als het ging sneeuwen, want zo hoorde dat, grijze lucht betekende sneeuw op komst!
Maar niet meer het hele jaar door.
Want dat was niet normaal.
HAARP de Herder vond het niet erg dat zijn machines het niet meer deden.
Als hij maar kon gamen immers. Pang, pang, klonk het in het gebouwtje in Alaska, de hele dag door.