De Appel, de Man en het Wonderlijke Winkelwagentje
De Appel, de Man en het Wonderlijke Winkelwagentje
Op een doodgewone dinsdag, de lucht een saaie grijstint en haar humeur niet veel beter, liep zij — laten we haar even Sara noemen, omdat het lekker bekt — door de supermarkt. Ze had eigenlijk geen zin om boodschappen te doen, maar de appels waren op, en eerlijk is eerlijk, zonder haar dagelijkse appel voelde haar leven toch net iets minder knapperig.
Ze greep een appel, beet er stiekem in — proefmodel, vond ze zelf — en toen hoorde ze achter zich een stem:
‘Voor zo’n beet geef ik vijf sterren op AppelAdvisor.’
Ze draaide zich om. Daar stond hij. Niet zomaar een man. Een man met een karretje vol verse groenten (!!!), een glimlach als warme havermelk, en ogen die je niet aankeken, maar in je ziel leunden met een zucht van herkenning.
‘Ik ben trouwens geen creep,’ zei hij met een scheve lach. ‘Ik ben gewoon een gymleraar. Of eigenlijk… was. Lang verhaal. Maar ik weet wel dat je schouder iets scheef trekt als je lacht. Vind ik charmant, hoor.’
Ze moest lachen. En ja hoor, haar schouder trok scheef. Betrapt.
‘Zullen we het lot een beetje helpen?’ vroeg hij. ‘Ik gooi een fles wijn in m’n kar, jij wat kaas, en dan doen we alsof we elkaar al jaren kennen.’
Ze deed alsof ze aarzelde, maar gooide meteen de duurste kaas die ze kon vinden in zijn karretje.
‘Oké Max,’ zei ze — want dat was vanaf dat moment gewoon zíjn naam. ‘Maar jij kookt.’
Die avond kookten ze niet. Ze praatten. Lachten. En toen het donker werd, zaten ze in de tuin, met dekens om hun schouders en de geur van appels in de lucht.
De appel die alles begon, lag half opgegeten op de tuintafel.
‘Denk je dat toeval bestaat?’ vroeg Sara.
Max glimlachte. ‘Nee. Alleen karretjes met een wiebelwiel. En die brengen je soms precies waar je moet zijn.’