“Af te halen in originele verpakking”
“Af te halen in originele verpakking”
Lilly-Anne — ja, met koppelteken, want anders voelde het alsof je haar halve naam vergeten was — stond in haar woonkamer te klooien met haar camera. Op de grond lag een knalrode retro massagestoel. Een miskoop van formaat. “Verzacht rugspanning en activeert het zenuwstelsel.” Haar zenuwstelsel was vooral geactiveerd toen het ding begon te brommen als een hitsige wasmachine.
“Te koop: vrijwel ongebruikte massagestoel. Rood. Zacht. Goed trillend. Alleen ophalen. Ik help niet tillen, tenzij je knap bent.”
Twee uur later kreeg ze een berichtje:
Erik-Jan: “Hoi Lilly-Anne (mooie naam trouwens), is die trillende troon nog beschikbaar? Ik kan vanavond al komen. Heb spierballen en een aanhanger.”
Lilly-Anne glimlachte. Spierballen én een aanhanger? Dat was bijna Tinder-materiaal.
Die avond stipt om 20:00 belde hij aan.
Erik-Jan. Donker haar, een licht stoppelbaardje, shirt nét iets te strak om zijn armen. En hij had zo’n stem. Die stem waar je met je ogen dicht op zou kunnen dansen.
“Jij bent Lilly-Anne?” vroeg hij, met een lichte twinkeling.
“Dat hangt ervan af,” zei ze, tegen de deurpost geleund. “Ben jij Erik-Jan of gewoon Erik?”
Hij grijnsde. “Allebei. Net als jij, gok ik.”
Ze lachten. Het koppelteken-verbond was gesloten.
Ze liep voor hem uit naar binnen.
“Daar staat-ie dan. De troon der trillingen,” zei ze luchtig.
Erik-Jan liep eromheen.
“Ziet er comfortabel uit…,” zei hij.
“Hij is intens,” fluisterde Lilly-Anne, “zeker op standje drie. Daar kreeg ik het ineens heet van.”
Hij draaide zich naar haar om.
“Mag ik… even proberen?”
“Tuurlijk,” zei ze. “Zit maar. Maar pas op, hij kent geen grenzen.”
Erik-Jan liet zich langzaam zakken in de stoel, die meteen begon te brommen.
Lilly-Anne keek toe. Hoe hij zijn ogen sloot. Hoe zijn borstkas langzaam op en neer ging.
Toen opende hij zijn ogen.
“Je hebt gelijk. Heftig spul.”
Zij glimlachte.
“En hij is nog nauwelijks gebruikt. Echt, het ding heeft hunkering naar aandacht.”
Erik-Jan stond op, dichter bij haar dan strikt noodzakelijk.
“Misschien moet jij hem houden,” zei hij zacht.
“En dan?”
“Dan kom ik gewoon elke week langs om even te trillen.”
Haar mondhoek krulde.
“En wat als ik zeg dat ik een korting geef als de koper iets extra’s komt brengen?”
“Wat dan?”
Ze boog naar voren.
“Dan zeg ik dat ik toevallig gek ben op mensen met dubbele voornamen en brede schouders.”
Hun gezichten waren centimeters van elkaar verwijderd.
De stoel achter hen bromde zacht door. Alsof hij het aanmoedigde.
En toen…
Kuste hij haar.
Zacht. Langzaam. Verkennend. Alsof hij wilde weten of ze écht was.
Ze was écht.
De stoel werd die avond niet meegenomen.
Maar iets anders werd wél opgehaald.
Een spanning. Een grijns. Een verhaal dat begon bij een verkoopadvertentie — en eindigde in een woonkamer waar alles ineens wél goed trilde.