Moderne sprookjes : Rapunzel anno 2025
Rapunzel anno 2025
Rapunzel anno 2025
Ergens op de tiende verdieping van een flatgebouw in Almere zat Rapunzel. Niet gevangen in een toren dit keer, maar in haar eigen tweekamerappartement met balkon.
Ze kwam er nooit uit. Waarom zou ze? Buiten was het gevaarlijk, zei men. E-Bikes, Fatbikes vlogen overal tussendoor, fietsen mochten bijna al niet meer, lopen was verdacht, en op elke straathoek hing een camera die boetes uitdeelde voor “verkeerd ademhalen”.
Haar boodschappen kwamen met de flitsbezorger, haar kleding via een pakketje van de post, en voor de gezelligheid had ze Netflix.
Toch had Rapunzel toch nog wel een vriendje. Hij had geen sleutel van de portiek, want ja, dat kostte weer een ingewikkelde aanvraag bij de VvE en drie formulieren bij de gemeente.
Dus wat deed Rapunzel?
Ze gooide elke avond haar nepstaart – gekocht bij AliExpress, lengte zes meter, kleur #HoneyBlonde – naar beneden vanaf haar balkon.
“Rapunzel, Rapunzel, laat je haar neer!” riep hij dan lachend, terwijl de buren met hun telefoon filmden en er TikToks van maakten.
De jongen klom omhoog, greep zich onderweg nog even vast aan de balkonplantjes van de onderbuurvrouw (“hé, mijn petunia’s!”), en kwam hijgend boven.
“Waarom nemen we geen lift, schat?” vroeg hij.
Rapunzel snoof. “Omdat jij geen sleutel hebt, Einstein.”
Zo zaten ze dan samen op de bank, pizza besteld, buiten hoorde je sirenes en scooters voorbij racen.
En Rapunzel dacht stiekem:
“Wie had dat gedacht. In sprookjes werd je opgesloten door een heks.
In 2025 doe je het gewoon zelf.”
Op een dinsdagavond zat Rapunzel in haar flat, een beetje verveeld. Netflix stond al uren op pauze, haar nagels waren droog en de airfryer blies de geur van bitterballen door de kamer.
Ze bestelde nog snel een sixpack cola en een zak chips bij de flitsbezorg-app.
Tien minuten later hoorde ze beneden:
“Flitsbezorger! Uw bestelling!”
Rapunzel stak haar hoofd uit het raam en riep:
“Momentje, ik laat m’n staart zakken.”
De jongen beneden keek verbaasd naar de glanzende nepstaart die tot de stoep bungelde.
“Eh… moet ik dáár mee naar boven?” vroeg hij.
“Natuurlijk,” lachte Rapunzel. “Geen lift, en ik vertrouw geen vreemde mannen met mijn voordeur.”
Zuchtend bond de flitsbezorger de plastic tasjes aan zijn riem en begon te klimmen. Halverwege gilde hij:
“Mevrouw! Dit staat écht niet in mijn contract hoor!”
“Je krijgt vijf sterren en een dikke fooi!” riep Rapunzel bemoedigend.
Toen hij eindelijk boven was, rood aangelopen en druipend van het zweet, keek hij haar met grote ogen aan:
“Waarom doet u niet gewoon de deur open?”
Rapunzel glimlachte geheimzinnig:
“Ach jongen, als je anno 2025 nog zonder sleutel buiten de deur durft te komen, dan ben je wel mijn ridder beloning waardig.”
Ze gaf hem de fooi, een zoen op zijn wang en een bitterbal. Hij keek haar aan alsof hij per ongeluk in een sprookje terechtgekomen was.
En beneden, op de stoep, stond haar vriendje met hangende schouders te wachten. Hij had geen sleutel… en blijkbaar ook geen conditie, en de nepstaart lag boven ergens.
Voor dagelijks ander nieuws:
https://angel-wings.nl/
Voor meer van dit soort verhaaltjes klik op onderstaande link naar een andere website van Angel-Wings
https://angelwingsverhalen.nl/moderne-sprookjes-rapunzel-anno-2025/
