De Paus, de Paashaas en de Furby-apocalyps
De Paus, de Paashaas en de Furby-apocalyps
Het was een opmerkelijk stille ochtend, die eerste paasdag. Geen huppelende haasjes. Geen eieren in de struiken. Geen chocolade aan je tenen geplakt in bed. Zelfs de kinderen, normaal op stuiterstand 9000, zaten wezenloos naar hun lege mandjes te staren.
De Paashaas… was foetsie.
Niemand wist waar hij uithing. Sommigen beweerden dat hij last had van de lentekriebels en met een charmante konijnenweduwe op citytrip was naar Parijs. Anderen fluisterden iets over een burn-out veroorzaakt door te veel veganistische chocolade.
Hoe dan ook: er moest een oplossing komen. En snel.
In een geheim vertrek onder het Vaticaan, waar de muren naar wierook roken en de heilige wifi verrassend goed was, zat de Paus op een fluwelen poef met zijn hoofd in zijn handen.
‘Het volk… heeft chocolade nodig,’ zuchtte hij dramatisch.
En toen… herinnerde hij zich iets. De Toverstaf. Een oud, magisch reliek dat enkel gebruikt mocht worden in uiterste nood — of als de koffieautomaat het weer eens begaf.
Met trillende hand nam hij het stafje op, dat wat leek op een kruising tussen een wandelstok en een glitterpen. Hij richtte het naar de lucht, keek streng naar de wolken en riep:
“Furbi et Forbi!”
En jawel.
Uit vergeten speelgoedkisten, stoffige zolders, en de krochten van kringloopwinkels ontwaakten de Furby’s.
Hun ogen lichtten op. Hun oortjes begonnen te wiebelen. En in koor klonk hun mechanische gezang:
“Paaaas! Paaaas! Eitjes voor de maaaaas!”
De Furby’s begonnen massaal miljoenen paaseieren te verstoppen in alle hoeken en gaten.
Binnen no time was het hele land weer bezaaid met vrolijke eitjes.
Maar… magie heeft zijn prijs. De Paus, uitgeput van het Furbynomenon, zakte achterover in zijn poef.
Zijn toverstaf viel plat op de grond, afgepeigerd kapot en de Paus hijgde wat, alsof al zijn energie was opgezogen door de staf.
Daar verscheen ineens Meneer God. In een lichtflits. Casual in sandalen en een Hawaiishirt, want het was tenslotte Pasen.
‘Kom,’ zei God vriendelijk. ‘Je hebt het goed gedaan. Je verdient een dutje. Misschien een eeuw of twee.’
En samen stapten ze in een wolk-vormige Fiat 500 richting het hiernamaals.
Ondertussen… werd de Paashaas gespot in een hangmat op Ibiza, met een cocktail in zijn pootjes en een zonnebril op zijn snuit. Lentekriebels, weet je wel.