Krakercrackers & Komkommertijd
Krakercrackers & Komkommertijd
Er was een tijd dat bejaardenhuizen gewoon bestonden.
Warme prak om vijf uur, bingo om zeven, en steunkousen aan de waslijn als vlaggetjes van vergane glorie.
Maar toen kwamen de hervormingen.
“We willen ouderen langer zelfstandig thuis laten wonen!”
Wat eigenlijk betekende: zoek het lekker uit met je rollator in de regen, Sjaan.
De huizen verdwenen. De oudjes werden verspreid over flatjes waar de lift het zelden deed, maar wél een app geïnstalleerd moest worden voor zorg op afstand.
Een app. Voor mensen die nog steeds een vaste telefoon met draaischijf misten.
Tot nu.
De bejaardenhuizen gingen weer open!
Feest! Althans… bijna.
Want deze keer werd het anders aangepakt.
Gezondheid voorop.
De keuken serveerde alleen nog glutenvrije gezondheidscrackers, komkommerwater en quinoa-pap.
De gemiddelde bewoner at drie happen en had daarna een warmtekruik nodig tegen de rillingen.
“Waar is het draadjesvlees?” vroeg meneer De Groot.
“Dat is passé,” zei het meisje van de catering, terwijl ze een blad met artisjokmousse en vegan nootbrood naar binnen schoof.
Oudjes begonnen spontaan te fluisteren over De Illegale Stoofpot.
Een zwarte markt van jus in koffiemokken en boter in panty’s gesmokkeld.
Ze zaten daar, in het splinternieuwe Vitaliteitscomplex “De Sprankel”,
krakend op ergonomische stoelen, kauwend op betonnen crackers,
drinkend uit waterflessen met detox citroen en luchtige treurnis.
En dan zei er altijd wel eentje:
“Goh… vroeger mocht je tenminste nog een plakje ontbijtkoek zonder dat je eerst je cholesterol moest verantwoorden.”
En zo zaten ze daar.
Kraakbejaarden met gezondheidsbeleid,
in huizen die ooit warm waren, maar nu vooral duurzaam.