Fit tot de Dood
Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg.
Tegenwoordig zijn er te absurd, teveel, adviezen online! Vergeet niet dat velen graag willen dat je hun content tot je neemt als zijnde waarheid. Dat mensen hun kanaal bezoeken met pakkende teksten. Dat de teksten dan soms verzonnen zijn, zelf bedacht maakt hen niets uit! Dat is een groot gevaar.
Dus pas op met al die zg goedbedoelde adviezen! Sporten moet leuk blijven, en geen slijtage veroorzaken of blessures!
Fit tot de Dood
Ze begon ooit met een simpel voornemen: “Ik wil gewoon wat gezonder leven.”
Een onschuldige zin.
Tot het internet zich ermee ging bemoeien.
Voor je het wist, at ze geen gluten, geen lactose, geen nachtschades, geen plezier.
Ze sportte zes keer per week, deed aan koud douchen, ademhaling volgens een Russische methodiek, en sliep in een houding die NASA had aangeraden.
Ze telde geen calorieën, nee, ze woog haar gedachten.
Had een smartwatch, een smartweegschaal en een domme man die haar al die tijd met argusogen gadesloeg vanaf de bank met een stroopwafel.
Iedereen online wist het beter.
“Je moet intermitterend vasten!”
“Geen fruit na drie uur!”
“Eet alleen nog dingen die beginnen met een Q!”
“Zitten is het nieuwe roken!”
“Ademen door je linkerneusgat, maar alleen tijdens wassende maan!”
Ze volgde het allemaal. Braaf, fanatiek, gedisciplineerd tot op het bot.
Dat bot brak op haar 68e tijdens een yogapose die “de duif” heette, maar eindigde als “de kreupele meeuw”.
Haar knieën versleten, haar darmen verzuurd van de kombucha, en haar hart klopte nog slechts op zelfdiscipline en haver.
En toen… was ze eindelijk daar.
Op een keuring bij de pensioenarts.
Gezond? Ja, relatief.
Gelukkig? Nee, niet echt.
Levenslustig? Ze had nog net genoeg energie om haar cracker vast te houden.
“Gefeliciteerd,” zei de arts.
“U hebt keihard gewerkt om fit te blijven tot uw oude dag. Helaas… die oude dag heeft u nu ingehaald.”
Ze knikte. “Wanneer kan ik met pensioen?”
“Volgend jaar, als u het haalt. Maar als u voordien toch doodgaat, scheelt dat enorm in de pensioen uitkeringen. Dank u wel, namens de belastingdienst.”
******
Henk begon op z’n 42e met fitness.
Niet voor de gezondheid, nee — voor de spiegel.
“Ik wil geen oude, slappe man worden,” zei hij.
Zijn vrouw keek op van haar boek en dacht: Te laat, schat.
Hij at kip. Alleen kip.
Zijn huis rook permanent naar sportschool en gegrilde hopeloosheid.
Drie shakes per dag, creatine in z’n koffie, en magnesium in z’n sokken — want “dat helpt via de voetzolen”, zei een goeroe op YouTube.
Zijn kast: sportkleding.
Zijn koelkast: kip, broccoli, kwark.
Zijn vrienden: verdwenen.
Zijn vrouw: mediterend met wijn in de kelder.
“Je moet leven in je lichaam, niet op de bank,” zei Henk.
Toen brak zijn rug tijdens het tillen van een extra zware deadlift — met als laatste woorden: “Film dit even voor m’n Insta.”
Hij herstelde.
Nét.
Maar zijn testosteronniveau zat inmiddels ergens onder het vriespunt.
Z’n gewrichten kraakten bij elke stap en hij had zoveel supplementen geslikt dat hij bij de tandarts oplichtte.
Op z’n 67e zat hij aan tafel met een handje walnoten, een weegschaal en een boek over de helende kracht van lijnzaad.
Hij woog alles. Zelfs z’n ademhalingen.
“Wanneer ga je genieten?” vroeg zijn kleindochter.
“Na m’n pensioen,” bromde hij.
Dat haalde hij nét niet.
Op zijn grafsteen stond:
“Hij had 8% vet, 92% spijt.”
En een shakebeker als urn.
