De geest van een hond

Ingezonden door J.v.S

Jaren geleden overkwam mij iets bijzonders.
Mijn ouders hadden een hond, het was eigenlijk mijn hond, maar toen ik op kamers ging bleef de hond bij mijn ouders wonen.
Na enkele jaren werd de hond ziek en was dementerend en werd behoorlijk slechtziend.
Mijn ouders zeiden dat haar tijd was gekomen, ze liet haar plas gaan, en ze viel soms om.
Tijd voor een euthanasie prikje bij de dierenarts.
Ik was danig onder de indruk en wilde nog wel enkele dagen zorgen voor onze lieve hond.
Dat mocht, maar na 1 dag werd ik erg ziek, een fikse griep kreeg ik zelfs zo heftig dat ik niet eens meer mee kon naar de dierenarts,
terwijl onze hond het aardse vaarwel ging zeggen.
Ik was diep bedroefd.
Verslagen zelfs.

Die nacht sliep ik in, de koorts was al gezakt inmiddels.
Maar tegen de ochtend werd ik plots wakker, onze hond die zoals gewoonlijk achter mijn benen lag te slapen op mijn bed bewoog wat en ik keek, naar haar.
Ineens besefte ik dat ze dood was, dit kon helemaal niet!
Ik riep haar naam en ging zitten.
Ik wilde haar aanraken ik zag haar duidelijk liggen achter mij, en ineens vervaagde het beeld van kleur naar grijs en toen werd het mistig en ineens, was zij verdwenen.
Ik ben dit dus nooit vergeten!

Heel bijzonder ik denk dat ze toch afscheid kwam nemen op deze manier.

 

Facebooktwitterpinterestmail

Gerelateerde Berichten