Het lege nest syndroom bestaat niet eens, het is gewoonweg verdriet!
https://www.ad.nl/gezond/het-legenestsyndroom-geen-ziekte-maar-een-rouwfase~a0f60281/
Ja dat het verdrietig is dat is nogal logisch.
Je woont jaren samen en of het nu met je kind is, je man, je vrouw, je ouders, je broer, je zus, desnoods een vriend of vriendin, of huisdieren… als dat ineens weg is… ja dan, voelt dat kloten en dan mis je dat wat was…
Je houdt nml al vele jaren rekening met elkaar, op tijd eten bv, samen eten, overleggen wat je gaat eten, je maakt extra schoon, je doet vaker een was draaien, je maakt de bedden op. Je kijkt samen tv, hebt samen commentaar op alles, je praat elke dag met elkaar over wat je dwars zit etc. etc. etc. bwvs. dus ja, als dat ineens niet meer hoeft, dan sta je, je dan inene te vervelen. Nu moet je voor je zelf en misschien ben je wel echt alleen, gaan zorgen, -mocht je geen partner hebben bv.
Dat is niet niets, je woont bv 30 jaar samen met je kind(eren), 30 jaar is dan ineens kwijt… je voelt je misschien verloren, je kijkt in de slaapkamer van je kind en die kamer is ineens leeg. Nee, de wetenschap: dat komt nooit meer terug is een hard gelag.
Meestal komen ze niet terug… dat is verdrietig.
Naar, en vervelend.
Hoezo leeg nest, dat huis dat eerst meer mensen bevatte, is ineens stil. Doodstil.
Waar je, je eerst misschien, samen veiliger voelde, voel je je nu misschien wel onveilig!?
Ik heb altijd een hekel gehad aan mensen die dan begonnen over het lege nest syndroom!
Wat een nonsens!
Alsof het een soort syndroom is.
Tssssssssssks!Ow, ow…nou ja, fijn, dat dit ook eens belicht wordt als zijnde dat het dus gewoon normaal is, en dat is het ook en het is ook nog eens erg logisch!
Er zijn mensen die jaren werken en plots stopt het werk en dan vallen ze ook in een gat, ja en nu?
Nou dat dus. Hebben ze dan ook ineens een syndroom!? Het ik viel in een gat syndroom?
Dus, het is verwerken dat het leven vanaf dat moment ineens heel anders wordt.
Echt totaal anders.
En heb je nog een partner, dan is dat vaak nog wel goed te doen, maar als je alleenstaande ouder bent…
Been there done that en het is niets aan hoor!
Vind het nog niets, maar ik vind alleen wonen ook niet leuk!
Dat is ook niet leuk eigenlijk?
Men kan wel zeggen: ik vind het heerlijk, nah geleufde gij dah?
Ikke nie..
Elke zondag het huis vol, dan gingen we met alle neefjes en nichtjes en ooms en tantes naar een park dichtbij, ja dat was geweldig altijd.
Dus dat was mijn inprenting, dat is voor mij normaal! Veel mensen dus om mij heen! Zo groei je dan op als kind.Nu ken ik weer mensen die dat ook hadden, maar het vreselijk druk vonden, dus blij waren dat ze eindelijk alleen waren!
Mijn oma kon ook niet meer alleen zijn na al die kinderen ( 8 kinderen, ik was haar 9e kind, zei ze wel eens en zij was voor mij mijn 2e moeder)!
Logisch,… vind ik dat je na zoveel kinderen niet meer kunt wennen aan alleen zijn! Nu kwamen haar kinderen en kleinkinderen gelukkig vaak bij haar.
Ik heb jaren nog samen met haar samen gegeten, ik woonde dichtbij op kamers en ging elke dag langs en dat was altijd enorm gezellig!
Fantastische vrouw was ze.
Nee, we houden niet van alleen leven.
En dat je dan verdrietig bent, omdat je iemand enorm mist, dat is geen syndroom – dat is normaal en heel logisch!
Lege-nest-syndroom tsssssss! Absurd!