Redenen waarom het hindoeïsme NIET van deze wereld is

Hoofdstukken: –
0:00 De vergeten wetenschap
1:37 Vimanas
2:31 De Mahabharata
3:23 Het astronomische genie
4:06 De stad der goden
4:51 Kosmische bezoekers
5:34 De genetische afdrukken
6:06 De verloren erfenis
6:43 De conclusie

Mooi Ai filmpje, alleen geloof ik niet in grijze enge aliens, we zijn gemaakt nml naar hun evenbeeld, wel denk ik dat die grey ones, de mensheid is over enkele eeuwen, mensen die reizen in de tijd.

Lang voordat telescopen, raketten of satellieten bestonden, sprak het oude India al over rijken buiten de aarde, over hemelse wezens die in vliegende vaartuigen door de hemel reisden en over kosmische oorlogen die werden uitgevochten met wapens die griezelig veel leken op moderne technologie. De Vedas en Piranha’s, teksten die door sommigen als mythologie worden afgedaan, beschrijven technologieën en kennissystemen die hun tijd ver vooruit waren. Zou het kunnen dat de goden van de hindoeïstische beschaving niet zomaar godheden waren, maar bezoekers van andere werelden? Buitenaardse wezens wier geavanceerde wetenschap goddelijk leek voor de oude mens.

Een van de meest mysterieuze verhalen komt uit de Ramayana in de Kishkinda Kandanda, waar Sugraa, de Vanara-koning, zijn zoekgroepen opdracht geeft om elke uithoek van de aarde te verkennen op zoek naar Sitta. Zijn beschrijvingen zijn verbluffend. Hij beschrijft uitgestrekte continenten, grote bergen, bevroren polen en verre eilanden die opmerkelijk goed overeenkomen met de moderne wereldkaart. S. Grever noemt zelfs een cirkelvormige aarde omringd door uitgestrekte oceanen in een tijd waarin de rest van de wereld nog geloofde in een platte planeet. Hoe kon een oude tekst, geschreven duizenden jaren geleden, de geografische kennis van het Noordpoolgebied, Antarctica en verre landen zoals Afrika en Amerika weergeven? Sommigen beweren dat het toeval is, maar anderen suggereren dat deze atlas geen poëtische verbeelding was. Het waren gegevens. Als de goden die in die tijdperken met mensen omgingen, uit de hemel kwamen, konden ze de vroege mensen dan laten zien hoe de wereld er werkelijk uitzag van bovenaf?

Geen enkele bespreking van oude Indiase mysteries is compleet zonder de vimana’s, de vliegende strijdwagens van de goden. In de Rigveda, Mahabarata en Ramayana worden deze ambachten buitengewoon gedetailleerd beschreven. Ze konden door de lucht vliegen, tussen werelden reizen en zelfs vernietigende wapens afvuren die klonken als raketten of laserstralen. De Samarangana Sutradara, een 10e-eeuwse tekst die wordt toegeschreven aan koning Boja, beschrijft hoe Vimmana’s werden gebouwd met behulp van metalen die hittebestendig waren, werden aangedreven door kwikmotoren en werden aangestuurd door mentale commando’s. Een andere tekst, de Vimica Shastra, hoewel pas in het begin van de 20e eeuw herontdekt, beschrijft aerodynamica, vliegpatronen en voortstuwingsmechanismen die in de oudheid onbekend waren. Waren dit poëtische metaforen? Of vangen we een glimp van de herinnering aan echte machines die de mensheid misschien zijn gegeven door wezens wier technologie niet van magie te onderscheiden was?

De Mahabarata wordt vaak een spiritueel epos genoemd, maar verborgen in de verzen ervan liggen scènes die minder op oude veldslagen en meer op moderne oorlogvoering lijken. Denk eens aan de beschrijving van de brahmastra. Een wapen zo krachtig dat het een hele stad kon vernietigen en de aarde generaties lang kon verschroeien. Het vereiste precieze activeringscodes die slechts één keer gebruikt konden worden en verblindend licht en hitte konden ontketenen. Moderne wetenschappers hebben dit vergeleken met kernwapens. De vreemde verglaasde ruïnes die in delen van Rajasthan zijn gevonden, waar zand onder extreme hitte tot glas versmolten, roepen verontrustende vragen op. Zouden dit overblijfselen kunnen zijn van oude atoomexplosies? En zo ja, wie gaf de mens zulke catastrofale kracht? Het epos vermeldt herhaaldelijk goden die in vlammende strijdwagens uit de hemel neerdaalden, waarnemers of deelnemers aan dit oude kosmische conflict.

Oude Indiase teksten bevatten astronomische gegevens die zo nauwkeurig zijn dat moderne onderzoekers versteld staan. De Surya Sedanta berekent de diameter, omlooptijd en afstand tot de zon van de aarde met een precisie die vergelijkbaar is met hedendaagse metingen. De tekst beschrijft ook planetaire bewegingen, eclipsen en zelfs het concept van tijdsdilatatie, waarbij de tijd voor goden en mensen anders wordt gemeten, net zoals Einsteins relativiteitstheorie duizenden jaren later zou verklaren. Hoe meten mensen duizenden jaren geleden zonder telescopen of satellieten dergelijke verschijnselen? De priesters van Babylon en Egypte vermoedden dat de rishi’s van India het wisten. Zou hun kennis afkomstig kunnen zijn van bezoekers die de aarde observeerden van buiten de hemel?

De stad Dwara van Heer Krishna, beschreven in de Mahabharata, zou gebouwd zijn van glanzend metaal.
Versierd met lichten die nooit dimden en verbonden door verhoogde wegen die ’s nachts oplichtten. Toen de stad na Krishna’s vertrek onder water verdween, werd het als een legende beschouwd, totdat mariene archeologen ruïnes ontdekten voor de kust van het huidige Dwara die bijna exact aan de beschrijvingen voldeden. De bouwwerken dateren van meer dan 9000 jaar geleden, ouder dan welke bekende beschaving dan ook. De vraag is niet of Dwarker heeft bestaan, maar hoe het heeft bestaan. Zouden de architectonische wonderen, gloeiende paden en energiesystemen restanten kunnen zijn geweest van geavanceerde technologie die gedeeld werd door wezens die de Ouden goden noemden?

De oude Indiase kosmologie spreekt van meerdere werelden, sprinkhanen, elk bewoond door verschillende wezens. De dava’s en assura’s zouden afkomstig zijn uit verschillende rijken die oorlogen voerden, niet alleen om land, maar ook om kosmische heerschappij. Dit waren geen bovennatuurlijke mythen. Het zouden verslagen kunnen zijn van interstellaire beschavingen. Hun conflicten echoën door het menselijk geheugen. Bovendien stroomt de tijd in de hindoeïstische filosofie anders door deze rijken. Wat voelt als eeuwen op aarde zijn misschien slechts momenten aan de hemel. Zulke relativiteit is geen fantasie. Het komt overeen met de moderne natuurkunde. Waren deze rijken in feite andere dimensies of planeten? En waren de goden bezoekers van die verre werelden?

Oude teksten vermelden vaak dat de goden zich vermengden met mensen, waardoor ze hybriden van buitengewone intelligentie en kracht creëerden. Figuren zoals Hanaman, geboren uit goddelijke energie en menselijke vorm, pasten in dit patroon. Als oude astronauten inderdaad naar de aarde afdaalden, zouden ze dan de menselijke genetica hebben kunnen modificeren, onze evolutie hebben versneld en ons uitbarstingen van geavanceerde kennis hebben gegeven? De plotselinge verschijning van landbouw, architectuur en wiskunde in vroege beschavingen is misschien geen toeval, maar een vonk, een geschenk van de sterren.
De moderne wetenschap begint pas te herontdekken wat de ouden mogelijk al wisten. Het verhaal van die mensheid is diep verweven met de kosmos. De goden van het hindoeïsme waren misschien geen almachtige wezens, maar reizigers, leraren uit verre sterrenstelsels. De goddelijke wapens, vliegende paleizen en hemelkaarten zouden allemaal overblijfselen kunnen zijn van contact met een beschaving waarvan de technologie het begrip te boven ging. Misschien zijn de tempels, rituelen en mantra’s die we vandaag bewaren echo’s van communicatieprotocollen, technologieën en herinneringen aan een vergeten partnerschap tussen mensen en kosmische bezoekers.

Als we de goddelijke etiketten afpellen en de oude teksten als geschiedenis lezen, niet als mythologie, ontstaat er een verrassende mogelijkheid dat de goden nooit denkbeeldig waren. Het waren echte, fysieke wezens die ooit onder ons wandelden. Ze kwamen uit de hemel, vormden onze wereld en vertrokken vervolgens, waarbij ze monumenten, geschriften en een brandende nieuwsgierigheid om ze terug te vinden, achterlieten. Misschien aanbaden de rishi’s die naar de nachtelijke hemel staarden, geen verre goden. Ze herinnerden zich hun leermeesters. En misschien zullen we op een dag, wanneer de mensheid diep genoeg in de kosmos kijkt, ontdekken dat de oude goden nooit verdwenen zijn geweest. Ze hebben gewacht tot wij begrepen wie ze werkelijk waren. Onze eerste bezoekers van de sterren.