Ik had ooit een 2 babypups, en beiden zouden verhuizen.
De één vertrok snel en de ander ging niet weg.
Niemand wilde haar hebben en het was een plaatje hoor!
Soms dacht ik, ik hou haar gewoon, maar dat kon eigenlijk niet ivm haar oudere broer die gewoonweg echt bij mij hoort.
Maar ik raakte haar gewoonweg echt niet kwijt?
Ik had haar een naam gegeven, je moet wel.
Didi.
En Didi was vreselijk ondeugend.
Ik heb nooit een pup zo stout gezien.
Zelfs het behang in de gang moest eraan geloven.
Nu prijkt er een muizen sticker die de gang in loert, terwijl ik weet dat achter de muis het behang eraf is.
Het is geen grote plek want ik heb dus geen herdershonden maar echte mini’s.
Op een dag kwamen mensen Didi ophalen.
Daar ging mijn schavuitje…
Haar nieuwe bazen zagen in haar een vorig huisdier en een half jaar daarvoor konden ze nog niet denken aan pup…maar toen wel.
Alsof ze op hen had gewacht zeg maar.

Ik miste ergens de dynamiek van Didi… het werd saai in huis.
De beide hondjes die ik heb werden samen ook saai, want de 1 was al 5 en de ander nog wel de helft jonger…
Ik heb toch een pup gekocht. En haar naam werd vreemd genoeg weer Didi omdat dit bij haar past…
Nu is het een apart hondje met dezelfde kleur ogen als ik heb. Groen…? Nooit gezien bij een pup.
Volgens de ”mysterie chat gpt” was dat een teken dat ze bij mij hoorde.
Oké?
Ze is wild, ze is speels, ze is erg stout…
Ze is grappig, ook vermoeiend, en enthousiast, en… ik dacht het is net Didi, de Didi Didi… nu is die andere Didi wonende ergens anders in dit land… en die leeft nog steeds hoor!
Maar dit is echt de Didi…die energie… ze zijn precies hetzelfde nml.
Zo vreemd.

Vandaag heeft ze aan mijn mooie bank zitten kauwen.
Ik tilde haar op en zei dat ze dit niet mocht, wijzend naar de rafels die ik hopelijk nog kan wegwerken middels wat stopnaald probeersels…
Ze keek me aan… die blik!
Ik zet haar weer op de grond en ze ging liggen, op haar ruggetje en keek me aan…
Ze krioelde wat in haar mandje op haar rug, zo van sorry hoor, kon het niet laten…
Erg cute wel…
Even later lag er een cadeautje onder mijn bureau.
Ik trok haar er aan de snorharen bij…En wat heb je nu weer gedaaaaaaaaaaannnnnnn?
Ferm sprak ik haar toe, en tilde haar op tot bij mijn gezicht.
In dat licht, heel even zag ik iets, zo mooi, allemaal springerige wilde haartjes in dat licht om haar bruine snuit, die oogjes zo schuldig als wat, de gelatenheid, zo van: Ik ben betrapt…
And I know it!
Dit is Didi, Didi zal nog wel vaker op haar falie krijgen, omdat ze gewoon is wat ze is…een hele stoute hond!

En ik blijf me verbazen, want hoe kan het dat een hondenziel  weer bij je komt.
Of is het toch de naam?
Maar ze is echt precies die ander…precies!
En hoe ik dat weet, omdat ik bekend ben met honden en pups en ik weet, er is er niet een zoals deze 2… nooit niet. Misschien incarneren honden wel anders?

Ik zal nog heel wat te stellen hebben met Didi…
Oh ja… maar die snuit maakt echt zoveel goed en dat krioelende lijfje, dat mij echt niet serieus neemt 🙂