Kauwstaafjes en daar ging ze bijna

Kauwbotjes

Vreemd wel afgelopen twee weken dacht ik vaak: Gooi die dingen nou weg. Alsof je het aanvoelt oid, ik heb dat wel vaker natuurlijk.

Maar ze vinden het zo lekker, mijn kleine doggies…
Ze genieten enorm van dat gekauw tot het zacht is geworden en om het dan door te slikken. Ze genieten ook van hun drama onderling en geruzie wie nu het stokje mag, alsof het de enige is ofzo. Duh!
Eén keer eerder had mevrouw iets in haar keeltje, dat ging nog goed verder hoor.
Beetje masseren en hups weg was het.

Maar gisteren dus niet.

Daar zat ze heftig slikkend, en benauwd kijkend naar mij.
Ik deed zo normaal mogelijk, om het arme diertje niet nog meer angst aan te jagen.
Ik wreef over haar kleine keeltje, ja, hoe groot was het wel niet hé wat ze had doorgeslikt.

Kwam dat nog wel goed? Ze ademde nog wel.
Dat scheelde weer!
Ik ging zelfs haar haren kammen, dat vind ze altijd fijn en kalmerend dus  misschien  nu ook, het was geen blik van ”blijf us met je fikke van me af!”
Toen 1 knoopje in haar, haar wat vast zat en ze geen kik gaf wist ik dat het menens was, ze ging vast dood enzo. Snik neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!

Ik deed wat Reiki op haar keeltje, deed haar wat op de kop en flink schudden hé!?!
🙂
De heimlich greep voor kleine hondjes, nou dat ging al wat beter.
Daarna ging ze heftig slikkend door alsof ze iets niet weg kon krijgen, ja dat stomme kauwstaafbotje natuurlijk, maar er kwam ineens een bal aan slijm uit haar keeltje en daarna ging ze water drinken en was het weer in orde.
Pfieuwwwwww.
Ik heb hierna alle kauwstaafjes weggegooid.
Ze mogen alleen nog dat, wat te verteren valt op normale wijze, maar niks gekauw op taai leerachtig spul.
Je zou maar even weg zijn en je doggie ligt op apegapen!

Dat gaan we dus niet doen!