Kerst solo mios

Hij zat daar. Alleen.

Kerstavond, moederziel alleen, en dat voelde… vreemd goed.
Geen kerstboom die een maand moest zien te overleven geen maandenlang naalden in je sokken overal, geen lichtjes die knipperden alsof je overleden voorouders signalen gaven in het donker, geen flauwe kerstliedjes uit de luidsprekers, die je meteen depressief maakten.

Geen cadeaus kopen, geen cadeaus inpakken, geen gevecht over wie wat krijgt. Geen vrouw die zeikt, dramt of met die typische “ik-ben-enorm-teleurgesteld-in-jou”-blik door de kamer wandelt. Geen schoonmoeder met een vernietigende blik die je voelt tot in je tenen. Geen kinderen die gillen omdat ze gillen.

Hij ademde uit. Echt. Voor het eerst sinds jaren. Hij voelde rust die hij jaren niet had gehad.

Zijn ex had dit jaar de kinderen twee dagen gevraagd. Twee dagen! Eigenlijk was dat geweldig. Hij hoefde geen vijf kleine tornado’s in huis te managen, zij wilde er vijf hij niet echt.
Hij hoefde ze niet eens te entertainen. Heerlijk! Die vrijheid…
Hij kon gewoon… zijn.

Hij zette zijn mini-gourmetstelletje neer, ja waarom niet, en een beetje wijn erbij, en zette de tv op een steengoede film die hij echt wilde zien. Niets anders te doen, niemand die iets wilde, geen verplichtingen. Gewoon rust.

En toen besefte hij het:

• Geen kerststress.

• Geen drama.

• Geen mensen die hem gek maakten.

• Volledige controle over de afstandsbediening.

• Zijn eigen gourmetvlees per stuk bepalen.

• Zijn eigen sausjes
• Gescheiden en vrij, vrede op aarde, aha

• Vrede. Zen. Absolute zen.

Hij nam een hap van zijn gourmet, nipte van de wijn, en voelde een soort triomf waar geen cadeau tegenop kon. De jaren van gezeik, drama en verplichtingen leken nu een soort vage nachtmerrie.

Dit was het: zijn kerst, op maat gemaakt, en hij genoot er als een koning van.

En terwijl buiten de wereld knetterde en mensen zich druk maakten over lichtjes, gedoe en wie wat kreeg, geruzie onderling, aangebrande kalkoenen, ongare kalkoenen, dooie kippen, zuipende mensheid, dronken ladderzat kotsend in de plee, hoezeee, en nu zat hij daar. Alleen, ja, maar wel vrij. En dat voelde… beter dan ooit eigenlijk.

Beste Kerst ooit!