Onkruidbranden is geweldig

Ik gebruik al jaren de onkruidbrander die met dat busje gas. Het werkt perfect en dit doe je ongeveer drie keer per jaar. Geen gif dus om onkruid te verwijderen. Fantastisch!

Vandaag begon ik ermee. Ik had net een nieuwe besteld en die ging als een razende door mijn tuin. Heel snel en vakkundig brandde het onkruid binnen no time af. Moet nog wel een deel in de tuin doen, maar de helft is al klaar.

Wat mij nogal dwars zit, is het feit dat ik op een gegeven moment wat oude bladeren wegbrandde in een klein gat in de grond. Maar terwijl ik ernaar keek, leek het iets los te woelen in de oude aarde en het deed me denken aan een boosaardige tarantula of zo.

Ja, ik snap de connectie ook niet die ik ermee maakte. Anyways, het bewoog wat… dus ik keek wat het was en och arme! Er lag een dikke pad te slapen die dus de onkruidbrander over zijn ruggetje kreeg. Ik heb me intens verontschuldigd naar het diertje en vond het zo zielig! Het keek me verbaasd aan, alsof ik hem op de bbq had gesmeten zonder overleg, zoiets dan. Even later ging ik verder in de tuin, maar hoorde ik een klaaglijk “Krrr, krrrk…” dat was die pad natuurlijk. Nu heb ik dus de hele tijd last van een soort van “het spijt me zo, pad”-gevoel. Echt niet fijn hoor. Beetje traumatisch ook wel als ik denk aan dat bewegende tarantula-momentje… brr! En nog erger… is ‘ie blind hé? Kan het arme dier nog zien? Dat is wat! Och arme, wat heb ik hem aangedaan of haar…? Wat nu hé?

Ik wil er ook mee aangeven dat je dus niet zomaar eventjes in een berg bladeren moet gaan fikken. Daar kan nog wel eens iets inzitten. Kijk, een per ongelukse crematie van een spinachtige vind ik niet zo erg. Maar een kikker of een pad, ja dat is wel sneu.

En stel het was erger dan erg geweest, wat had ik dan moeten doen? Het dier doden? Hoe dan?

Nou ja, als ik hem nog tegenkom, hoop ik dat hij vrolijk kwakend door de tuin kan navigeren. Met ziende blik in zijn paddenoogjes.