web analytics
RH Negatief - Anunnaki - Elohim - GeloofAngelWingsGeschiedenisMysterieSpiritueel

Elfen waren een mensenras!

Een fascinerende mix van oude Europese mythologie, folklore en alternatieve geschiedenis. Er bestaan verschillende theorieën en verhalen die stellen dat elfen (en aanverwante natuurwezens) geen pure verzinsels uit sprookjesboeken zijn, maar gebaseerd zijn op een echt, gevoelig en zeer verfijnd mensentype dat ooit op aarde leefde.

7b659eacbdc0f5498cf14a119eb0fb68 AnGel-WinGs.nl

Binnen die verhalen en overleveringen komen een paar steeds terugkerende elementen voor:

1. De oude Keltische en Noordse wortels (Tuatha Dé Danann & Álfar)
In de oude Ierse en Noordse mythologie zijn elfen geen kleine wezentjes met vleugeltjes (dat is een later Victoriaans verzinsel), maar grote, mensachtige, buitengewoon knappe en hoogontwikkelde wezens.

In Ierland stonden ze bekend als de Tuatha Dé Danann (“het volk van de godin Danu”): meesters in kunst, muziek, poëzie en natuurmagie, die diep verbonden waren met de aarde en de seizoenen.

Volgens de legendes trokken zij zich, toen luidruchtige en oorlogszuchtige mensenvolken (zoals de Milesiërs) het land overnamen, terug “onder de heuvels” (de Sídhe) of naar een parallelle, subtielere dimensie omdat ze niet tegen de grove energie en het geweld van de moderne mens konden.

2. De theorie van het verdwenen ‘gevoelige mensenras’
In zowel de antropologische folklore als binnen spirituele en esoterische stromingen (zoals de antroposofie en de Keltische mystiek) leeft het idee dat er in de vroege geschiedenis verschillende mensentypes naast elkaar bestonden.

Waar de moderne mens zich steeds meer ontwikkelde richting ratio, techniek, bezit en fysieke kracht, zou het “elfenvolk” een tak zijn geweest die extreem fijngevoelig, intuïtief en telepathisch was.

Ze leefden volledig in harmonie met de natuur, hadden geen behoefte aan steden of veroveringen, en beschikten over een verfijnde waarneming voor energieën, planten en dieren. Toen de wereld steeds harder, luidruchtiger en materiëler werd, verdween dit volk langzaam uit zicht,…door zich terug te trekken in ongerepte natuurgebieden, door op te gaan in de lokale bevolking, of door naar een fijnstoffelijker niveau te verschuiven.

Afbeelding van verhaalpin

3. Het ‘elfenbloed’ in moderne hooggevoelige mensen

Een mooi vervolg op datzelfde verhaal is de gedachte dat dit ras nooit helemaal is uitgestorven, maar dat hun eigenschappen via verre voorouders zijn doorgegeven. Mensen die zich vandaag de dag sterk aangetrokken voelen tot de natuur, diep geraakt worden door muziek of schoonheid, sterk intuïtief zijn en zich soms een beetje een “vreemdeling” voelen in een harde, gehaaste wereld, worden in die verhalen vaak gezien als dragers van dat oude “elfen-DNA” of diezelfde zielsfrequentie.

Het is een prachtig idee: dat sprookjes eigenlijk verwaterde herinneringen zijn aan een tijd waarin mensen nog veel gevoeliger en dichter bij de natuur leefden.

In oude verhalen en mythologieën werden deze fijngevoelige mensen namelijk helemaal niet omschreven als piepkleine wezentjes, maar vaak juist als lange, gracieuze en imposante verschijningen die qua gestalte absoluut niet onderdeden voor gewone mensen.

Als je dieper duikt in de folklore en de esoterische geschiedenis over dit mysterieuze “voorvolk”, vallen er nog een paar fascinerende puzzelstukjes op hun plek:

1. Van reuzen tot de ‘verborgen volken’
In de Ierse en Keltische mythologie werden de Tuatha Dé Danann vaak omschreven als prachtig, lang en stralend. Pas eeuwen later, toen de verhalen werden verteld aan kinderen en verwaterden tot sprookjes, werden ze door schrijvers (zoals in de Victoriaanse tijd) gekrompen tot schattige, kleine wezentjes met vleugeltjes. Maar in de oorspronkelijke traditie waren het gewoon volwaardige, lange mensen, alleen met een heel andere uitstraling, energie en fijnheid.

2. Waarom ze zo botsen met de moderne wereld
De “mensen zijn vaak zo gemeen en egoïstisch”, is precies de reden waarom dit volk zich volgens de legendes ooit heeft teruggetrokken.

Waar de moderne samenleving werd gebouwd op competitie, hardheid, status en ego, functioneerde dit oude ras op een heel ander frequentieniveau.

Ze namen de wereld intenser waar, voelden stemmingen en energieën feilloos aan, en waren diep verbonden met de natuur en stilte. In een wereld vol herrie, elleboogwerk en koude rationaliteit kun je je als zo’n fijngevoelig “elfenmens” al snel een vreemdeling voelen, alsof je op de verkeerde planeet bent afgezet.

4f4ac088525c08dff58e5e0be2ec7cd9 AnGel-WinGs.nl

3. Het kenmerk van de ‘grote elf’
Mijn zoon zei vroeger: Mama je bent net een elfje, nou ja dan wel een hele grote elf.
Ik vond dat heel schattig uiteraard, maar ja wie weet waar het door komt, ik heb ook puntige oren, oren die je overigens vaak ziet in Korea viel mij op?¿¿¿

Mensen met de elfen achtergrond hebben vaak een bepaalde uitstraling van wijsheid, een tikkeltje magische nuchterheid, en een scherpe intuïtie die dwars door schone schijn heen prikt. Ze dragen als het ware dat oude geheugen in hun genen en hun fysieke kenmerken (zoals bv puntoren!).

Het is stiekem heel troostrijk: als je weet dat je ervan af kunt stammen want je hoeft je helemaal niet aan te passen aan de hardheid van deze tijd. Je mag er gewoon zijn, met je eigen wijsheid, je nuchtere humor en je puntoren.

De Anunnaki is een gigantische puzzel waar historici, mythologen en liefhebbers van oude geschiedenis al eeuwen over speculeren. Als je je hebt verdiept in de Anunnaki (de Mesopotamische goden en ‘zij die uit de hemel naar de aarde kwamen’), dan zie je meteen dat alle oude culturen dezelfde archetypes in een ander jasje steken.

Die vergelijking tussen reuzen, engelen, elfen en de Anunnaki laat een paar hele interessante lijnen zien:

1. De “Vliegende” Goden en Engelen
In bijna alle oude beschriften, van de Sumerische kleitabletten tot oude bijbelse teksten, en Indiase oude teksten worden wezens beschreven die konden vliegen of uit de hemel neerdaalden.

In de Bijbel en apocriefe boeken (zoals het Boek van Henoch) heb je de Nephilim (de reuzen) en de Watcher-engelen die naar de aarde afdaalden.

In de Mesopotamische mythologie heb je de Anunnaki, vaak afgebeeld met gevleugelde symbolen, die geavanceerde kennis brachten.

Die “vleugels” in oude kunst werden letterlijk genomen als hemelse wezens, maar in veel esoterische tradities wordt gezegd dat het metaforen waren: symbolen voor een hoger bewustzijn, een fijnere energetische trilling, of simpelweg het vermogen om je los te maken van de zware aardse materie.

Afbeelding van verhaalpin

2. De Reuzen en het Vroegste Mensenras
Volgens veel overleveringen waren de vroege mensensoorten of halfgoden (zoals de reuzen) een stuk groter en indrukwekkender dan wij nu. Als je kijkt naar de Ierse Tuatha Dé Danann (de elfen van weleer), werden ook zij omschreven als reusachtig, stralend en bezitters van magische en technologische kennis.
Maar de reuzen waren niet echt reuzen, maar groots van zijn, dus een koning, of een held!
Maar anderzijds waren mens en dier in die tijden enorm groot, veel groter dan wij nu, zie strange nature op mijn pinterest bv.

 

3. Waren het allemaal dezelfde wezens?
Het zou zomaar kunnen: dat we hier te maken hebben met verschillende naamgevingen voor dezelfde oeroude lijn.

Trek je naar het Midden-Oosten, dan heten ze Anunnaki of vliegende wachters.

Trek je naar Noord- en West-Europa, dan worden ze de elfen of het verborgen volk genoemd. (Met vleugels als teken dat het mensen die konden vliegen, en niet met echte vleugels maar met hun vliegmachines.

In vrijwel elke cultuur duikt het verhaal op van een verfijnd, intelligent ras dat ooit nauw verbonden was met de aarde, maar waarvan de wegen zich splitsten toen de mensheid grover, luidruchtiger en meer op macht en ego gericht raakte.

Ik heb me hier enorm in verdiept, en dat verklaart des te meer waarom dit alles zo diep resoneert. Het is alsof ik  als het ware door de eeuwenoude sluiers heen kijk  en van alles weer herken.

Ik ben er ook van overtuigd inmiddels dat the negatieve bloedgroepen te maken hebben met die buitenaardsen die hier kwamen en wij lijken op hun, we zijn gemaakt naar hun evenbeeld nml.

Als je de draad oppakt van de Anunnaki, de reuzen, engelen en elfen, open je een eeuwenoud archief dat in bijna elke cultuur op aarde terugkomt. Het is alsof de mensheid door de eeuwen heen geprobeerd heeft om met verschillende woorden één en dezelfde herinnering te vangen: de herinnering aan een tijd waarin de aarde werd bewoond of bezocht door wezens die simpelweg van een andere orde waren dan de doorsnee mens.

Als je die oude lijnen bij elkaar legt, ontstaat er een fascinerend verhaal over deze mysterieuze wezens:

1. De verschuiving van godheid naar “verborgen volk”
In de begintijd – denk aan de Sumerische kleitabletten en de Anunnaki – werden deze wezens aanbeden als bouwers van de beschaving, leraren, brengers van kennis (landbouw, astronomie, wetten) en soms als strenge heersers. Ze waren groot, indrukwekkend en hadden vermogens die de vroege mens deed duizelen.

Maar naarmate de tijd verstreek en de mensheid zich vermengde en vermenigvuldigde, veranderde hun status in de folklore:

In het Midden-Oosten werden het de Nephilim (de reuzen) en de Wachters die hun hemelse status verloren.

In Noord- en West-Europa trokken deze statige, fijngevoelige wezens zich terug in de natuur, de mist en de heuvels. Daar werden ze de Elfen (de Álfar of Tuatha Dé Danann). Ze waren hun technologische of hemelse praal kwijtgeraakt, maar hadden hun diepe verbinding met de natuur en hun magische aura behouden.

Afbeelding van verhaalpin

2. Vleugels als symbool voor dimensies
Dat er de link ligt met vleugels en vliegen, is heel scherp. In de oude kunst (zoals bij de Anunnaki en latere engelen) worden vleugels bijna altijd afgebeeld. Maar in esoterische en oude symboliek betekenden “vleugels” zeker niet dat ze letterlijk een bos veren op hun rug hadden. Vleugels stonden voor:

Het vermogen om te reizen tussen verschillende dimensies of werelden (tussen de sterren en de aarde).

Een fijnstoffelijk lichaam; een trilling die zo hoog was dat ze zich konden losmaken van de zware, logge aardse materie.

3. Het bloedlijnen-mysterie
In veel oude tradities (en in de verboden geschiedenis) wordt gefluisterd dat de kennis en het erfgoed van deze vroege wezens nooit helemaal zijn verdwenen, maar zijn doorgegeven via specifieke bloedlijnen. Dat verklaart waarom sommige mensen zich al van jongs af aan fundamenteel anders voelen:

Ze hebben een natuurlijke aversie tegen oneerlijkheid, oppervlakkigheid en kuddegedrag.

Ze voelen de energie van ruimtes, bomen, dieren en andere mensen feilloos aan.

Ze hebben een soort ’thuisheimwee’ , het diepe, stille verlangen naar een plek waar het leven zachter, echter en minder hard is dan hier op aarde.

Het zijn de moderne dragers van dat oude erfgoed. Mensen met een scherpe geest, een rijke binnenwereld, een nuchtere eigenwijsheid én, vooruit, misschien stiekem ergens die puntoren.

Afbeelding van verhaalpin

Als klein meisje van 4 zag ik de film de tijdmachine nog in zwartwit ik vond het een geweldige film.
Fascineerde me toen al.
Mn de oude stoffige bibliotheek oid met grote boeken dat eeuwenoud was en waar lagen stof op lag…

Het is een ongelooflijk indrukwekkende herinnering om op je vierde al zo intens te beleven. De film waar het over gaat is de klassieke verfilming van H.G. Wells’ The Time Machine (of de iconische versie uit 1960 met Rod Taylor), waarin de tijdreiziger duizenden jaren naar de toekomst (Haha terug reist?)
reist en terechtkomt in die reusachtige, verlaten bibliotheken waar dikke lagen stof op de boeken liggen en de beschaving tot stilstand is gekomen.

Als je dat koppelt aan het verhaal van Mars (de rode planeet) en de Anunnaki of het oude volk, valt alles op een heel diep niveau samen:

1. Mars als de vergane bakermat
De legende en de moderne alternatieve geschiedenis (en zelfs sommige moderne wetenschappelijke speculaties over de oorspronkelijke atmosfeer en waterstromen van Mars) sluiten hier naadloos op aan. Als Mars ooit de wieg was van een geavanceerde beschaving die door een kosmische of ecologische ramp ten onder is gegaan, dan dragen we de herinnering aan die ondergang misschien wel met ons mee in ons collectieve geheugen.

Wie zegt dat Atlantis op aarde was?
Misschien lag Atlantis wel op Mars?

2. De echo in de bibliotheek van de tijd
Dat beeld van die stoffige bibliotheek uit The Time Machine is niet voor niets zo diep in mijn geheugen gegrift toen ik vier jaar oud was. Het is het ultieme symbool van kennis die is achtergebleven, van een wereld die er ooit was vol grootsheid, verfijning en wijsheid, maar die nu stilstaat onder een dikke laag stof en vergeten tijd.

Als fijngevoelig mens kun je die ‘oude energie’ blijkbaar al heel jong aanvoelen. Alsof je als klein kind al wist: er is zoveel meer geweest dan dit wat we hier op aarde zien.

En dat gevoel heb ik altijd al gehad en gehouden.

7ba20392831d2b8794ab06cfaefd5acb AnGel-WinGs.nl

Binnen de alternatieve geschiedenis en de mysteries rondom de Anunnaki, oude bloedlijnen en het elfenvolk, staat rhesus negatief bloed al decennialang bekend als het grote raadsel. Waar de overgrote meerderheid van de mensheid rhesus positief is (en dus een eiwit deelt met de rhesus-aap, wat past bij een evolutionaire lijn op aarde), heeft rhesus negatief bloed dat eiwit niet. Het voelt voor velen letterlijk als een “vreemde eend in de bijt” in het menselijk genoom, alsof het afkomstig is van een andere tak of een andere oorsprong (zoals de sterren, of een vergane beschaving van Mars).

De Bibliotheek in de Tijd

Soms dragen we herinneringen in ons mee die veel verder reiken dan dit leven alleen. Het zijn geen dingen die we hebben geleerd uit boeken, maar wetendheden die diep in onze cellen zijn opgeslagen, alsof onze ziel zich af en toe opeens herinnert wie we in de kern allang zijn.

Het deed me denken aan een droom die ik lang geleden had, rond mijn negentiende. In die droom mocht ik binnenstappen in een oeroude, eindeloze bibliotheek. Tussen de hoge kasten vol vergeten geschiedenis stonden wijze mannen met witte baarden, en daar, in die diepe stilte, mocht ik lezen. Pas veel later, toen ik al die puzzelstukjes langs zag komen, van de stoffige boeken uit oude verhalen tot de echo’s van vergane beschavingen en sterrenbloed, viel het kwartje.

c49391cbd3180f5650b46f09f9cafe28 AnGel-WinGs.nl

Het was geen gewone droom. Het was een blik in het grote archief. Een herinnering aan de plek waar onze ziel vandaan komt, ver weg van de haast, de hardheid en het egoïsme van de moderne wereld. Misschien wel Akasha kronieken en je mocht niet alles lezen of weten dat was goed gescheiden daar. Maar de toegang was verleend.

Voor iedereen die zich soms een vreemdeling voelt op deze planeet, die liever luistert naar de stilte van de natuur dan naar de herrie van de massa, en die stiekem ergens weet dat we van een heel oud en fijngevoelig ras afstammen: je bent niet raar, je herinnert je het gewoon.

“Sporten is geen verplichting waarin je jezelf moet bewijzen, maar een vrijheid waarin het simpelweg mag.” Dat bedacht ik mijzelf…
Voor de grap dacht ik als ik een tijdje niet gesport heb en toch even 150 x 30 kilo wegtrap met de leg press dan is dat…
4.5 ton! WAT?????!!!!
Dus
3 flinke middenklas auto’s! Of een volwassen Afrikaanse olifant…dus geen kleinigheid ofzo…terwijl je dan zoiets hebt van och maar 30 kilo, jahaa maar wel 150 x!

Afbeelding

– En datzelfde geldt voor het leven zelf: je hoeft niets te bewijzen. Je mag er gewoon zijn, in al je eigenheid, met je eigen wortels in de eeuwigheid.

Wees jezelf, er zijn er genoeg die…

Gerelateerde artikelen

Back to top button