De Knipoog in de Stad
De Knipoog in de Stad
Het was een avond vol lichtjes en rumoer, het soort feest dat je oren overstuur maakte en je hart net een beetje sneller deed kloppen. Zij liep voor haar ex uit — niet dat ze dat wilde, maar soms sleurt de wereld je gewoon mee, en soms ook nog met een ex die denkt dat hij nog iets te zeggen heeft.
Plots voelde ze een urgente boodschap van binnen: “de korte boodschap”, en het had niets van doen met de blijde boodschap uit het kerkelijke leven. Ze versnelde, met een bijna theatrale sprint door de drukke straten, haar handen als een dirigent voorwaarts bewegend. Achter haar het gedreun van de ex, alsof hij op een trage drumlijn meeliep.
En toen… flits
Daar stond hij.
De man die haar hart ongevraagd op hol had gebracht, met een glimlach die zelfs de stadslichten deed verbleken. Zijn ogen vlamden, zijn lippen kromden zich in die perfecte, uitdagende boog. Hij leek niet zomaar daar te staan, hij leek getimed. Het universum zelf had hem daar opzettelijk neergezet. Toen wel.
Haar hart sloeg een beat over, haar adem stokte, en in een reflex gaf ze hem een supersonisch stralende glimlach terug.
“Haiii!” riep ze, half-giechel, half-paniek, terwijl haar benen haar gewoon verder voerden.
Ex hobbelde nog steeds achter haar aan, als een paard met oogkleppen op, totaal onwetend van het kleine universum dat net ontstond tussen die twee bliksemflitsen van ogen en knipogen.
En Hij, natuurlijk, knipoogde hij weer. Niet wetende dat hij een chaos in gang had gezet die nog dagenlang in haar hoofd zou blijven dansen — een klein, perfect, absurd stukje magie midden in de stadsstorm.
En Zij?
Zij rende door, hart wild, lachend om het leven, wetende dat sommige momenten te kort zijn om vast te houden, maar lang genoeg om je ziel te kietelen voor altijd. En wetende dat ze altijd pech had omdat God het leuk vond haar te plagen! Stilstaan was geen optie met hobbels achter je aan.
