Het Veenwijf van Wolvega  (Polderverhalen)

Het Veenwijf van Wolvega 

(of: hoe Froukje ternauwernood werd gered door een dode met principes)

Froukje was nieuw in het dorp. Net uit Amsterdam, met haar fair trade jas, zuurdesembrood onder de arm en een elektrische fiets die alleen werkte als je er tegen praatte. Haar lange knalrode haren in een losse knot.

Ze dacht dat het ‘avontuurlijk’ was, zo’n huisje aan de rand van het veen.
“Rustig,” zei de makelaar.
“Natuurrijk.”
“Geen buren. Nou ja, één veenlijk, maar die is al eeuwen dood.”

Ze lachte. Hij niet…

Op een avond, terwijl de wind om het huis gierde als een eenzame blokfluit, kreeg Froukje het idee om “even een wandelingetje te maken.” In het veen. Met Spotify aan. Op laarsjes van leer dat niet tegen vocht kan.

Ze zakte weg.
Langzaam, maar beslist.
Eerst tot haar enkels.
Toen haar knieën.
Toen dacht ze: “Dit gebeurt alleen in slechte dromen.”

Toen hoorde ze het:
Een zacht gebrom, als een stem uit de verte.
Niet van Spotify.
En ook geen blaffende hond, want die komen hier niet.

“Niet daar… niet dáár…”
De stem kwam van onder het mos.
Een hand — perkamentbruin, met vingers als takjes — schoof omhoog.
En uit het veen rees een vrouw. Of… iets dat ooit een vrouw was geweest.

Een lichaam als leer, ogen als vergeten marmeren knikkers.
Ze droeg een kralensnoer dat uit de tijd viel, en een haarvlecht waar nog een stuk Romeinse munt in zat.

“Kom hier, stadskind,” zei het veenwijf.
“Het moeras slikt wie zich niet buigt. Maar ik ken het verschil tussen dom en verdwaald.”

Ze trok Froukje eruit met een kracht die niet van deze wereld was.
En toen — floep! — zakte ze zelf weer onder.
Een bel lucht.
Een geur van turf.
En stilte.

Froukje lag op de rand van het veen, haar jas aan flarden, haar ogen vol sterren.
Ze keerde terug naar haar huisje, en plantte een altaartje.
Met mos.
Een stukje veen.
En een kopje thee.

Sindsdien komen er ’s nachts natte voetstappen voorbij het raam.
Ze veegt ze niet weg.
En elke donderdag zet ze een lepeltje honing buiten.

Want veenlijken vergeten niet.
Zeker niet als je ze bedankt met thee.