De Tijd-prikken van Kill Bates

Er was eens een stoere groep vrienden. Zes man sterk, allemaal even bruisend, gezellig, en net iets té hip om nog zonder matching tattoos rond te lopen. Dus op een zonnige woensdagmiddag besloten ze spontaan: “We doen het. We zetten een tattoo.

“ Iets symbolisch. Iets blijvends. Iets met een uil, een zandloper en een cactus.”

Waarom die combinatie? Niemand wist het.

Misschien omdat het klonk als een pubquiz-teamnaam. Maar het was hun symbool.

En ze lieten het zetten in een gloednieuwe tattooshop met een minimalistische naam: “Inktelligence”, eigendom van ene mysterieuze techmiljardair genaamd… Kill Bates.

De tatoeages werden met een nieuw modern apparaat gezet – stil, naaldloos, en verbonden met een app, die niemand echt begreep. “Het is voor de nazorg,” zei de getatoeëerde stagiair met een glimlach die net iets te strak gespannen stond.

Maanden later gingen ze samen op vakantie naar een luxe resort in Zanzibar. Zon, zee, smoothies met gember, veel drank en teveel selfies. Alles leek perfect… tot op dag drie.

BÁM.

Alle zes tegelijk, midden in een lachbui bij het zwembad, vielen ze neer. Gelijktijdig. Alsof iemand op een kosmische pauzeknop had gedrukt.

De hotelgasten dachten eerst aan een flashmob, maar toen begon iemand te gillen.

Een influencerfilmploeg legde alles vast — met slow motion, TikTok-filters en dramatische muziek.

Artsen stonden voor een raadsel. Geen hartproblemen vooraf, geen voedselvergiftiging, geen rare vissen in hun cocktails. Alles leek clean.

Maar toch het hart dat het plots gelijktijdig nog wel had begeven!

Maar daar bleef het niet bij… in de weken erna gebeurden er méér van dit soort sterfgevallen. Altijd groepjes. Altijd mensen die, jawel: dezelfde tattoo hadden.

En toen kwam de schok: de tattoonaalden bleken smart needles te zijn, uitgerust met microtimers, gelinkt aan een algoritme dat bijhield hoelang je al een tattoo had.

En als dit langer dan 9 maanden was dan bleek het je einde te zijn, zonder het te weten, dus zodra dat het geval was? Pling. Exit. 💀

Kill Bates noemde het later in een interview:

“Humanity as a software. You don’t keep old apps running, do you?”

Hij lachte. Niemand anders lachte mee.

Vanaf dat moment werden tattoo-artiesten gemeden als pestdragers. De app “TatTock” werd verboden. En bij elke uil, zandloper of cactus in iemands nek hield men de adem in…

En zo eindigde het, met een tattoo die de tijd bleek te zijn.
Niet voor altijd… maar nét lang genoeg.
Zodat het niet zo op zou vallen, maar dat deed het dus uiteindelijk wel.

Vooral bij vrienden die gezamenlijk gelijktijdig de naaldjes in zich hadden laten prikken.

Kill Bates werd niet opgepakt daarvoor was hij nu eenmaal te rijk.
Hij kon veel lachen, teveel.