De Oude Spin en het Vliegje

Er was eens een oude, sluwe spin die in een hoekje van het bos een groot, rafelig web had geweven. Ooit was het een prachtig, glanzend web geweest, sterk en onbreekbaar, maar na jaren van gebruik en misleiding hing het vol met scheuren en oude draden. Toch bleef de spin daar, dag in dag uit, wachtend op een nieuw slachtoffer.

Op een zonnige ochtend fladderde er een klein, lichtgevend vliegje door het bos. Ze was vrij, ze hield van de wind in haar vleugels en de geur van wilde bloemen. Maar haar hart was zacht en haar ziel goed – en dat wist de spin.

“Hé, klein vliegje,” riep de spin met een honingzoete stem. “Wat ben jij toch mooi! Wat fladder jij toch sierlijk! Kom eens dichterbij, ik heb iets prachtigs voor je. Een plek om uit te rusten. Een thuis.”

Het vliegje, nieuwsgierig en vriendelijk, kwam wat dichterbij. Ze wist niet dat de spin haar al vaker had gevangen, lang geleden, en haar telkens weer had laten ontsnappen – alleen om haar telkens weer terug te lokken.
Hij vond het leuk om haar te plagen en als ze nabij was had hij licht in zijn web, zo kon hij in de nacht ook nog peuzelen aan zijn gevangen slachtoffers. Zo deed de spin dit bij meerdere vuurvliegjes.

“Ik heb zoveel voor je gedaan,” zuchtte de spin dramatisch. “Ik heb je geholpen toen je vleugeltje gewond was, weet je nog? Ik zorg voor anderen, ik geef, ik ben een goede spin. Niemand begrijpt mij zoals jij.”

Het vliegje voelde een klein steekje in haar hart. Was de spin dan echt zo slecht? Ze herinnerde zich de momenten waarop hij vriendelijk leek, de keren dat hij haar had laten gaan. Maar dan herinnerde ze zich ook hoe het voelde toen ze vastzat, hoe benauwend het web was, hoe ze zich steeds kleiner en machtelozer voelde in zijn aanwezigheid.

Ze zette een stapje achteruit.

De spin siste. “Als je weggaat, vliegje, dan zal ik aan de andere insecten vertellen dat jij altijd naar mij toe komt. Dat jij me niet los kunt laten. Ik zal jouw familie vertellen hoe je écht bent.”

Het vliegje voelde hoe de val zich weer langzaam sloot. Ze had het eerder meegemaakt. De dreigementen, de valse beloftes, de schuldgevoelens die hij op haar legde. Maar deze keer was het anders. Deze keer wist ze dat ze kon kiezen.

En dus, in plaats van zich te laten vangen, spreidde het vliegje haar vleugels wijd en zei:

“Wat jij zegt, spin, zegt meer over jou dan over mij.”

En zonder nog een moment te aarzelen, steeg ze op – hoger en hoger, tot ze het web slechts een stipje onder zich zag. De spin gromde, maar hij wist dat hij haar voorgoed verloren had.

Want een vliegje dat eenmaal de kracht van de wijsheid heeft gevoeld, zal nooit meer gevangen willen zitten.

Voor meer verhalen zie ook
https://angelwingsverhalen.nl/de-oude-spin-en-het-vliegje/