Eén blik…

Eén blik…

 

Leonora had het nooit begrepen.

Al die jaren had ze onder een steen geleefd o.i.d. En plots was ze wakker geworden.
Zomaar op een stralende dag, terwijl zij op haar smartphone had geblikt en plots opkeek in prachtige doordringende ogen. Het leek of er een trilling plaatsvond in de atmosfeer rondom hen, alsof er plots een onweersbui losbrak, of een intens noodweer.
Leonora keek verward terug naar het beeldschermpje voor haar, ze had geen internet connectie o.i.d maar alles beter dan kijken in de wereld die toch ergens nog open lag blijkbaar.
In haar stoutste dromen was dit nooit voorgekomen.
Wie had dat nu gedacht.
Zij niet, nooit. Maar die intense blik, maakte haar wakker.
Ze bleef er over na denken. Al die jaren die ze niet besteedt had aan zichzelf, want egocentrisch zijn zat niet in haar,… Had die blik, intens en peinzend, diepgaan iets in haar losgemaakt.
Iets dat ze niet meer had begrepen in jaren, verloren jaren?
Hoe kon een man zo naar haar kijken, die zichzelf vergeten was in al die jaren strijd om het bestaan?
Onbegrijpelijk, maar toch was het zo.
Ze voelde zich altijd goed in zijn aanwezigheid, alsof het een deeltje familie was.
Een oud verhaal van ooit,… dat je weer leest.
Een oud boek dat je al vijf keer las en weer doorleest. En je toch telkens weer, nieuwe dingen ontdekte. Dat was hij voor haar, een ongewoon aspect dat bij het leven hoorde. Zaken die onverklaarbaar waren zoals ze waren en zoals het was.
Liefde? Nee toch, wat een onzin dat kon niet.
Verliefd? Ook niet, het hoefde niet namelijk.

Het mocht wel, gek genoeg… Het had kunnen zijn, maar ook weer niet. Dat maakte het anders dan alles voorheen. Het was goed zo namelijk.
Ze vond hem grappig en knap, en bijzonder, heel anders dan alle anderen.
Eenzelfde gevoel voor humor. Maar dat was het niet wat haar veranderde.
Het was de openheid waarmee hij haar benaderde, de vriendelijkheid, de normale manier van praten met mensen.
Het gaf haar het besef dat er mensen waren die toch eerlijk waren en strijdbaar en gingen voor hetgeen zij verkozen.
Het was niet die lyrische liefde van een bakvis, het verloren raken in iemand, of in de ban raken van iemand. Het was zoals het was dat was goed.
Die ene blik, reet iets kapot in haar ziel dat gesloten was.
Iets dat ze wilde onderdrukken, omdat het nodig was jarenlang.

Spijtig keek ze naar hem, hierna, het kon niet, hij was veel jonger dan zij was.
Hoe kon zij zo denken eigenlijk?
Onbegrijpelijk, zij die vaak moest lachen als men vertelde over liefde tussen man en vrouw met een groot leeftijdsverschil. Was dit haar straf?
Een karmisch iets.

Ze keek nooit verder dan 5 jaar ouder of jonger, dat was wel voldoende vond ze.
Dit was keer 3 minder, vreselijk gewoon!
Hoe kon dit gebeuren?
Natuurlijk toen ze hem ontmoette zag ze al in dat hij leuk was, dat zoveel vrouwen voor zijn charmes zouden vallen. Logisch immers. Of misschien zag ze meer dan een ander.
Zoals ooit toen ze haar vriendje voorstelde aan haar oma, en oma later zei, wat een muis.
Ze was best teleurgesteld dat oma zoiets had gezegd.
Dat dus i.v.m iemand leuk vinden. Ze wist één ding zeker, had ze ooit toen hem, in die tijd, toen hij helaas nog heel erg klein was, ontmoet, waren ze even oud geweest dan.
Tuurlijk. Sprak voor zich.
Altijd 100%. Maar zoals zij vroeger verlegen was geweest voor mannen, was zij dit nu weer dankzij leeftijdsverschil. Vreemd zoals dat ging in het leven als een man oud was en een jongere vrouw had, nou dan was hij fantastisch. Een vrouw was dan meteen een oude sletterige snol o.i.d.?
Jammer wel want, daar ging het niet om.
Het ging om het kijken naar de schoonheid van een mens, kunstzinnig, art, van alles cute vinden, zelfs al zou diegene struikelen b.w.v.s.

Gelukkig, voor ze er achter kwam dat ze wel een beetje verliefd scheen, was het contact verdwenen.
Saved by, ja wat?
Opgelucht haalde ze adem ergens.

Niet dat hij, maar toch…
Soms kwam ze hem nog tegen, ergens. Dan voelde ze zich blij van binnen.
Gewoon die blik die ooit was, niets verder, niets meer.
Gewoon een prachtig mens tegenkomen, dat is toch fantastisch!
Eindelijk wist ze welke man ze gewenst had ooit, zo één!
Net als hij.
Sindsdien kijkt Leonora vaker naar mannen die jonger en ouder zijn, gewoon omdat het mag.
En het is bijzonder omdat, de mannen die ze ineens wel ziet, soms echt mooi zijn en dat ze dit ook leuk vindt om naar te kijken.

Maar nog niet zo mooi als hij.

 

Heb hier ooit een selfiefilmpje op gemaakt hahaha!!!!!!!!!

http://www.songteksten.nl/songteksten/56993/pussycat-dolls/-don-t-cha.htm

Wehgheheheh!

Facebooktwitterpinterestmail

Gerelateerde Berichten