Het bekendste geval van reïncarnatie: de wedergeboorte van de Pollock-zussen

Het idee van zielsverhuizing lijkt voor velen absurd. Er zijn echter veel voorbeelden in de wereldgeschiedenis die bewijzen dat reïncarnatie geen verzinsel is van religieuze fanatici, maar de ware waarheid. Het verhaal van de Pollock-tweeling is hier nog een bewijs van.

De zaak van de Pollock-tweeling heeft ongekende publieke verontwaardiging veroorzaakt
Is er leven na de dood? De mensheid is al eeuwenlang op zoek naar het antwoord op deze eeuwige vraag. Normaal gesproken geloven vertegenwoordigers van oosterse religies in zielsverhuizing, maar het geval van de zusters Pollock laat zien dat dergelijke families ook onder Europeanen voorkomen.

John Pollock, een inwoner van het Engelse stadje Hexham, was zeer religieus. Het katholicisme weerhield hem er niet van om in reïncarnatie te geloven, maar zijn vrouw Florence vond het onzin. Het blijkt dat meneer Pollock hierover las in een roman toen hij negen jaar oud was en dat hij er sindsdien vast van overtuigd is dat zielsverhuizing bestaat. De man bad zelfs tot God om hem bewijs te sturen. Dit geloof redde later hun familie. Maar daarover later meer.

Gelukkig gezin
In 1946 kreeg het echtpaar een dochter, Joanna, en vijf jaar later de kleine Jacqueline. De meisjes hielden van elkaars gezelschap en waren onafscheidelijk. Joanna hielp haar zus altijd met alles. Ze speelden graag met het haar van hun moeder, maar waren ook vreselijk onrustig. Toen de jongste drie jaar oud was, viel ze in een vat (gelukkig leeg), waardoor ze een opvallend litteken op haar voorhoofd overhield. Joanna had ook een vlekje: een moedervlek op haar buik.

Trouwens, om een ​​of andere reden zei de oudste vaak dat ze nooit volwassen zou worden en een vrouw zou worden, maar niemand nam haar kinderachtige gebrabbel serieus. Deze woorden bleken profetisch te zijn.

In mei 1957 gingen de zusters, samen met een klasgenoot van de oudste, naar de kerk. Voor de laatste keer. De kinderen werden aangereden en gedood door een auto. De auto werd bestuurd door een vrouw die van plan was zelfmoord te plegen. Ze verloor de macht over het stuur en reed met volle snelheid het trottoir op, waar nietsvermoedende kinderen liepen. Ze stierven onmiddellijk (de kinderen konden niet ontsnappen vanwege de muur achter hen), maar de chauffeuse overleefde…

Nieuws over de dood van drie kinderen schokt Hexham

John en Florence waren buiten zichzelf. Ze waren er kapot van. De moeder probeerde zich met andere dingen bezig te houden, zodat ze zo min mogelijk aan haar dochters hoefde te denken en zichzelf geen pijn zou doen. De ontroostbare vader dacht daarentegen alleen aan hen. Op de avond van de dag dat de meisjes stierven, had hij een visioen van Joanna en Jacqueline die zich al in de hemel bevonden. Een week na de tragedie beeldde hij zich in dat hij hun geest zag in een van de kamers op de tweede verdieping van het huis. Sindsdien heeft hij deze kamer nauwelijks meer verlaten.

“God heeft mij gestraft omdat ik hem heb gevraagd om argumenten te geven ter ondersteuning van het bestaan ​​van reïncarnatie,” dacht de man. Hij had er echter nog steeds vertrouwen in dat het bewijs van zielsverhuizing niet lang op zich zou laten wachten.

Wedergeboorte
Al snel werd Florence zwanger. De echtgenoot was ervan overtuigd dat hogere machten hem hoorden. Bovendien voorspelde hij dat er een tweeling geboren zou worden, omdat er volgens zijn theorie twee wedergeboren zielen zouden zijn. De aanstaande moeder wuifde het weg: de gynaecoloog had zoiets ook niet gezegd (echo’s waren toen nog niet wijdverbreid) en er waren in beide families geen tweelingen. Haar man bleek gelijk te hebben: in de herfst van 1958 beviel Florence van twee meisjes,
Gillian en Jennifer.
De ene had een moedervlek op haar voorhoofd, op dezelfde plek als het litteken van Jacqueline, en de ander had een moedervlek op haar buik, net als Joanna…

Het gedrag van Gillian en Jennifer bracht hun vader op het idee van reïncarnatie

Toen de tweeling ongeveer drie jaar oud was, lieten hun ouders hen het speelgoed van hun overleden zusjes zien, dat op zolder lag opgeslagen.

John en Florence waren geschokt toen ze van Gillian hoorden dat een van de poppen toebehoorde aan ene Joanna.

Jennifer zei hetzelfde over een pop van Jacqueline… De meisjes zeiden ook dat de speeltjes door de Kerstman waren meegebracht (de overleden meisjes hadden ze eigenlijk met Kerstmis gekregen). Kleine kinderen maken vaak ruzie als ze bepaalde dingen niet met elkaar kunnen delen. Bij de tweeling was dat niet het geval. Het leek wel alsof ze allebei al wisten welk speeltje bij wie hoorde.

Florence zei dat ze haar dochters meer dan eens over details van een bepaald ongeluk had horen praten. Op een dag merkte ze een vreemd gesprek op tussen de tweeling.

Gillian raakte Jennifers hoofd aan en mompelde onverstaanbaar: “Er komt bloed uit je ogen… Daar zat de verwonding van het auto-ongeluk…”

De vrouw vertelde haar man over het mysterieuze gedrag van de meisjes. John gaf toe dat Jacqueline inderdaad een blinddoek om had, toen hij arriveerde om de lichamen te identificeren. Gillian wees Jennifer ook eens op een moedervlek en zei: “Dat is de vlek die ze kreeg toen ze in een vat viel.” Het werd de vader duidelijk (zijn moeder stond nog steeds sceptisch tegenover zijn overtuigingen) dat de ziel van de overleden Joanna in Gillian woonde en dat Jacqueline in Jennifer woonde.

Belangrijke kleine dingen
Dit zijn natuurlijk niet de enige feiten die Pollock aan het denken zetten over de reïncarnatie van zijn overleden dochters. Vóór hun dood hielp Florence haar man met het bezorgen van melk en droeg ze een speciaal gewaad. Na de tragedie zegde ze haar baan op en is er nooit meer naar teruggekeerd. Op een dag besloot John het hek opnieuw te schilderen en de kleren van zijn vrouw aan te trekken. Jennifer rende meteen naar hem toe en vroeg: “Waarom draag je de kleren van mama?”

Ze vertelde Gillian wat er was gebeurd, maar die gooide alleen haar handen in de lucht: “Waarom behoort een gewaad eigenlijk toe aan één ouder?”

De tweeling heeft meermaals aangegeven dat ze op de hoogte zijn van het bestaan ​​van Joanna en Jacqueline.

De vader vergeleek de feiten en herinnerde zich dat Joanna, de oudere zus, naar school ging en het pak dat haar moeder tijdens haar studie naar haar werk droeg, niet had gezien. Daarom wist het meisje niet dat de jas van haar vader eigenlijk van Florence was. Toen een ouder aan Jennifer vroeg hoe ze wist dat haar moeder de kleren droeg, antwoordde ze: “Papa, ze heeft er melk in weg gebracht!”

Overigens verhuisde het gezin vrijwel direct nadat de meisjes geboren waren, van Hexham naar een grotere stad. Drie jaar later besloot Pollock zijn kleine geboortedorp te bezoeken.

Op de ‘onbekende’ plek gedroegen de meisjes zich heel zelfverzekerd. Ze gaven zelfs aan dat ze graag het park wilden bezoeken en op hun favoriete schommels wilden zitten (!), ook al hadden ze die nog nooit gezien.

De karakters van de meisjes waren precies hetzelfde als die van hun overleden zusjes. Gillian vond het heerlijk om voor Jennifer te zorgen en gaf haar het beste wat ze had. Ze speelden ook graag met het haar van hun moeder en waren ook onrustig. Gillian was extraverter dan haar tweelingzus en was geïnteresseerd in dingen die niet typisch waren voor haar leeftijd. Het meisje leek over het algemeen volwassener dan haar zus. Maar als we aan Joanna en Jacqueline denken en het bestaan ​​van reïncarnatie erkennen, valt alles op zijn plaats.

Als de reïncarnatie waar is, is het niet verwonderlijk dat de meisjes erg bang waren voor auto’s. Soms sloeg hun angst om in hysterie. Vader Pollock gaf later aan verslaggevers toe dat hij op een dag met zijn dochters door een donker steegje liep en een auto hen van achteren  naderde en toeterde. Ze begonnen zo hard te huilen dat ze bijna het bewustzijn verloren. Ze konden echter niet van hun plek komen. Hun vader herinnert zich dat Joanna en Jacqueline op die noodlottige dag ook nergens naartoe konden, omdat er een hek achter hen stond.

Zelfs in de kleinste details waren er overeenkomsten met de overleden meisjes. Gillian was net zo dun als Joanna. Maar Jennifer is stevig, net als Jacqueline. Tegelijkertijd ‘leenden’ de tweelingen ook de manier waarop ze liepen van hun oudere zussen.

Ten tijde van de tragedie had Jacqueline nog maar net leren schrijven en hield ze een potlood vast, niet zoals volwassenen, maar in haar vuist. Jennifer deed dit tot haar tiende jaar en zelfs als tiener bleef ze soms naar deze schrijfstijl terugkeren.

Volwassenen
Vanaf hun vijfde levensjaar begonnen de tweelingen zich geleidelijk te ontwikkelen tot gewone kinderen. Het ‘verleden’ kwam niet tot uiting in hun gedrag en de meisjes spraken niet meer over hun overleden zussen. Toen Gillian en Jennifer dertien jaar oud waren, vertelde meneer Pollock hen over reïncarnatie. De man vertelde dat ze in werkelijkheid de reïncarnatie waren van Joanna en Jacqueline. Zijn dochters geloofden hem natuurlijk niet.

Op twintigjarige leeftijd had Gillian een visioen waarin ze ronddwaalde in het huis waar de familie Pollock woonde totdat Joanna vier jaar oud was. Het meisje beschreef het landhuis in al zijn glorie en toen de journalisten ter plaatse kwamen, waren ze ervan overtuigd dat haar woorden waar waren.

Gillian en Jennifer groeiden op tot heel gewone vrouwen, trouwden en kregen kinderen. Helaas is er geen informatie over hun verdere leven.

Wetenschappelijke interesse
Halverwege de jaren zestig ontstond er een ongekende publieke publiciteit over de zaak van de Pollock-tweeling. De Amerikaanse biochemicus en psychiater Ian Stevenson, die onderzoek deed naar de aanwezigheid van informatie bij kinderen over de levens van mensen die vóór hen leefden, kon het niet laten om deze ongewone familie op te merken.

Volgens de wetenschapper kon het gedrag van Gillian en Jennifer niet het gevolg zijn van de psychologische invloed van hun ouders. Bovendien stond de moeder van de meisjes sceptisch tegenover het bestaan ​​van reïncarnatie.

En John en Florence Pollock hadden het, zelfs als ze dat hadden gewild, niet zo kunnen aanpakken dat het gedrag van hun dochters zou lijken op het gedrag van de overleden Joanna en Jacqueline. Stevenson nam het verhaal van de Britse vrouwen op in zijn boek Children Who Remember Previous Lives: The Search for Reincarnation, waarin hij vertelde over tientallen andere gevallen van zielsverhuizingen die hij had geregistreerd.

Maar zonder kritiek kon het niet. De Britse wetenschapper Ian Wilson heeft zich uitgesproken tegen de Amerikaanse biochemicus. Hij merkte op dat Stevensons bewijsmateriaal bijzonder zwak was.

Hij hield vol dat de enige getuigen van Gillian en Jennifers gedrag hun ouders waren. Een van hen geloofde heilig in het leven na de dood en kon daarom niet als onpartijdig worden beschouwd.

Of dit waar is of fictie, zullen we nooit weten. Niettemin is en zal het thema van de zielsverhuizing worden gebruikt in de plot van fictie (en niet alleen) boeken, films en tv-series. Het bestaan ​​van reïncarnatie kan weliswaar nooit wetenschappelijk bewezen worden, maar dat weerhoudt veel mensen er niet van te hopen dat hun overleden dierbare in de persoon van een ander naar hen toe zal komen.