CERN: Dromen en portaalvisioenen

Veel internettheoretici vermoeden dat de experimenten in het CERN-deeltjesonderzoekscentrum in Genève iets met ons bewustzijn doen en de realiteit van ruimte en tijd veranderen. Zelfs alternatieve onderzoekers geloven dat er een kern van waarheid in de theorie zit. Het is hoog tijd om dit tot op de bodem uit te zoeken. Door Frank Schwede

Wat is bewustzijn precies? Nobelprijswinnaar Francis Crick, een voorstander van reductionistische theorieën binnen de bewustzijnstheorie, is ervan overtuigd dat onderzoek ooit zal uitwijzen dat alles wat we als bewustzijn en vrije wil waarnemen, niets meer is dan een product van elektrische activiteit in de oneindig complexe biologische machine die we de hersenen noemen.

Bewustzijn kan alles zijn: geest, ziel, intelligentie, God – alles. Onderzoekers zoals Roger Penrose en Stuart Hameroff vermoeden echter dat het antwoord diep in de neuronen van de kwantumwereld ligt.

Zij stellen dat bewustzijn zou kunnen ontstaan ​​door kwantumprocessen in microtubuli, minuscule structuren in hersencellen. Andere theoretici geloven dat als ons bewustzijn inderdaad verbonden is met kwantummaterie, hoge energieniveaus, zoals die vrijkomen bij CERN, ons bewustzijn zouden kunnen beïnvloeden.

De Franse paleontoloog Pierre Teilhard de Chardin, grondlegger van de noösfeertheorie, stelde zich tijdens zijn leven een planetaire ‘sfeer van de geest’ voor, een veld van gedeeld bewustzijn dat alle menselijke gedachten verbindt.

De noösfeer is een wereldwijd netwerk dat menselijke gedachten, kennis en ideeën omvat en zich ontwikkelt en consolideert via communicatietechnologie. Onderzoekers van het Princeton Global Consciousness Project ontdekten statistische uitschieters in willekeurige getallengeneratoren tijdens emotionele gebeurtenissen, wat suggereert dat menselijke hersenen inderdaad onderling verbonden kunnen zijn.

Als dit waar is, zouden de enorme energiepulsen van CERN dit veld kunnen verstoren, vergelijkbaar met ruis in een radio. De Amerikaanse auteur Robert Anton Wilson beweert dat iedereen de wereld anders interpreteert dankzij zijn of haar onderbewuste mentale filters, die bestaan ​​uit overtuigingen en ervaringen. Met andere woorden: de waarheid ligt in het oog van de toeschouwer.

Maar terug naar de vraag of CERN ons bewustzijn zou kunnen beïnvloeden. De wetenschappelijke bevindingen tot nu toe zijn puur speculatief. Als bewustzijn echt kwantum is, dan zou het puur hypothetisch mogelijk zijn dat CERN daadwerkelijk in staat zou zijn om onze zielscode en ons bewustzijn te beïnvloeden.

Complottheoretici beroepen zich in dit verband graag op het Mandela-effect, dat in het dagelijks leven vaak tot verwarring leidt, bijvoorbeeld als het gaat om de vraag of het Monopoly-mannetje in eerdere versies van het bordspel een monocle droeg.

Heeft CERN ons bewustzijn veranderd?

De meeste mensen schrijven dit fenomeen toe aan valse herinneringen. Verkeerde herinneringen lijken de laatste jaren echter steeds vaker voor te komen. Alternatieve onderzoekers geloven dat we geen tijdlijnbreuk ervaren, maar eerder een desynchronisatie van ons bewustzijn.

Zij wijten dit aan de vele, enorme energie-uitstoot van CERN, met name tijdens de piektestcycli van de LHC. Volgens hen verstoren die fragiele banden tussen de bevolking en de werkelijkheid als geheel.

Als we ons het bewustzijn voorstellen als een soort frequentieresonantie die verbonden is door een zielennetwerk, zouden de botsingen van de LHC genoeg interferentie kunnen creëren om het bewustzijn op subtiele manieren te beïnvloeden.

Een mogelijk symptoom zou kunnen zijn dat ons geheugen plotseling afwijkt van dat van anderen, wat we graag het Mandela-effect noemen. Dit betekent dat niet de werkelijkheid is veranderd, maar ons bewustzijn, dat verantwoordelijk is voor onze waarneming.

En hier komt de kwantummechanica om de hoek kijken. Bij superpositie bestaan ​​deeltjes in meerdere toestanden tegelijk. Stel je voor dat bewustzijn verstrengeld is over meerdere mogelijkheden en iets een ineenstorting forceert – zoals een hoge energiestroom, zoals die gegenereerd wordt bij CERN.

Dit zou betekenen dat de experimenten die bij CERN zijn uitgevoerd dit effect wereldwijd hebben versterkt. Kortom, we herinneren ons misschien niet verkeerd. We herinneren ons misschien wel correct, maar vanuit één versie van onszelf.

Het Mandela-effect is dan geen fout in de Matrix, maar een desynchronisatie tussen wie wij zijn en de versie van de werkelijkheid waarin wij ons op dit moment bevinden.

Dat komt omdat we in iets andere versies van de werkelijkheid leven als de energie-uitstoot van CERN de oriëntatie van het bewustzijn verstoort.

Een ander interessant punt is het fenomeen van slaapstoornissen. Sinds CERN operationeel is, verschijnen er regelmatig meldingen van vreemde slaapstoornissen op Reddit en TikTok. Bijvoorbeeld mensen die rond 3:33 uur ’s ochtends plotseling wakker worden, badend in het zweet.

Er zijn ook meldingen van vreemde dromen waarin mensen door lange metalen tunnels zweven, roterende lichtringen zien en ondergrondse laboratoria zien. Volgens de getroffenen zijn de dromen levendig en gedetailleerd – en bovenal lijken ze op elkaar.

Bijna identieke dromen

Mensen beschrijven vrijwel identieke droomlandschappen, ook al hebben ze die plekken nooit bezocht. Anderen beweren elkaar in dromen te hebben ontmoet en dezelfde gebeurtenis te hebben meegemaakt.

Droomlocaties die bekend lijken, maar in de echte wereld niet bestaan, worden ook vaak genoemd. Denk bijvoorbeeld aan verlaten winkelcentra en eindeloze gangen zonder duidelijke oorsprong.

Zouden deze plaatsen in een andere realiteit kunnen bestaan, of is dit fenomeen ook gebaseerd op een veranderde bewustzijnstoestand? Sommige slaaponderzoekers geloven dat externe velden zoals elektromagnetische velden of frequentieverstoringen ook onze dromen kunnen beïnvloeden.

CERN genereerde tijdens de tests enorme elektromagnetische pulsen. Wat als deze pulsen niet alleen de apparaten zelf beïnvloedden, maar ook onze hersenen? Zouden onze dromen een weerspiegeling kunnen zijn van het resonantie-effect van de LHC?

Als bewustzijn ten minste gedeeltelijk kwantum is, dan is dit kwantumveld mogelijk het meest zichtbaar in onze dromen. Sommigen speculeren zelfs dat we in de slaaptoestand, los van lineair denken, ontvankelijker zijn voor interdimensionale signalen.

Als dit waar is, dan zijn onze dromen mogelijk een decodering, en hebben we het gewoon niet opgemerkt. Opvallend is dat talloze mensen blijkbaar dezelfde droom hadden.

Lang vóór de kwantumfysica geloofden oude culturen dat de ziel een poort had, een fysieke verbinding tussen het lichaam en het onzichtbare. Dit is de pijnappelklier.

Dit kleine, dennenappelvormige orgaan, diep verborgen in het midden van de hersenen, wordt al millennia vereerd. De Egyptenaren beeldden het af als het Oog van Horus.

Descartes noemde de pijnappelklieren de zetel van de ziel. Oosterse tradities associeerden ze met het derde oog. De moderne wetenschap gelooft dat de pijnappelklier de slaap reguleert door melatonine te produceren.

Outsider-theoretici geloven dat het veel meer kan en dat het als een antenne functioneert die ons naar niveaus van de werkelijkheid leidt die wij normaal gesproken niet waarnemen.

De hartslag van de aarde, de Schumann-frequentie, ligt normaal gesproken op 7,48 hertz. Onderzoekers vermoeden dat onze hersenen van nature gekalibreerd zijn op deze frequentie. Maar wat gebeurt er wanneer een apparaat als de LHC enorme energiestoten afgeeft die heel dicht bij dit bereik liggen?

Parallelle universums bezoeken met quantumcomputers

Er wordt vaak beweerd dat de deeltjesbotsingen bij CERN frequenties genereren die een negatieve invloed hebben op de pijnappelklier en de Schumann-frequentie. Maar dat is niet alles: de LHC draait onder 26 steden in Frankrijk en Zwitserland.

Volgens onderzoekers liggen sommige van deze plekken langs leylijnen. Dit zijn zogenaamde energiesnelwegen die verband houden met heilige plaatsen en mystieke verschijnselen.

Complottheoretici geloven dat CERN opzettelijk is gebouwd op een locatie met een extreem hoge energiestroom. Wat gebeurt er langs de leylijnen en wat gebeurt er met de pijnappelklier wanneer de energietoevoer toeneemt? Een vraag waarop momenteel geen eenduidig ​​wetenschappelijk antwoord bestaat.

D-Wave is een quantumcomputerbedrijf dat beweert dat zijn computers toegang hebben tot parallelle realiteiten. Een medewerker van het bedrijf zei ooit dat deze computers het mogelijk zouden maken om contact te maken met andere universums en parallelle dimensies.

Theoretici vermoeden dat deze computers zelfs in staat zijn een feedbacklus te creëren die het bewustzijn van verschillende versies van het zelf in het multiversum synchroniseert.

TikTok staat vol met video’s waarin mensen beweren terug te denken aan levens die ze denken te hebben geleid, carrières, relaties en huizen die niet bestaan.

Zouden dit echo’s kunnen zijn van een ander zelf in een andere realiteit? Er is zelfs een gedachte-experiment over de zogenaamde kwantumdood, waarbij iemand sterft in het ene universum, maar zijn bewustzijn voortleeft in een ander.

Kosmoloog Max Tegmark onderzoekt al de vraag of het mogelijk is om naar parallelle universums te reizen en tegelijkertijd op twee verschillende plaatsen te zijn. De kwantumtheorie stelt dat deeltjes inderdaad tegelijkertijd op verschillende plaatsen kunnen zijn.

Dat betekent dat elke keer dat wij een beslissing nemen, de kleine deeltjes in of om ons heen een andere toestand aannemen, waardoor er op elk moment een nieuwe wereld ontstaat.

Dit betekent dat we met velen zijn, die vele versies van ons leven leiden in talloze parallelle werelden. Hugh Everett, de pionier van de ‘veel-wereldentheorie’, was ook gefascineerd door dit idee.

Ook interessant is de aanzienlijke toename van UFO-waarnemingen na 2012, toen de LHC-experimenten hun hoogtepunt bereikten. Veel theoretici zien een verband tussen de experimenten en de waarnemingen van onbekende objecten, en geloven dat de experimenten iets aantrokken: demonen en geesten uit een ander niveau van de werkelijkheid.

CERN heeft de wereld niet vernietigd, maar veranderd

In 2016 dook er online een vreemde video op. De video toont gemaskerde figuren die zich rond een Shiva-beeld bij de ingang van CERN verzamelen en ogenschijnlijk een ritueel offer uitvoeren.

Internetgebruikers waren woedend nadat de video was gepubliceerd. CERN reageerde snel. Een woordvoerder beweerde dat het een grap was, een hoax van medewerkers. Maar de beelden bleven hangen in het geheugen, veroorzaakten een naar gevoel en riepen veel vragen op.

Waarom werd bijvoorbeeld bij het machtigste wetenschappelijke instituut ter wereld een standbeeld van Shiva de Vernietiger, de Hindoeïstische god van schepping en vernietiging, geplaatst?

Shiva vertegenwoordigt de kosmische cycli van geboorte, dood en wedergeboorte. Passend voor een plek waar de oerknal wordt nagespeeld. Maar dwarsdenkers zien dit slechts als een metafoor.

Sommige onderzoekers wijzen erop dat de rangschikking van de deeltjesringen van CERN patronen van de Kabbalistische Levensboom weerspiegelt, een mystiek raamwerk voor de structuur van het universum in esoterische tradities.

Anderen trekken vergelijkingen met de Toren van Babel en de poging van de mensheid om door de hemel te breken. Hebben ze bij CERN hetzelfde geprobeerd? Worden daar grenzen overschreden?

Na de grote activering van de LHC registreerden onderzoekers een toename van slapeloosheid, angst en emotionele dissonantie. Er was blijkbaar iets veranderd in het leven van mensen. Velen voelden zich plotseling onwel.

Ze zijn niet ziek, ze zijn gewoon ongegrond. Is er werkelijk een verband tussen de experimenten bij CERN en de vreemde symptomen? Tot op heden is er geen enkel hard bewijs dat CERN de werkelijkheid verandert of het bewustzijn beïnvloedt.

Wat wel is veranderd, is een groot deel van de bevolking. Daar kunnen natuurlijk veel redenen voor zijn, maar sinds het eerste experiment in de LHC is de wereld op de een of andere manier veranderd. De realiteit lijkt instabieler te zijn geworden.

Conclusie: De experimenten bij CERN hebben de wereld niet vernietigd, maar blijkbaar wel veranderd – op een manier die niet verklaard kan worden.

Bron