Dankzij AI is het nu mogelijk om contact te houden met dierbaren, zelfs na hun dood

Techgiganten willen werknemers op kantoor houden en cafés om mensen dichter bij elkaar te brengen: hoe je architectuur kunt gebruiken om de geest van het bedrijf te weerspiegelen
Kunt u zich een scène voorstellen waarin een overledene rechtstreeks kan spreken, vragen kan beantwoorden en herinneringen kan delen? Dit gebeurde tijdens de begrafenis van Marina Smith, een lerares Holocaustgeschiedenis die in 2022 overleed.

Dankzij het bedrijf StoryFile, dat zich bezighoudt met kunstmatige intelligentie , kon Marina zonder problemen met haar familie en vrienden communiceren. Het systeem maakte gebruik van vooraf opgenomen reacties en combineerde deze met AI-algoritmen om realistische, interactieve gesprekken te creëren. Het was niet zomaar een video. De ervaring kwam zo dicht bij een echte dialoog dat mensen een nieuwe band met hun dierbare konden voelen, zelfs nadat hij of zij was overleden.

Moderne technologieën beginnen de perceptie van het leven na de dood aanzienlijk te veranderen. Apple, Google en Meta* (in Rusland verboden) hebben bijvoorbeeld hulpmiddelen ontwikkeld waarmee vertrouwde personen na hun overlijden toegang kunnen krijgen tot hun online accounts. Microsoft vraagt ​​patent aan voor een systeem dat digitale gegevens, zoals berichten, e-mails en berichten op sociale media, kan gebruiken om een ​​chatbot te maken die menselijke gesprekken simuleert.

In Zuid-Korea hebben mediagroepen zelfs een documentaire gemaakt, “Meeting You”, waarin een moeder met behulp van virtual reality herenigd kon worden met haar overleden dochter. Dankzij geavanceerde digitale beeld- en spraakcommunicatietechnieken kon ze met haar communiceren alsof ze er zelf bij was.

Hoewel deze ideeën fantastisch lijken, zijn ze vandaag de dag al werkelijkheid en beschikbaar. Dankzij de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie (AI) wordt het steeds haalbaarder om na de dood een digitale versie van iemand te creëren.

De vraag wie na uw overlijden de internetaccounts gaat beheren, is wereldwijd een belangrijk discussiepunt geworden. In de Verenigde Staten hebben vrijwel alle staten wetten aangenomen die het mensen mogelijk maken om hun digitale bezittingen in hun testament op te nemen.

Een Duitse rechtbank heeft bepaald dat Facebook* de familie van een overleden persoon toegang moet geven tot zijn account. De rechtbank benadrukt dat digitale accounts als geërfd bezit moeten worden beschouwd, net als een bankrekening of onroerend goed. Ondanks deze wetgevingsinitiatieven zijn er nog steeds onopgeloste problemen. Als een digitale dubbelganger op internet bijvoorbeeld dingen zegt of doet die een overleden persoon in het echte leven nooit zou zeggen of doen, wie is er dan verantwoordelijk voor zijn of haar daden?

Een ander voorbeeld is de deepfake-zaak waarbij de foto van acteur Bruce Willis zonder zijn toestemming in een advertentie werd gebruikt. De zaak heeft geleid tot een verhit debat over de manier waarop digitale afbeeldingen van mensen gecontroleerd en gebruikt kunnen worden voor persoonlijk gewin.

De kosten voor het beheer van digitale activa vormen ook een grote uitdaging. Hoewel sommige basishulpmiddelen voor het beheren van rekeningen na overlijden gratis zijn, kunnen geavanceerdere diensten duur zijn. Het creëren van een aangepaste versie met kunstmatige intelligentie kan bijvoorbeeld duizenden dollars kosten, waardoor dergelijke ‘digitale onsterfelijkheid’ alleen toegankelijk wordt voor rijke mensen. Dit roept belangrijke vragen op over de vraag of het digitale leven na de dood kan leiden tot nieuwe vormen van ongelijkheid in de samenleving.

Het verliezen van een dierbare is altijd pijnlijk. Tegenwoordig zoeken veel mensen troost op sociale media om zich verbonden te voelen met degenen die er niet meer zijn. Uit onderzoek blijkt dat veel mensen via verschillende platforms nog steeds contact onderhouden met hun overleden dierbaren.

Deze nieuwe benadering van rouw brengt echter ook problemen met zich mee. In tegenstelling tot fysieke herinneringen, zoals foto’s of souvenirs, die na verloop van tijd kunnen vervagen of verloren kunnen gaan, zijn digitale herinneringen altijd bij de hand. Ze kunnen spontaan in het nieuws verschijnen en op onverwachte momenten heftige emoties oproepen.

Sommige psychologen beweren dat het onderhouden van virtueel contact met de overledene het moeilijker kan maken om met verlies om te gaan. Dit wordt steeds relevanter gezien de snelle ontwikkeling van technologieën op het gebied van kunstmatige intelligentie. Hoewel dit de illusie van troost kan bieden, kan het voor sommigen een extra obstakel vormen bij het accepteren van het verlies en verdergaan met hun leven.

Verschillende culturen en religies hebben hun eigen unieke visie op het concept van digitale onsterfelijkheid. Bijvoorbeeld:

Volgens het Vaticaan moet digitaal erfgoed altijd de menselijke waardigheid respecteren.
In islamitische tradities bespreken wetenschappers actief hoe digitale overblijfselen zich verhouden tot religieuze normen en wetten.
In Japan hebben sommige boeddhistische tempels digitale begraafplaatsen waar families de digitale sporen van hun overleden dierbaren kunnen bewaren en met hen kunnen communiceren.
Deze voorbeelden illustreren hoe technologieën worden gevormd door verschillende ideeën over leven, dood en herinnering. Ook benadrukken ze de moeilijkheden die ontstaan ​​wanneer we proberen nieuwe innovaties te integreren met gevestigde culturele en religieuze tradities.

Wanneer mensen aan de toekomst denken, denken ze meestal aan wat ze in het leven willen bereiken, en niet aan wat er met hun online accounts gebeurt na hun dood. Deskundigen zeggen echter dat het belangrijk is om te plannen hoe u uw digitale activa gebruikt, van sociale mediaprofielen en e-mailaccounts tot digitale foto’s, online accounts en zelfs cryptovaluta.

Door digitale activa aan uw testament toe te voegen, kunt u bepalen hoe u uw rekeningen na uw overlijden wilt beheren. Het is mogelijk om instructies achter te laten over wie toegang heeft tot de accounts, wat er verwijderd moet worden en of er een digitale versie van uzelf wordt gemaakt.

Je kunt ook bepalen of het digitale zelf na een bepaalde tijd moet ‘sterven’. Dit zijn vragen waar steeds meer mensen in de toekomst over na zullen denken.

Er zijn verschillende stappen die u kunt nemen om de controle over uw digitale hiernamaals te krijgen:

Wanneer u een beslissing neemt over uw digitale nalatenschap, bedenk dan of het creëren van uw digitale zelf past bij uw persoonlijke, culturele of spirituele overtuigingen. Bespreek uw voorkeuren met uw dierbaren.
Maak een inventarisatie en plan voor digitale activa. We hebben een lijst nodig van alle digitale accounts, content en tools die een persoon in de digitale wereld vertegenwoordigen. U moet beslissen hoe u ze wilt beheren, opslaan of verwijderen.
Selecteer een digitale kunstenaar en maak uw bedoelingen duidelijk aan hem/haar. Hij moet betrouwbaar en technisch onderlegd zijn, digitale activa kunnen beheren en alle wensen kunnen vervullen.
Zorg ervoor dat het testament de digitale identiteit en activa omvat. Het document moet informatie bevatten over hoe u ermee om moet gaan, inclusief de opslag, het gebruik en ethische overwegingen. Het is belangrijk om juridische en financiële factoren in het plan op te nemen.
Bereid u voor op de ethische en emotionele implicaties door te bedenken welke impact uw digitale nalatenschap kan hebben op uw dierbaren. En plan uw acties zodanig dat misbruik wordt voorkomen. Het is belangrijk om te zorgen voor financiering voor langetermijnbehoeften en om beslissingen te nemen die aansluiten bij uw waarden.
Duizenden jaren geleden bouwden Egyptische farao’s piramides om hun erfenis te behouden. In de moderne wereld zijn ‘digitale piramides’ complexer en breder toegankelijk geworden. Ze dienen niet alleen als opslagplaats van herinneringen. Hun invloed kan nog lang voortduren nadat wij er niet meer zijn.

Alua Arthur werkt al meer dan 10 jaar als stervensbegeleider en helpt mensen bij het plannen en beleven van de laatste momenten van hun leven. Haar baan leerde haar een belangrijke les die haar gelukkiger en meer vervuld maakt: leef alsof je doodgaat.

Bron