Ome Froufrou en het Laatste Avondmaal der Dieren
Ome Froufrou en het Laatste Avondmaal der Dieren
In de verre omtrek wist iedereen het zeker: Ome Froufrou was een echte indiaan. En niet zomaar eentje. Omdat er zowel van zijn vaders- als van zijn moederskant indianenbloed door zijn aderen stroomde, werkte dat homeopathisch gezien dubbel zo sterk. Zijn twee vlechten waren dan ook superlang; zelfs zó lang dat hij er wel eens mee in de knoop kwam.
Ome Froufrou was méér indiaan dan wie dan ook ooit was geweest. Hij had een scherpe blik, een diep respect voor de natuur, en hij was zo eerlijk als goud. Dat scheelde hem ook direct een hoop stress qua liegen, want je moet al die fabeltjes immers maar zien te onthouden! (Nou ja, op één iemand na was hij de eerlijkste, namelijk: ene AngelWings van de bekende website angel-wings.nl, die dit verhaal schrijft, maar dit even terzijde, ghehe!).
Ome Froufrou moest natuurlijk ook gewoon aan het werk om de kost te verdienen, en zo belandde hij op een dag als sjouwer bij een grote slagerij dichtbij Amsterdam. Het was een heel eindje uit de buurt, maar het was even niet anders. Maar wat hij dáár zag aan leed… het deed hem onnoemelijk pijn in zijn indianenhart. Wat kon de moderne mensheid toch wreed en respectloos zijn. Het was met geen pen te beschrijven. Ome Froufrou huilde tijdens zijn werkdagen gerust een paar uur per dag in de koelcel, met dikke tranen die prompt bevroren op zijn wangen.
In zijn voorouderlijk bloed zat echter een oeroude kennis die de moderne mens al eeuwenlang was vergeten: de plicht om op te komen voor de zwakkeren én voor de dieren. Dieren waren in de ogen van Ome Froufrou heilig, en wat heilig was, dat behandelde je met het diepste respect.
Nu kon Ome Froufrou als rasdubbelechte indiaan natuurlijk onmogelijk vegetariër worden. Dat zat simpelweg niet in de genen; menig historisch kampvuur van zijn voorouders had immers gezellig geknisperd onder een sappig gebraden wild zwijn of een malse bizon. Nee, het ging hem niet om het eten van vlees an sich. Waar het hem wél om ging, was de manier dáárnaartoe.
Ome Froufrou besloot actie te ondernemen. Hij richtte een Facebook-pagina op om het dierenleed in de bio-industrie aan de kaak te stellen en de mens weer respect te leren voor alles wat ademt. De meeste dieren zijn immers volkomen weerloos – als je de wolf, de tijger en de panter even niet meerekent – en hebben de hulp van de mens keihard nodig. Zijn pagina werd al snel een gigantisch succes; duizenden mensen vonden het prachtig wat deze polder-indiaan deed.
Maar Ome Froufrou liet het niet bij woorden op internet. Hij had namelijk iets unieks bedacht:
Het Laatste Avondmaal der Dieren.
Als de dieren dan toch uiteindelijk hun leven moesten geven voor de mens, dan moesten ze volgens Ome Froufrou in elk geval als koningen uitgeleide worden gedaan. Met de steun van zijn duizenden Facebook-volgers kocht hij een stuk grond achter de slagerij en bouwde het om tot een heus ‘Dieren-Wellnessresort’.
Elke koe, elk varken en elke kip die bestemd was voor de slacht, kreeg van Ome Froufrou eerst een verplichte week vakantie in zijn resort. En dat was me een luxe! De varkens kregen modderbaden van verwarmde, biologische veengrond en werden naderhand door Ome Froufrou persoonlijk drooggeborsteld met zachte borstels met echt varkenshaar. Ze kregen zalige massages en luisterden naar klassieke muziek in de stallen, waar ze sliepen op comfortabele luchtbedden.
De koeien lagen de hele dag in de weide, of bij slecht weer in de stal op heerlijke ergonomische hooibalen, terwijl er via luidspkers rustgevende, traditionele indianenfluit-muziek door de ruimte galmde. Zelfs de kippen kregen een eigen VIP-behandeling met speciale zand-spa’s en biologische graankorrels met een smaakje.
Het hoogtepunt van de week was steevast het officiële ‘Laatste Avondmaal’. Ome Froufrou dekte dan een lange, lage tafel in de weide. De varkens kregen emmers vol met de allerzoetste, biologische appels en eikennoten; de koeien kregen het malste, sappigste klavergras dat er in de hele provincie te vinden was. Ome Froufrou liep er dan tussendoor in zijn ceremoniële gewaad, bedankte elk dier persoonlijk met een zachte aai over de bol voor hun offer, en zorgde dat het ze aan absoluut niets ontbrak.
De hoteleigenaren in de buurt keken er vreemd van op, en de Amsterdamse slager wist in het begin niet wat hij zag toen de varkens die week volkomen relaxed en met een voldane glimlach op hun snuit het resort verlieten. Maar het werkte. De dieren hadden een prachtig levenseinde gehad, omringd door liefde, muziek en de allerbeste zorg.
De Facebook-pagina van Ome Froufrou stroomde over van de complimenten. “Eindelijk een indiaan die de mensheid heropvoedt!” schreef een trouwe volger. En zo zorgde Ome Froufrou, met zijn homeopathisch versterkte indianenbloed, ervoor dat de wereld een stukje zachter, respectvoller en spiritueler werd. Want dit concept ging wereldwijd natuurlijk.
Het vlees smaakte bovendien zaliger dan ooit tevoren. Mens en kind kregen weer echt respect voor het eten en voor de dieren die hun levens hadden opgeofferd. Het was een win-win situatie op alle vlakken. Ome Froufrou glimlachte bij dit alles; zijn hart voelde vreedzaam aan omdat hij wist dat al zijn voorouders daarboven apetrots waren op hun nazaat.
