Tandarts Ling

Tandarts Ling

In een klein dorp, de Rode Dijk, ergens tussen het windgeruis door de bomen en struiken en het gefluister van de magere populieren, waar de tijd stil leek te staan woonde een oude Chinese  tandarts. Een oude man met een bril zo dik dat het leek alsof hij twee werelden tegelijk zag. Ling had een methode die niemand durfde te bevragen.

Tandarts Ling,  heel erg,… ooit en ook erg lang geleden, was hij in Nederland gaan wonen en ontwikkelde hij  zijn eigen praktijk en deed dit met verve. De muren glommen misschien van netheid, maar achter de schermen gebeurde er iets… ongewoons.

Hij was best goed in zijn werk, het hele dorp kwam bij hem, want men had geen enkele keus.
Een andere tandarts was richting een ander dorp, misschien wel  in de buurt, maar dat was vaak net iets te ver weg voor moeders die na schooltijd met hun kinderschare naar een tandarts moesten.

En wat men ook wist:
bij tandarts Ling was een kunstgebit of een implantaatje opvallend goedkoop.
Ergens wel te goedkoop.
Zo goedkoop, dat zelfs de meest gierige dorpsbewoners begonnen te fluisteren. Was het een Alie express tandarts? Kocht hij daar zijn spullen misschien? Waren zijn verdovingsspuiten wel in orde en kreeg je geen gif ingespoten misschien?
Vragen, vragen!

Tandarts Ling had namelijk wel een handeltje.

Deze tandarts had een geheime voorraad: protheses en schroeven die hij had gekocht op een black market – tanden en frames die ooit toebehoorden aan overledenen. Volgens hem was het een kwestie van efficiëntie en kostenbesparing. Wie zou het  ooit weten? Wie zou ooit durven te protesteren?

De dorpelingen, onwetend of te beleefd om te vragen, kwamen voor hun nieuwe glimlach. Ling werkte de protheses bij, een beetje hier, een beetje daar, polijstte scherpe randen, paste de voortanden aan, en zorgde dat ze “ongeveer” pasten. Soms zat een tand scheef, soms voelde een frame als een stukje Lego in de mond, maar de klant had geen idee wat normaal was. Ze vertrouwden hem immers, de oude Ling met zijn bril vol geheimen.

Met een mengeling van precisie en gemak werkte Ling deze protheses bij voor de dorpelingen die een nieuwe glimlach nodig hadden. Het ging sneller dan het traditionele werk, het scheelde enorm veel geld, en dat was voor hem alles wat telde. Hygiëne? Ach, dat was een detail dat zijn klanten nooit zouden zien… of dat dacht hij tenminste.

Maar zijn verhalen waren net zo schimmig als de oorsprong van de tanden zelf. Sommigen fluisterden dat hij grijnsde als een kat die iets weet wat de muis niet kan vermoeden.

Een handel in gebitten en implantaten, schroeven en kronen die niet langer nodig waren.
Gebitten die door een overlijden vrij waren gekomen vanuit crematoriums van over de hele wereld.
Die hij o.a. dan “opknapte”, wat in zijn woorden betekende: even afspoelen onder de kraan, een beetje polijsten, een beetje passend maken en klaar.

Voor Ling was het goud waard: geen hoge kosten, geen wachttijden, en altijd precies wat hij nodig had. En zo kon hij de familie in China nog wat onderhouden als extraatje.

Voor hem  betekende deze aftandse bedoening dan ook alleen maar een:

-Tweede kans.
-Tweede leven.
-Tweede eigenaar.

De Black Market van De Dode Dijk, noemden ze het  later fluisterend.

De kelder van zijn praktijk was een museum vol afschuw.
Lades vol gouden tanden, die nooit meer lachten.
Protheses die herinnerden aan mensen die al jaren onder de aarde lagen.
Een geur…
Ja, een geur.
Alsof je in een pot augurken grijpt die al sinds de jaren ’70 openstaat.
Met de hygiëne had hij niet zoveel op.

Hygiëne? Ach, dat was maar een detail. De protheses waren in de speciale schoonmaak machine geweest, zei Ling, maar onderweg van de black market naar zijn praktijk, wie weet wat er allemaal had gezeten? Het maakte hem niets uit. Sommigen merkten het meteen: een vreemde geur, een scherp randje dat het tandvlees irriteerde, een onnatuurlijke druk op de kaak. Anderen merkten het pas later, bij elke beet, elke glimlach, elke hap.

Ling vertelde verhalen om zich te verdedigen. “Het is allemaal gecontroleerd,” zei hij droog.

En zo bleef het dorp glimlachen, kauwen en praten op tanden die ooit iemand anders hadden gediend. Het was absurd, grotesk bijna: een netwerk van crematoria, black markets en een oude tandarts die dacht dat kostenbesparing boven alles ging. Het geheel voelde niet natuurlijk, niet levend — eerder als een toneelstuk waarin de spelers niet wisten dat ze marionetten waren van een tandheelkundige groteskheid.

En niemand wist ervan.
Maar er was die ene prothese.
De duistere.
De ene die hij steeds weer aanbood.
De ene waarvan men elke keer dacht:
Nee. Nee. NEE. Dit hoort niet bij mij. Dit is niet prettig.

Het voelde alsof het ding nog fluisterde.
Een echo van een leven dat niet het hunne was.
Een koude rand.
Een energie die je niet beschrijft, maar die je wél voelt.
En dat soort dingen liegen nooit.

Tandarts Ling kon die prothese aan de straatstenen niet kwijt.
Niemand accepteerde het ding in de mond en na 10 klanten die weigerden deed Tandarts Ling eens navraag.
Toen bleek dat het gebit van een moordenaar was geweest.
Tandarts Ling Schlok zich dood.
Hoe konden mensen dat weten?

Dus er zat een bepaalde energie nog in die gebruikte materialen?
Was het daarom dat de overbuurman ineens vloeiend Russische sprak, en zijn buurman Oekraiens? Wat als al die tanden en protheses van oorlogshelden waren?
Daarom had meneer van Dijk een onverklaarbare pijn aan zijn linkerbeen en dacht hij dat het eraf was geschoten!
Tandarts Ling legde allemaal verbanden die hij eerder niet had gezien, maar blijkbaar ging de ziel van een mens ook in de tanden zitten, ook al waren ze nep!
Tandarts Ling was intens geschokt en stopte per direct met zijn praktijk! Niemand die het begreep, want hij zei maar niets. Al snel kwam er een nieuwe tandarts in het dorp en mensen kregen weer zuivere glimlachjes met mooiere tanden, mooier dan voorheen en minder klachten.

En zo bleef Ling achter, tussen stapels protheses, zwarte markt geheimen en de schijn van een glimlachende bevolking, terwijl hij  leerde dat sommige dingen niet hergebruikt horen te worden, hoe goedkoop of handig het ook lijkt.

De moraal was duidelijk: sommige dingen horen gewoon niet hergebruikt te worden, ongeacht hoe goedkoop het is…