Er speelt op dit moment een ontwikkeling die voor de Nederlandse imkerij grote gevolgen kan hebben. Steeds vaker wordt de vraag gesteld of honingbijen nog wel geplaatst mogen worden in of rond Natura 2000-gebieden. Dat klinkt misschien als een technisch-juridische discussie, maar voor imkers, honingliefhebbers en consumenten van lokale honing kan dit grote gevolgen hebben.

Het huidige probleem is namelijk veel groter is dan één natuurgebied, één imker of één discussie tussen ecologen en bijenhouders. In Nederland ontstaat steeds meer beleid waarbij het plaatsen van honingbijen in of rond natuurgebieden ter discussie wordt gesteld. Soms gaat het om Natura 2000-gebieden, soms om heideterreinen, soms om gemeentelijke natuurgebieden. Maar de onderliggende gedachte is steeds vaker dezelfde: honingbijen zouden mogelijk druk zetten op wilde bijen, hommels of andere insecten en een negatief effect kunnen hebben op de flora.

Voor veel mensen klinkt dat misschien als een technisch verhaal. Maar voor imkers is dit een directe bedreiging voor de toekomst van het vak. Als bijenkasten straks op steeds meer plekken niet meer welkom zijn, wordt het steeds moeilijker om gezonde bijenvolken te houden, Nederlandse honing te produceren en bestuivingsdiensten te leveren.

Het gaat dus niet alleen over imkers. Het gaat ook over Nederlandse honing, fruitteelt, zaadteelt, biodiversiteit en de vraag of wij in Nederland nog ruimte willen geven aan de honingbij. Het gaat dus ook om voedselzekerheid!

Bijenkasten worden op steeds meer plekken beperkt

Dat dit geen theoretische discussie meer is, blijkt bijvoorbeeld uit Ermelo. De gemeente Ermelo heeft nieuwe regels ingevoerd voor het plaatsen van bijenkasten op de Ermelosche Heide en het Houtdorper- en Speulderveld. Op de gemeentelijke website staat dat imkers zich kunnen inschrijven voor maximaal 80% van de beschikbare plaatsen. Dat komt neer op maximaal 28 kasten voor de Ermelosche Heide en 48 kasten voor het Houtdorper- en Speulderveld.

Volgens lokale berichtgeving wil Ermelo het aantal bijenkasten fors terugbrengen: waar het eerder kon oplopen tot honderden kasten, wordt nu gesproken over een maximum van 96 kasten. De motivatie is bescherming van wilde bijen en vermindering van druk op de natuur.

Voor veel mensen klinkt dat misschien redelijk. Maar voor imkers is dit een duidelijk signaal: het beleid beweegt richting beperking, plafonds, vergunningen en selectieprocedures. Vandaag gebeurt dat op de heide. Morgen kan dat bij riviergebieden, bossen, dijken, uiterwaarden en andere bloemrijke natuur.

Voor imkers is dit een zorgelijke ontwikkeling. Niet omdat elk gebied onbeperkt vol bijenkasten moet staan, maar omdat honingbijen steeds vaker bij voorbaat als probleem worden gezien. Als die lijn doorzet, verdwijnen bijenvolken juist uit de gebieden waar nog voldoende bloei en nectar te vinden is.

Lees ook het artikel dat ik eerder op foodlog schreef over deze kwestie: