Echo van vorige incarnaties: hoe herken je een vriend uit een vorig leven?

Dit artikel  reflecteert op willekeurige (of niet zo willekeurige) ontmoetingen met mensen uit het verleden. Waarom brengen sommige ontmoetingen vreugde en andere pijn? En wat moet je doen als de persoon die je herkent, jou niet herkent?

Oude bekenden
Van nature ben ik een vrij relaxt persoon, die niet snel geneigd is tot overmatige zelfreflectie. Het verleden heeft nooit een rol gespeeld in mij en mijn wereldbeeld. Ik blader zelden door oude familiealbums met zwart-witfoto’s van mijn grootouders, die op jonge leeftijd opgroeiden.

Ik heb nooit van antiek, vintage meubels en andere vintage huishoudelijke artikelen en kleding gehouden. Ik ga niet meer naar de reünies van de vele scholen en universiteiten waar ik vroeger zo hard heb gestudeerd. Ik heb zelden de behoefte om te bellen, te schrijven of herinneringen op te halen aan vroegere avonturen in de kring van oude vrienden. Vaak steek ik de weg over naar de andere kant en zie in de verte een oude kennis staan ​​met wie ik helemaal niet wil praten. Ik ben dubbel zo blij als mijn (on)verlangen te horen is in zijn manier van lopen en de draai van zijn hoofd.

Maar op mijn pad kom ik ook voorbijgangers tegen die een iets ander karakter hebben: als ik ze eenmaal heb gezien, is de kans klein dat ik onopgemerkt de weg over kan steken of mijn blik kan verstoppen in een scheur in het asfalt van de stad of in het scherm van een andere smartphone. Het gaat hier niet zozeer om mijn onbedwingbare verlangen om het contact te hervatten, maar om de voorbestemming van deze ontmoetingen.

Het was voorbestemd dat ik deze mensen opnieuw zou tegenkomen. Dit werd voorzien door de waarschijnlijkheidscorridor van mijn Pad. De puzzel viel op de manier die het Universum nodig had in elkaar en de silhouetten van oude bekenden verschenen één na één aan de bewogen horizon van mijn leven, waardoor ik gedwongen werd te raden wat Gods plannen voor mij en mijn oude vrienden waren.

Vandaag hebben we het over ‘willekeurige’ ontmoetingen met personages uit vorige incarnaties, en wat je moet doen als ze zich jou niet meer herinneren of… zich jou niet meer willen herinneren.

De vreugde en het verdriet van nieuwe ontmoetingen

Om in een vreemde een goede vriend uit een vorig leven te herkennen, is het helemaal niet nodig om helderziend te zijn of om de hele geschiedenis van jullie interactie tot in detail te kunnen herinneren. Soms ontstaat herkenning intuïtief: je voelt lichtheid en onverklaarbare troost, je houdt van het timbre van de stem en de zachte gloed van vertrouwde ogen, je voelt vertrouwen, dat overgaat in een gevoel van verbondenheid met een volslagen vreemde. Als je het gevoel hebt dat je elkaar al eens eerder hebt ontmoet, dan beeld je je dat waarschijnlijk niet in.

Maar het kan ook gebeuren dat de herkenning ongemak en onverklaarbare pijn in het hart veroorzaakt. Tranen wellen op in je ogen en emoties, als een tsunami, overspoelen je bewustzijn met gevoelens van verdriet en woede. U voelt zich machteloos en de reactie is irrationeel, maar u begrijpt niet waarom er plotseling zoveel tegenstrijdige emoties opkomen. Juist in zulke ontmoetingen schuilt het grootste potentieel voor groei en ontwikkeling; juist in deze kennismakingen heeft onze persoonlijkheid het meest nodig.

Wat te doen als je niet meer herinnerd wordt
Erkenning is niet altijd wederzijds en niet al onze oude bekenden zijn bereid om met ons in de huidige gedaante te interacteren.

Dit is een persoonlijke keuze voor iedereen, die afhangt van veel factoren: sommigen verbergen herinneringen in de diepten van hun bewustzijn, uit angst om daar niet de meest aangename momenten van eerdere ontmoetingen terug te vinden; sommigen zijn te druk met andere taken, doelen, relaties, en hebben geen ruimte in hun leven om oude verhalen te ordenen; Sommige mensen zijn er gewoon nog niet klaar voor om zich het verleden te herinneren, wat absoluut niet betekent dat ze een laag ontwikkelingsniveau hebben. Misschien kan deze kennis onherstelbare schade aan zijn psyche toebrengen, hem van het optimale pad afleiden en de uitwerking van karma bemoeilijken.

Elke relatie heeft zijn eigen tijd nodig om trauma’s te verwerken en knopen te ontwarren. Onze Superpersoonlijkheden geven ons zeker de kans om te praten en alles op een rijtje te zetten. Maar de appel moet rijp worden en op het voor hem optimale moment op de grond vallen, zonder tussenkomst van vreemden of druk van buitenaf.

Wat doe je als de persoon zich jou niet meer herinnert en geen interactie met je zoekt? Laat hem met rust en verwerk het trauma zelf.

Zelfhulp bij trauma
De eerste keer na de herkenning kan het behoorlijk pijnlijk zijn. Het herleefde trauma komt, net als afval begraven onder de sneeuw, naar de oppervlakte van het bewustzijn en dwingt ons om lang vergeten gevoelens steeds opnieuw te beleven. Er zijn geen simpele recepten voor allesverslindende pijn, en dat kunnen ze ook niet zijn. Deze fase moet je uitzitten, doorleven en verdragen, zonder dat je last krijgt van gevoelens van hulpeloosheid en zelfmedelijden.

Tegelijkertijd kunnen emoties niet worden onderdrukt of verborgen in de donkere kasten van je psyche, zoals oude, saaie gebruiksvoorwerpen. Respecteer en accepteer je pijn, geef het een plek in je bewustzijn, als een trouwe goede vriend na een lange en moeilijke weg. Probeer niet de persoon die je pijn heeft gedaan te vergeven. Vergeving komt wanneer de appel rijp is. Probeer deze donkere nacht te overleven in het vertrouwen dat er spoedig een lichtroze dageraad zal gloren aan de horizon van een nieuwe dag vol hoop en liefde.

Pijn is gevangen energie in een relatie.
Met de nieuwe dageraad komt het besef dat pijn slechts een aanwijzing is dat er energie vastzit in de relatie, die wacht tot het moment aan de oppervlakte komt. Door te leven en onze gevoelens te accepteren, laten we deze energie vrij en krijgen ze de kans om ongehinderd door ons heen te stromen, als een zonnestraal op een heldere, wolkenloze dag.

U hoeft zich geen zorgen te maken over wat er gebeurt met de persoon die u heeft verwond. Als je geen boosheid of wrok meer jegens hem voelt, dan heb je je taak goed gedaan. Door de knopen uit vorige levens los te maken, helpen we allereerst onszelf. We bevrijden onszelf van de behoefte om in zware, dichte energieën te leven die ons subtiele lichaam vergiftigen.

Dankzij de herinneringen aan het verleden kwam ik erachter dat niemand ergens de schuld van draagt . Het is onmogelijk om een ​​lang en moeilijk pad door de dichte aardlagen te bewandelen zonder vies te worden. Vanwege de dualiteit van onze wereld moeten we allemaal duisternis ervaren om het licht en de zuiverheid van de ziel van een ander beter te kunnen zien.

Ik geloof dat elke relatie in ons leven, zelfs de kleinste, deel uitmaakt van Gods plan. Misschien komt op een mooie dag het bleke silhouet van een vreemdeling aan de avontuurlijke horizon van uw pad u bekend en dichtbij voor, en besluit u niet naar de andere kant van de weg over te steken.

Auteur van de tekst: Alfia