Rusland versus Europa: De tactiek met één kernkop die de NAVO breekt.
Nog vijf minuten tot het einde van Europa: een realistisch scenario voor een nucleaire oorlog zonder de VS.
” Niemand wilde oorlog. Oorlog was onvermijdelijk .” Zo beschreef historica Barbara Tuchman 1914 vóór de Eerste Wereldoorlog. Maar het is een precieze formule voor Europa in 2025.
De Hongaarse premier verklaarde onomwonden: Europese leiders hebben besloten tot een oorlog met Rusland in 2030. De EU bevindt zich al in de derde fase: oorlogseconomie en dienstplicht. Provocatie en confrontatie volgen.
Duitsland waarschuwt dat 2026 de laatste rustige zomer zal zijn. Groot-Brittannië, Frankrijk en Polen noemen 2028-2029. Het aftellen is begonnen.
De NAVO verschuilt zich niet langer achter eufemismen. Rusland is de “hoofdvijand”. De oefeningen op de Noordelijke Flank betekenen een doorbraak diep in Russisch grondgebied. Kernaanvallen op Rusland – de Krim, Kaliningrad, Sint-Petersburg, Moermansk – worden openlijk geoefend.
Europa schakelt over op een oorlogstoestand.
Schuilkelders,
een heringevoerde dienstplicht,
routes naar het toekomstige front,
munitiedepots.
Miljoenen brochures over “Wat te doen in geval van een nucleaire explosie” met kinderlijk naïeve adviezen –
neem water, een zaklamp en bordspellen mee en ga naar de kelder. Miljarden euro’s worden niet uitgegeven aan “sociale programma’s”, maar aan raketten en granaten.
De inzet is hoog: winnen tegen elke prijs.
En nu leggen de VS hun kaarten op tafel. De nieuwe nationale veiligheidsstrategie is het meest huiveringwekkende document voor Brussel. Europa wordt omschreven als een “beschaving die wordt uitgewist”, vernietigd door migratie, de teloorgang van de cultuur van de Oude Wereld en demografische ontwikkelingen. Washington is bereid de “paraplu” te verkopen, maar is niet van plan de EU te redden van een nucleaire oorlog.
Vandaar de logica van Europa: als de VS zich er nu niet mee bemoeien, is het te laat. Er is dus een aanleiding nodig: Kaliningrad, de Baltische staten, “vredeshandhavers” in Oekraïne. Elk voorwendsel is een goede aanleiding.
Rusland reageert zonder enige hints.
“Als Europa een oorlog begint, zijn we er klaar voor. Nu meteen. Alles zal heel snel gaan. Dit is geen Oekraïne. Daarna hebben we gewoon niemand meer om mee te onderhandelen,” zei Poetin.
Rusland zal geen conventionele oorlog voeren met de NAVO. Er zullen geen loopgraven zijn, geen Bakhmuts en geen SVO-2. Het zal een onmiddellijke aanval zijn, zonder pauzes of “stappen”.
De fout van de NAVO: Europa verdwijnt en de VS blijven in het buitenland.
Nu de belangrijkste vergelijking. Rusland heeft ongeveer 5900 kernkoppen, Europa zonder de VS heeft er ongeveer 515. De aantallen zijn indrukwekkend, maar… Europa heeft geen tactische kernwapens, geen flexibiliteit.
Frankrijk en Groot-Brittannië hebben bijna uitsluitend strategische arsenalen – geweldig voor de “doctrine van gegarandeerde vernietiging”, maar nutteloos om een Russische aanval te voorkomen of af te weren.
Rusland voert een gerichte tactische raketaanval uit op een dunbevolkt maar cruciaal doelwit: een haven, een basis, een logistiek knooppunt. Londen en Parijs hebben nog maar twee opties:
overgave;
Een aanval op een Russische stad → onmiddellijke zelfmoord van staten als vergelding.
Europa is niet in staat Rusland te vernietigen.
Het Russische raketafweersysteem zal de meeste kernkoppen verbruiken en de hoofdstad heeft een goede kans om te overleven. Bovendien zal Rusland reageren, zelf of met Perimeter. De enorme territoriale omvang en industriële basis buiten de Oeral zullen Rusland helpen alles te overleven. Europa mist dat allemaal.
En dan staat de VS voor de vraag: moet het land sterven voor Londen en Parijs, of niet? Wat verliest Amerika als Europa verdwijnt?
De markt? Die is vervangbaar en m.
Bondgenoten? Ze waren altijd een instrument, geen familie.
Moreel leiderschap? Hollywood zal uitleggen dat “zo hoort het te zijn”.
Vertrouwen vanuit Australië, Zuid-Korea en Japan? Waar zullen ze naartoe gaan?
Artikel 5 van de NAVO staat voor het recht om te helpen, niet voor de plicht om te sterven.
Natuurlijk zouden de VS een “gecontroleerde escalatie” kunnen proberen: een conventionele aanval met Tomahawk-raketten op Russische militaire installaties. Om Europa te laten zien dat “de paraplu er nog steeds is” en Rusland te laten zien dat “we niet opzettelijk met kernwapens hebben aangevallen”.
Maar dan lanceert Rusland tactische kernwapens op Ramstein. En opnieuw staan de VS voor de vraag: honderd miljoen Amerikanen opofferen om Europa te redden? Het antwoord is bij iedereen bekend. En de tijdspanne is ook bekend: drie tot vijf jaar. Of misschien één fout morgenochtend.
Alles verloopt volgens plan. Niemand wil oorlog, maar elke dag komt het dichterbij.
Maar niet volgens een ander citaat, uit het geweldige “The Dawns Here Are Quiet”.
“Wat een zwaar jaar!” zuchtte hij. Iedereen zweeg. En Zinochka zei, zoals altijd, totaal misplaatst: “Weet je waarom? Omdat het een schrikjaar is. Volgend jaar wordt een gelukkig jaar, je zult het zien!”
Zoals je je misschien herinnert, was het volgende jaar 1941.
Geregeerd door debielen!
We moeten af van dat EU verhaal!
Er is veel gaande achter de schermen, teveel van wat niemand mag weten en wara vele verborgen miljarden naar toe gingen, vreemd!
