28 februari 2021

 

Een laatste groet

Tjah ik maak dat soort dingen vaak mee.
Heel bijzonder.

Twee weken geleden deed ik een oude kast weg.
Ik had me al duizend keer gestoten aan die kast en…nou ja?
Beetje flauw van wel.
Nu staat er een sidetable en stoot me nooit meer, eindelijk wat ruimte… anyways die kast ging ineens op zijn kant…
En aan de onderkant van een lade zat een kerstkaart…een kerstkaart die mijn moeder ooit aan mijn zoon gaf, met muziek erin.
Heel apart wel, ik zie dat soort dingen altijd als een soort boodschap.

Zo ook een nieuwe portemonnee van duur leer, die ineens tevoorschijn kwam vanuit een laatje, terwijl mijn portemonnee net kapot was, en die had ik ook van haar gekregen.
Zo kon ik inmiddels in jaren tijd mijn zoon nog meermaals een leren map geven, uit haar collectie, of een dure leren tas,  die op zijn tijd tevoorschijn kwamen bij zg toeval!

En inmiddels heeft hij ook haar dure smaak… hahahaha!

Grijnz… ik was er niet zo mee bezig altijd, omdat ik dat dus niet zo belangrijk vond.
Ik had liever twee jassen per jaar, dan een hele dure merk jas voor 10 jaar bwvs. Oké tien dure merkjassen voor tien jaar…hehe! 🙂

Ik geloof heus dat ze vanuit daar, die andere kant meehelpen.
Er zijn en zelfs hun steentje qua opvoeding meedelen! 🙂

Want zoveel toeval kan gewoon niet bestaan nml.

 

 

Lees ook:   Bijzonder verhaal over adoptie en het toeval

Gerelateerde berichten