Zien mensen overleden personen tijdens hun sterfbed

Het schijnt dus van wel!
Belangrijke (al overleden) geliefden komen iemand die sterft altijd halen…

Mijn innig geliefde oma was enkele jaren in een verzorgingshuis, ze was al oud, maar alsnog was het altijd pijnlijk, haar kennende en wetende dat ze dat niet had gewild.
Dat terzijde.
Op een dag wilde ze niet meer eten… ik denk dat ze er flink genoeg van had inmiddels.
Ze verzwakte al snel.
De tijd kwam dat we te horen kregen dat ze zou gaan sterven.
We kwamen met velen aan haar bed.
We probeerden nog om haar aan het eten te krijgen, wat ze dan wel probeerde voor ons, twee kleindochters, maar toen we weg gingen…ach?

Ik begrijp het wel van haar.
Zo leven was ook niks meer waard(ig).
Op een avond kwam haar hele gezin bij elkaar, en vreemd genoeg, ze was zo helder als wat.
Ze wenkte jou en dan mocht je bij haar komen en omhelsde ze je… ze kneep je bijna fijn!
Zoveel liefde als zij in zich had gaf ze je nog mee…zo mooi en zo bijzonder… en pijnlijk natuurlijk omdat je wel wist dat dit het einde was…
zga.
Even was ze weer bij ons.
Ik ben grootgebracht door haar, ze was mijn 2e moeder.
We konden enorm goed met elkaar.
We waren denk ik van eenzelfde karakter.
Trots liet ze nooit zien, ze zei wel eens, een vriend van haar had gezegd toen ik eraan kwam met mijn fiets, ze lijkt op jou..net zo opgewekt en vrolijk, jij was ook altijd zo en dat vond ze een prachtig compliment. Ik idem!
Mijn oma had ook soms paranormale gaven net als ik.
Ze wist soms gewoon dingen, dat vertelde ze dan ook, dat men wel eens dacht nou ja?
Hoe kom je erbij? Why?
Nou ja, zei ze, je komt er wel achter…
Was ook zo!
Letterlijkkkkkkkkkkk kon ze dingen zeggen dat uitkwam!
Ik heb dit dus ook soms…
Ik twijfel altijd aan mijzelf helaas…
Maar goed de dag nadat zij zo helder was en al haar kinderen vaarwel knuffelde.. mij inclusief… ook al was ik dan haar kleindochter…
Die zij grootgebracht had!
Ze was echt een moeder met een hoofdletter M!
De dag waarop ze stierf was ook later nummerologisch apart… het was een 2 en een 8-kinderen en een 9, 9e kind.

Dat was ik dus…bizar… ik zag het later pas na enige jaren.
Ik vond het mooi…en zeer bijzonder dat ik dat zag in die datum.
Omdat ik paranormaal ook kan aanvoelen, voelde ik als eerste dat ze gestorven was oftewel heenging…
ik hield haar hand vast nml en mijn moeder had haar hand bij haar hoofd…
Ik had mijn ogen gesloten, inmiddels want ik had het er zo moeilijk mee hoe zij moest lijden!
Ik was echt wel voor morfine op dat moment hoor serieus!
Dat gun je niemand nml!
Benauwdheid e.d. brr vreselijk!!!!!!!!!
Elke ingewikkelde ademhaling was voor mij een schop tegen mijn ziel aan.
Het was zo verdrietig allemaal.
Die vrouw ging weg van ons, van mij dus ook!
Ik kon dat nog geheel niet aan…
En terwijl ik haar hand vasthield tijdens haar stervensbed, voelde ik plots vanuit haar middel een energie losbreken en die dwarrelde zeg maar omhoog als een veertje…heel licht en zacht.
Ik vond het bijzonder en dacht ineens,… Oh nu is ze dood?
Ik keek op en iemand zei: het is gebeurd… vond ik nogal heftig…die opmerking.
Nog eenmaal snakte ze naar adem…en?
Ik denk hoe ouder je wordt hoe moeilijker het losmaken van het lichaam is, het losmaken ook van het aardse leven…
Vaag iedereen ging bellen ineens, het was nog een zomerse nacht ergens…en het leek wel oud en nieuw oid…zo voelde dat voor mij.
Ja oma is dood…hoorde ik dan… ja ma is overleden…her en der… ik voelde me zo verloren tussen al die familieleden…
Ze was weg… ze was er niet meer…
Een oom vond dat ik maar naar binnen moest om mee te helpen haar af te leggen, was goed voor mij werd ik hard van vond hij…
Ik heb haar haar nog gekamd, haar gezicht schoongemaakt en creme opgedaan met een tante…
Het moment dat ze haar lichaam omsloten met een zak vond ik gruwelijk!!!!!!!!
Dat beeld raak ik ook nooit meer kwijt…
mijn oma in een zak!
:O
later stonden we langs de laan en daar reden ze haar weg in die zwarte auto… we stonden daar met zijn allen…
Het was echt een afscheid…best mooi ook weer wel…

Ik herinner me bijna elke seconde nog van die avond!
Mijn lieve Omi was niet meer…
Dat een lievelingstante negen maand later heenging…en mijn eigen moeder anderhalf jaar na mijn oma?
Had niemand verwacht…en daarna nog mijn neefje… Nee ik hang niet in dat verleden,…en dan nog?
Maar herinner me alles nog als de dag van gisteren…

-Misschien waren zij eenzelfde zielengroep en hoorden ze bij elkaar?-

Gerelateerde Berichten