WLAN, Bluetooth, mobiele communicatie en Co. – totale vernietiging van onze cellen (film van James Russell)

Steeds meer mensen lijden aan gezondheidsproblemen zoals:

duizeligheid, hoofdpijn, hartritmestoornissen of slapeloosheid. Vaak wordt stress als oorzaak genoemd.

Uit onderstaande documentaire uit 2012 blijkt dat dergelijke klachten vaak verband houden met totaal andere, minder bekende oorzaken.

De film neemt ons mee op een reis vanaf onze creatie tot de jaren negentig, toen de draadloze communicatietechnologie zich begon uit te breiden. Sindsdien is de mensheid ondergedompeld in een oceaan van kunstmatige frequenties. Met het blote oog lijkt de planeet hetzelfde, maar op cellulair niveau is dit de grootste verandering waarmee het leven op aarde wordt geconfronteerd. De effecten zijn niet te onderschatten!

Kla.TV heeft deze film voor u in het Duits vertaald en nagesynchroniseerd.

Wetenschappers, vertegenwoordigers van de industrie, artsen en betrokkenen komen aan het woord.

Wij wensen u veel plezier bij het bekijken van de volgende documentaire van James Russell: “RESONANCE – Creatures of Frequency”!

 

Teller:

Halverwege de jaren tachtig gebruikte ongeveer 3 procent van de mensen in de meeste landen mobiele telefoons; tegenwoordig gebruikt bijna honderd procent mobiele telefoons. Als ze 19 of 20 jaar oud zijn, gebruiken ze de mobiele telefoon al 10 jaar en hebben we geen idee wat het risico is.

 

1. Roger Coghill, bio-elektromagnetisch onderzoek:

We worden ondergedompeld in een zee van elektromagnetische straling. Ze is nu overal om ons heen. Onzichtbaar, we kunnen ze niet zien. Maar we weten dat ze er is. Elke keer dat je je mobiele telefoon oppakt, weet je dat ze er is.

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

Het is buitengewoon moeilijk om de klok terug te draaien. Onmogelijk. Maar we moeten ons bewust zijn van deze gevolgen voor de gezondheid, zodat we veiligheidsmaatregelen kunnen nemen.

 

1. Erica Mallery-Blythe, arts op de eerste hulp:

Momenteel luidt de verklaring van de WHO hierover dat dit een realiteit is.

 

Eileen O’Connor, slachtoffer van de Wishaw-zendmast:

We waren niet de enige kankerclusters rond een zendmast; er waren veel kankerclusters rond torens.

 

1. Andrew Goldsworthy, bioloog en ere-docent aan het Imperial College London:

De meeste kankers die zullen komen, zijn er nog niet.

 

Brian Stein, patiënt met elektrogevoeligheid:

Hoe kunnen we ooit denken dat we veilig zouden zijn als we onze hersenen met microgolven zouden bestralen?

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

We begrijpen gewoon nog niet helemaal wat we doen.

 

Radio Voice: We hebben eindelijk een aankondiging over de vraag of mobiele telefoons kanker veroorzaken.

 

Resonantie – wezens van frequentie

 

Teller:

Een onbekende wetenschapper staat op het punt een ontdekking te doen die alles zou veranderen. Zijn naam was Winfried Otto Schumann. Vanaf die dag leerde hij zijn studenten de fysica van elektriciteit. Hoe een bol binnen een bol een elektrische spanning kan opwekken. En als resultaat: een frequentie. Schumanns klas had moeite om het onderwerp te begrijpen. Om het gemakkelijker te maken, droeg de professor hen op zich voor te stellen dat de aarde één sfeer was en de ionosfeer een andere. Vervolgens vroeg hij hen de spanning die tussen hen bestond te berekenen. Omdat hij zelf geen idee had, begon Schumann ook met rekenen. Uiteindelijk kwam het uit op een frequentie van ongeveer 10 Hertz. Hoe ongelooflijk het Schumann ook leek, onze planeet had een hartslag, een meetbare frequentie die het leven op aarde omringde. Hoewel de professor trots was op zijn vondst, zei hij dat deze niet van groot belang was. Vooral omdat het slechts in een klein wetenschappelijk tijdschrift werd gepubliceerd, beperkt tot de achterpagina’s met de kop “Schumann Resonance”. Het zou enkele jaren duren, inclusief een ongelooflijke speling van het lot, voordat de professor de ware betekenis van de Schumann-resonantie zou beseffen. Deze gril van het lot was dertig jaar eerder begonnen met een andere Duitse wetenschapper, Hans Berger genaamd. Met behulp van een zelfgemaakt EEG-apparaat maakte Berger de eerste opname van de elektrische frequentie die door het menselijk brein wordt uitgezonden. Aanvankelijk werd gesuggereerd om de golf te vernoemen naar de man die hem ontdekte, maar Berger, een bescheiden man, koos voor een alfabetische naam. Hij noemde het: “De Alfagolf”.

 

Kort na de ontdekking van professor Schumann stuitte een van de collega’s van Hans Berger, een man genaamd Ankermüller, toevallig op een gescheurd exemplaar van het kleine wetenschappelijke tijdschrift; het zeer kleine wetenschappelijke tijdschrift waarin de ontdekking van professor Schumann een paar jaar eerder was gepubliceerd. Hij las het artikel verschillende keren en schudde ongelovig zijn hoofd. Hij besefte onmiddellijk de omvang van wat hem te wachten stond. De frequentie van de door Hans Berger geregistreerde alfagolven was vrijwel identiek aan de Schumann-resonantie: de frequentie van de aarde.

 

1. Ankermüller nam onmiddellijk contact op met Schumann om hem aan te moedigen verder onderzoek te doen. Schumann was het daarmee eens en ontwikkelde zijn ontdekkingen samen met een van zijn studenten verder. Ze bestudeerden gedetailleerd hoe de spanning wordt ontladen door bliksem in de holte van de ionosfeer. Uiteindelijk kwamen ze met een exacte frequentie: de hartslag van de aarde, de Schumann-resonantie, was precies 7,83 hertz. De ontdekking was verbazingwekkend. Was de Schumann-resonantie slechts vergelijkbaar met de alfagolven van het menselijk brein? Nee – het was identiek! De frequentie van de hersenen, die onze creativiteit, onze prestaties, onze stress, onze angsten en ons immuunsysteem controleert, was op de een of andere manier afgestemd op de frequentie van de planeet. De hartslag van de aarde was de hartslag van het leven zelf geworden.

 

De frequentie van een golf wordt gemeten in Hertz. Dit verwijst naar het aantal trillingen dat de golf per seconde maakt. Frequenties variëren van een biljoenste van een atoom tot de lengte van het universum zelf. Theoretisch zijn frequenties oneindig, absoluut oneindig. Als dat toeval was, dan

een van de meest spectaculaire van de natuur!

 

Wat betekende dit allemaal? Het duurde niet lang voordat iemand het probeerde uit te zoeken. Zijn naam was Rütger Wever, een gerenommeerd wetenschapper aan het Max Planck Instituut. Begin jaren zestig bouwde de professor een ondergrondse bunker om menselijke circadiaanse ritmes te bestuderen. Het circadiane ritme is het dag-nachtritme dat in al het leven gegraveerd is. Dertig jaar lang voerde de hoogleraar experimenten uit waarbij studentenvrijwilligers zeven weken lang in de bunker woonden, volledig afgeschermd van de natuurlijke resonanties van de aarde. Zijn resultaten bieden ons een aantal verbazingwekkende inzichten. Hij ontdekte dat de fysieke en mentale gezondheid van de studenten eronder leed toen de Schumann-resonantie uit de bunker werd gefilterd.

 

Ingrid Dickenson, onderzoeker biomagnetisme:

Hij bracht studenten daarheen. Hij durfde het experiment niet met zieke of oude mensen te doen. Hij bracht jonge studenten daarheen omdat hij wist – Wever wist dat het impact zou hebben. Er is dus duidelijk geen Schumann-resonantie onder de grond. Er waren alleen transversale magnetische velden vanuit het binnenste van de aarde. Dus door ze ondergronds te stoppen, begonnen ze zich ziek te voelen en hoofdpijn te krijgen, hun circadiane ritme was volledig in de war. Het interessante was dat toen hij de frequentie van 7,83 Hertz toepaste met een magnetische pulsgenerator, deze onmiddellijk stopte.

 

Teller:

Wever introduceerde via een kunstmatige zender in het geheim de frequentie 7.83 in de bunker. Elke keer dat hij dit deed, ontdekte hij dat de schadelijke gevolgen voor de vrijwilligers verdwenen of verminderden. Haar stress, hoofdpijn en emotionele problemen namen af ​​en haar welzijn werd hersteld. Allemaal door de levering van de Schumann-resonantie.

 

Het onderzoek van Wever heeft een ongelooflijk verband blootgelegd tussen de menselijke gezondheid en de natuurlijke frequentie van de planeet. En in 2011 suggereerde baanbrekend onderzoek iets dat nog indrukwekkender was: de Schumann-resonantie zou in verband kunnen worden gebracht met het begin van het leven zelf.

 

De doorbraak kwam van Luc Antoine Montagnier, de Nobelprijswinnende wetenschapper die als eerste het HIV-virus ontdekte. De hoogleraar deed experimenten met het watergeheugen en onderzocht hoe water het geheugen kan vasthouden van stoffen die er eerder in waren opgelost. Hij kwam iets tegen dat de principes van de wetenschap in twijfel trok. Al het leven komt voort uit het leven. Dit is een fundamenteel wetenschapsprincipe dat door geen enkel experiment ooit is geschonden. Er kan alleen leven ontstaan ​​waar voorheen leven bestond. En het mechanisme hiervoor is altijd als materieel beschouwd. Dus zoals ei en sperma of sporen en celdeling. Maar de experimenten van Luc Montagnier brachten een heel andere hypothese naar voren.

 

De professor liet zien dat DNA-sequenties, de eigenlijke bouwstenen van het leven, in water met elkaar communiceren door laagfrequente elektromagnetische golven uit te zenden. Zelfs toen het DNA in aparte reageerbuizen werd bewaard, ontdekte de professor nog steeds elektromagnetische communicatie tussen de twee. Hoe geavanceerd kan deze communicatie zijn? Welnu, Luc Montagnier heeft aangetoond dat ze in staat zijn nucleotiden te vormen – dit zijn de componenten waaruit DNA bestaat – en zichzelf te assembleren tot volledig nieuw DNA.

 

Wetenschappers hebben deze ingrediënten talloze keren gecombineerd, maar in geen enkel experiment zijn ze er ooit in geslaagd de vonk van het leven weer aan te wakkeren en nucleotiden om te zetten in feitelijk DNA zonder dat er al DNA aanwezig was. Leven kan immers alleen bestaan ​​waar het leven al bestond. Maar in de experimenten van Luc Montagnier werd het DNA volledig uit het water gefilterd. Niettemin werd er nieuw DNA gevormd. Hoe was dat mogelijk? Hoe deed Luc Montagnier wat geen enkele andere wetenschapper kon? En hoe creëerde hij leven waar geen leven was? Wat was er zo anders aan de experimenten van Luc Montagnier?

 

Er was een frequentie. Een frequentie die, indien verwijderd, ervoor zou zorgen dat het experiment mislukt. Maar als het er was, zorgde het ervoor dat het succesvol was. Deze frequentie was 7,83 Hertz: de Schumann-resonantie. De delicate verbinding tussen het leven en de frequentie van de planeet was hier getroffen. Een interactie tussen levende organismen en elektromagnetische frequenties. Een afhankelijkheid, een verbinding. Bewijs hiervan kan worden gevonden door de wetenschappelijke artikelen te lezen, maar nog duidelijker bewijs kan worden gevonden door simpelweg naar buiten te gaan.

 

Hoe kun je je anders zo goed voelen? Hoe is dit allemaal gebeurd?

 

Als je naar de geschiedenis van de aarde kijkt, lijkt het vrij duidelijk. Schumann-golven maken al sinds het begin deel uit van deze planeet. Het leven ontwikkelt zich omringd door hen en stemt zich onvermijdelijk op hen af. In feite is onze gevoeligheid voor frequentie nauw verbonden met ons vermogen om een ​​ander fenomeen van de planeet waar te nemen.

 

Magnetische velden

 

Teller:

Twee miljard jaar geleden vormden magnetotactische bacteriën de eenvoudige maar fascinerende relatie met het magnetische veld van de aarde. Het eencellige organisme bevatte deeltjes magnetisch materiaal. Hierdoor kon het zich gedragen als de naald van een kompas en zich oriënteren langs de magnetische lijnen van de aarde. Naarmate organismen complexer werden, werd ook hun afhankelijkheid van de magnetische velden van de aarde groter.

 

Norman Carrick, Britse Imkersvereniging (BBKA):

We weten dat bijen gevoelig zijn voor magnetische velden. We weten dat ze geomagnetietdeeltjes in hun lichaam hebben. En laboratoriumonderzoek heeft aangetoond dat ze inderdaad gevoelig zijn voor magnetische velden. In laboratoria is aangetoond dat je de manier waarop ze hun honingraten bouwen kunt controleren door een kunstmatig magnetisch veld te creëren, en het lijkt voor de hand te liggen dat bijen magnetische velden gebruiken ter oriëntatie.

 

Teller:

Het delicate evenwicht van het leven op aarde wordt perfect geïllustreerd door de afhankelijkheid van bijen en hun bestuiving van planten. Er wordt aangenomen dat het leven zonder bijen weinig kans zou hebben. Bestuiving door insecten is nodig voor vrijwel alles wat voedsel interessant maakt; Dus fruit en noten hebben allemaal bestuiving door insecten nodig, en bijen zijn de belangrijkste groep bestuivers.

 

Ongeveer 70% van de voedselgewassen wereldwijd wordt bestoven door bijen.

 

Onzichtbare interviewer:

Als er geen bijen waren…

 

Norman Carrick, Britse Imkersvereniging (BBKA):

Ja, als de bijen er niet waren, zouden we een heel saai dieet hebben, sterker nog, we zouden een heel mager bestaan ​​hebben. Ik denk dat dat het punt is, zonder bijen… En natuurlijk bestuiven ze, naast de planten die we nodig hebben voor voedsel, ook wilde planten, en in veel gevallen kennen we niet eens de details van de bestuiving, maar we kunnen dat wel zijn Ik ben er zeker van dat veel van onze wilde planten zouden verdwijnen als de bijen ze niet zouden bestuiven.

 

Titel stem:

In 2006 gebeurde het ondenkbare: bijenkolonies over de hele wereld begonnen uit te sterven en niemand kon verklaren waarom.

 

Bijenkolonies over de hele wereld begonnen in te storten en niemand kon verklaren waarom.

 

Landbouwradio VS:

Wetenschappers zijn verbijsterd over stervende bijenkolonies

Toen imkers verliezen van 30 tot 90 procent van hun bijenkorven begonnen te melden…

Minister van Economische Zaken bezoekt lokale imkers

Het ministerie doet onderzoek naar de instortingsziekte van honingbijenkolonies

De meeste gewassen in de wereld zijn afhankelijk van bestuiving door bijen. Als er geen bestuiving plaatsvindt, is de mensheid gedoemd.

…waar bijen tot nu toe hun bijenkorven in 25 staten verlaten en nooit meer terugkeren

Bijensterfte is een pijn voor imkers

En toch is er na al die jaren nog steeds geen oorzaak gevonden voor de bijensterfte.

Waarom worden bijenkorven plotseling verlaten?

 

Dit heeft zich naar Europa verspreid en het is gebleken dat de bijenpopulatie binnen tien jaar kan worden uitgeroeid.

 

Onzichtbare interviewer (Agriculture Channel USA):

“Bij ons is Maryann Frazier, Senior Extension Associate for Beekeeping aan de State University of Pennsylvania. Wat zijn de klassieke criteria voor bijensterfte die een imker kan gebruiken om naar de bijen te kijken en te zeggen: dit lijkt een klassiek geval hiervan?

 

Maryann Fraizer, Senior Extension Associate voor de bijenteelt aan de State University of Pennsylvania:

De symptomen zijn dat de bijen relatief gezond en sterk zijn en dat binnen een vrij korte tijd het aantal volwassen bijen in de kast afneemt; hij verlaat de kolonie. En wat overblijft is veel broed, dat wil zeggen de jonge bijen, honing en stuifmeel.

 

Onzichtbare interviewer:

Op welke continenten is deze achteruitgang van de bijen waargenomen?

 

Maryann Fraizer, Senior Extension Associate voor de bijenteelt aan de State University of Pennsylvania:

De achteruitgang van het aantal honingbijen heeft feitelijk wereldwijd plaatsgevonden. Veel andere landen melden een afname van het aantal honingbijen. Of het echt te wijten is aan de zogenaamde colony collapse syndrome (CCD), waarvoor een specifieke catalogus van criteria bestaat, is een andere vraag. En dit is een van de punten die we proberen te begrijpen door middel van communicatie met andere mensen uit andere delen van de wereld.

 

Norman Carrick, Britse Imkersvereniging (BBKA):

Deze huidige zorg bestaat al sinds ongeveer 2006, vooral in de Verenigde Staten, waar veel professionele imkers plotseling ontdekten dat hun bijen, die tot een bepaald moment van het jaar gezond waren geweest, vervolgens in de nazomer spectaculaire verliezen leden. En ze leken anders dan alles wat iemand eerder had gezien. Dus kwamen mensen naar hun bijenkorven en ontdekten dat er geen bijen meer waren.

 

Teller:

Bijensterfte van deze soort, ook bekend als CCD (Colony Collapse Disorder), treft bijenkolonies over de hele wereld, waarbij sommige landen verliezen tot wel 70% melden. Als triggers werden verschillende redenen genoemd. Maar geen van hen kon op sluitende wijze verklaren waarom de bijen plotseling niet meer naar hun bijenkorven terugkeerden – met één uitzondering: een sensationeel onderzoeksartikel van Jochen Kuhn en zijn team. In één experiment werkte de arts met acht bijenkolonies en plaatste in vier ervan een gewone DECT-telefoon. De wetenschappers controleerden vervolgens of de aanwezigheid van een DECT-telefoon invloed zou hebben op de terugkeer van de bijen naar hun korf. De resultaten waren verbluffend. De bijen keerden in normale aantallen terug naar de kasten waar geen DECT-telefoons stonden. Maar in de kasten waar een DECT-telefoon stond, keerden vrijwel geen bijen meer terug. Geen enkele bij keerde terug naar een van de kasten waar een DECT-telefoon stond. Om de reikwijdte van Dr. Om het experiment van Kuhn volledig te begrijpen, moeten we eerst begrijpen hoe een DECT-telefoon werkt. De reden dat u door uw huis kunt lopen en met uw DECT-telefoon kunt bellen, is omdat het basisstation van uw DECT-telefoon elektromagnetische golven, microgolven genoemd, naar uw handset stuurt. Dit is precies dezelfde manier waarop een zendmast communiceert met een mobiele telefoon. Een DECT-telefoon is in wezen een miniatuurversie van een mobiele telefoonmast. Als een bij wordt beïnvloed door wat er uit een DECT-telefoon komt, zal zij zeker ook worden beïnvloed door wat er uit een mobiele telefoonmast komt. En met 4 miljard mobiele telefoongebruikers wereldwijd waren er plotseling een schokkend aantal zendmasten.

 

Dankzij het magnetische oriëntatiegevoel van de bij kan hij zich oriënteren met behulp van de magnetische veldlijnen van de aarde. Een vaardigheid waarin ze miljoenen jaren van verfijning en ontwikkeling heeft geïnvesteerd. Is het niet duidelijk dat een dergelijke hoge gevoeligheid wordt beïnvloed door zelfs de kleinste veranderingen in de elektromagnetische omgeving? Wat betekent deze gigantische verandering die bijna van de ene op de andere dag plaatsvond?

 

Zijn er andere soorten die deze gevoeligheid voor magnetische velden hebben? Een gevoeligheid die hen uiteindelijk kwetsbaar maakt voor door de mens gemaakte frequenties? Helaas suggereert de ontdekking van een nieuw eiwit, cryptochroom genaamd, dat al het leven een magnetische betekenis heeft.

 

Cryptochromen

 

Peter Hore, hoogleraar scheikunde aan de Universiteit van Oxford: Ze werden in de jaren negentig in planten ontdekt. Hun functie is het absorberen van blauw licht, wat nodig is om de groei te reguleren. Sindsdien zijn ze aangetroffen in insecten, dieren, zoogdieren, mensen en vogels.

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

Cryptochromen zijn biologische moleculen die eiwitten worden genoemd. Ze worden gemaakt door enkele van onze genen, de zogenaamde CRY-genen. En het cryptochroommolecuul reguleert feitelijk ons ​​circadiane ritme (intern ritme, dat een periodeduur heeft van ongeveer 24 uur en een grote invloed heeft op de functies van het organisme bij veel levende wezens), inclusief de productie van melatonine.

 

Peter Hore, hoogleraar scheikunde aan de Universiteit van Oxford:

Sommige cryptochromen lijken de functie te hebben van het absorberen van licht als detector voor de circadiane klok, dus vormen ze een input voor het dag-nachtritme dat veel soorten lijken te hebben; Zowel planten als dieren.

 

Teller:

Maar in 2000 demonstreerde Thorsten Ritz een nog verbazingwekkender rol voor cryptochromen. In een reeks experimenten met roodborstjes bewees hij dat hun richtingsgevoel niet uitsluitend gebaseerd is op magnetisme, maar rechtstreeks afkomstig is van cryptochrome cellen die achter het oog zijn geplaatst.

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

Ik denk dat de Ritz-publicaties een van deze mijlpalen in de wetenschap vertegenwoordigen. Omdat het suggereert dat dit cryptochroommolecuul – we herinneren ons dat het verantwoordelijk is voor het beïnvloeden en controleren van circadiane ritmes – en juist dit molecuul verantwoordelijk is voor wat vogels een kompas geeft, een magnetisch kompas.

 

Peter Hore, hoogleraar scheikunde aan de Universiteit van Oxford:

Vogels zien letterlijk de magnetische velden van de aarde, misschien als een heldere of donkere vlek in hun gezichtsveld. En als ze dan hun hoofd of lichaam bewegen, beweegt de vlek of de vlek, vergelijkbaar met een head-updisplay van een gevechtspiloot. Ze hebben iets dat ze zien waarmee ze zich kunnen oriënteren terwijl ze vliegen.

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

De manier waarop hij dit testte, was door vogels bloot te stellen aan radiofrequentievelden om te zien of dat hun magnetische kompas daadwerkelijk zou verstoren. Het bleek dat het hoogfrequente veld niet alleen de migratie van de roodborstjes daadwerkelijk verstoorde, maar dat dit zelfs het geval was bij zeer, zeer lage veldsterktes. En dit is heel belangrijk en heel interessant, dat zelfs zeer zwakke radiofrequentievelden het kompas van het roodborstje beïnvloeden.

 

Teller:

De experimenten van Ritz lieten duidelijk zien dat de chryptochroomcel die in de navigatie wordt gebruikt ernstig wordt beïnvloed door door de mens gemaakte frequenties – frequenties die ver beneden de frequenties liggen die door toezichthouder ICNIRP als veilig worden beschouwd.

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

Uit alle onderzoeken naar navigatie door dieren, kakkerlakken, zebravinken, kippen en roodborstjes bleek allemaal dat hun magnetisch kompas werd verstoord door radiofrequentievelden ver onder de niveaus die de ICNIRP als limieten specificeert.

 

Alasdair Philips, elektrisch en landbouwkundig ingenieur, lid van de Britse Health Protection Agency:

Ik werk met vogels, vooral vogels en insecten. Ik heb aangetoond dat ze gevoelig zijn voor velden ver onder de ICNIRP-niveaus waarvan wordt beweerd dat ze veilig zijn voor ons mensen. Als je naar deze waarden kijkt, waarbij uit onderzoek blijkt dat dieren gevoelig reageren – er is hele goede literatuur waaruit blijkt dat deze waarden aanzienlijk lager zijn dan de waarden waaraan wij mogen worden blootgesteld en dus ook dieren worden blootgesteld aan het milieu.

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

Er zijn zeker solide wetenschappelijke redenen om te geloven dat magnetische velden, kunstmatige magnetische velden, de habitat van een aantal soorten zullen vernietigen.

 

Titelstem: In de afgelopen 25 jaar (let op: vanaf 2011) zijn verschillende soorten die de magnetische velden van de aarde gebruiken voor navigatie op mysterieuze wijze achteruit gegaan:

 

dramatische achteruitgang van 109 soorten trekvogels in het noordpoolgebied

5 vlindersoorten uitgestorven in Groot-Brittannië

36 soorten Australische kustvogels zijn met 75% afgenomen

10% van de vlindersoorten in de wereld wordt met uitsterven bedreigd

45% van de algemene Europese vogelsoorten is achteruitgegaan

50% afname van weidevlinders

De helft van alle bekende Britse vlinders wordt met uitsterven bedreigd

Bijen: tot 70% achteruitgang

62% van de trekkende watervogels in Azië neemt af of is uitgestorven

Australische waadvogels: afname met 80%

Helft Britse bijensoorten: afname tot 70%

4 Amerikaanse bijensoorten: aantallen dalen tot 98%

Landbouwvogels met tot wel 79%

1 op de 8 vogelsoorten ter wereld wordt bedreigd

190 vogelsoorten zijn ernstig bedreigd

 

Interviewer:

Hoeveel is onze omgeving veranderd als gevolg van elektromagnetische velden?

 

Alasdair Philips, elektrisch en landbouwkundig ingenieur, lid van de Britse Health Protection Agency:

In de afgelopen 25 jaar is het onherkenbaar veranderd… Het is een miljoen keer meer in termen van elektromagnetische energie.

 

1. Roger Coghill, bio-elektromagnetisch onderzoek:

De voormalige National Radiation Protection Agency zei in een van zijn documenten dat zij schat dat de stralingsomgeving – als je dat zo wilt noemen – vele miljoenen keren – vele miljoenen keren – is toegenomen vergeleken met wat het 50 jaar geleden was.

 

Alasdair Philips, elektrisch en landbouwkundig ingenieur, lid van de Britse Health Protection Agency:

Het is een enorme verandering in het milieu op aarde, en het overspoelt al deze natuurlijke signalen, inclusief de Schumann-golven, waarmee we zijn geëvolueerd, volledig.

 

Titelstem: (leest scherminhoud) “Het meten van de Schumann-resonantie in of rond een stad is absoluut onmogelijk geworden. Elektromagnetische vervuiling door mobiele telefoons heeft ons gedwongen onze metingen op zee uit te voeren.” Citaat van Dr. Wolfgang Ludwig, natuurkundige

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

Een van de redenen waarom cryptochromen erg interessant zijn, vooral in het licht van het feit dat mensen magnetische velden detecteren, is dat er een recent onderzoek is gedaan door Dr. Lauren Foley en collega’s laten zien dat wanneer je menselijke cryptochromen in de fruitvlieg stopt, de fruitvlieg magnetisch gevoelig wordt door de aanwezigheid van deze menselijke cryptochromen. Dit laat dus feitelijk zien dat menselijke cryptochromen magnetisch gevoelig zijn, dat ze magnetische velden detecteren.

 

Teller:

De ontdekking van de cryptochroomcel leidde tot een nieuwe interesse in het menselijke magnetische zintuig, een gevoel dat Robin Baker (bioloog) veertig jaar geleden had voorspeld.

 

TV-stem: Dit is geen wetenschappelijke blinde vlucht. Het is een experiment om erachter te komen of kinderen richtingsgevoel hebben. De proefpersoon wordt geblinddoekt en met oorbeschermers omgedraaid op een speciale stoel, totdat hij of zij zich niet meer kan herinneren in welke richting hij of zij op dat moment kijkt. De stoel stopt en de proefpersoon raadt of hij naar het oosten, westen, noorden of zuiden kijkt. De gok wordt vastgelegd in een kleine computer. Als kinderen geen richtingsgevoel hadden, zouden hun gissingen willekeurig zijn. Maar dat zijn ze niet. Kinderen van tien of elf jaar kunnen redelijk goed raden. Het lijkt erop dat ze een echt richtingsgevoel hebben. En het lijkt een magnetisch gevoel te zijn. Wanneer de wetenschappers een magneet op de hoofden van de proefpersonen bevestigen, wordt hun richtingsgevoel aanzienlijk verstoord.

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

Het betekent een enorme stap voorwaarts op het gebied van begrip. En natuurlijk roept het allerlei vragen op, zoals of mensen daadwerkelijk door het magnetische veld van de aarde kunnen navigeren, en in het geval dat ze dat vandaag de dag niet doen, misschien al duizenden jaren geleden? Natuurlijk roept het ook de vraag op of het een proces kan vertegenwoordigen waarbij magnetische velden daadwerkelijk in het menselijk lichaam worden gedetecteerd en dat tot deze verstoring van het circadiaanse ritme leidt. Dat zou alle negatieve gezondheidseffecten verklaren die we zo vaak zien in de epidemiologische onderzoeken naar gezondheid en magnetische velden.

 

Teller:

Als de mensheid het vermogen heeft om magnetische velden waar te nemen, als ze hetzelfde vermogen hebben als bijen, vogels en vlinders, betekent dat dan dat we ook net zo gevoelig zijn voor door de mens gemaakte frequenties als zij?

 

Zullen veranderingen in onze omgeving ons op dezelfde manier beïnvloeden als zij erdoor worden beïnvloed?

 

Interviewer:

Hoe omschrijf je elektrosensitiviteit?

 

Brian Stein, patiënt met elektrogevoeligheid:

Elektrosensitiviteit is wanneer mensen beginnen te reageren, hun lichaam begint te reageren op elektromagnetische velden. Over het algemeen zijn de elektromagnetische velden waarop ze reageren draadloos. Het is dus draadloze communicatie, het is wifi, het zijn draadloze telefoons, DECT-telefoons, mobiele telefoons, zendmasten.

Ze zenden allemaal signalen uit die ons lichaam nog nooit eerder heeft ervaren. En als het mensen ermee begint te beïnvloeden – toen het mij begon te beïnvloeden – is het meestal eerst het hoofd – je begint pijn in je hoofd te voelen – ik zeg niet graag hoofdpijn, want het is een pijn in je hoofd die niet te vergelijken is zijn bij elke hoofdpijn die je ooit hebt gehad.

 

1. Erica Mallery-Blythe, arts op de eerste hulp:

De meeste mensen klagen over symptomen zoals hartritmestoornissen, slapeloosheid, hoofdpijn, visuele stoornissen, duizeligheid, verschillende soorten abnormale sensaties of neurosen. Ze beschrijven het ervaren van ongewone sensaties in hun lichaam. In feite kan het ook het hormonale systeem en de schildklierfunctie beïnvloeden. De lijst is werkelijk eindeloos.

 

Brian Stein, patiënt met elektrogevoeligheid:

In mijn specifieke geval, en dit is niet bij iedereen het geval, krijg ik behoorlijk hevige pijn in mijn maag als ik niet uit de buurt kom – en dat betekent dat het te laat is, ik begin inwendig te bloeden.

 

1. Erica Mallery-Blythe, arts op de eerste hulp:

Ik denk dat de symptomen zo gevarieerd zijn en dat de associaties die mensen hebben heel moeilijk te accepteren zijn als je geen kennis over het onderwerp hebt, wat de meeste artsen niet hebben. En dat is niet haar schuld. Wij zijn niet getraind om deze aandoening te herkennen. Het is heel nieuw en ons begrip is in dit stadium nog volkomen onvolwassen – met de allereerste stappen op weg naar het ontrafelen en volledig begrijpen van deze aandoening.

 

Teller:

Brian is, net als veel mensen die aan elektrosensitiviteit lijden, gedwongen radicale veranderingen in zijn huis aan te brengen.

 

Brian Stein, patiënt met elektrogevoeligheid:

Deze twee kamers waren volledig afgeschermd met metaalfolie. Dus deze kamer en de slaapkamer zijn een kooi van Faraday. En als je daadwerkelijk de elektromagnetische velden of de microgolven controleert – en dit apparaat zet microgolven eenvoudigweg om in geluidssignalen – dan merk je dat die paal daar, die ongeveer een halve kilometer verderop staat, mij geen problemen geeft. Bij het afschermen van de kamer heb ik met metaal gecoat vensterglas geïnstalleerd – op deze manier kan ik een groot deel van de elektromagnetische velden elimineren.

 

1. Erica Mallery-Blythe, arts op de eerste hulp:

De aspecten van een organisme die het in staat stellen elektromagnetische velden te detecteren en erop te reageren – je zou kunnen zeggen dat deze woorden in verschillende contexten worden gebruikt en als je het opsplitst in ‘elektrogevoelig’ – zou je kunnen zeggen dat dat eigenlijk een antwoord is op het leven zelf.

 

Wanneer we bijvoorbeeld een organisme onderzoeken om vast te stellen of er leven aanwezig is, zoeken we feitelijk naar de aanwezigheid van elektriciteit – bijvoorbeeld met het elektrocardiogram (hartactiviteit), het ECG, en het elektro-encefalogram, het EEG. Wat we bestuderen is de aanwezigheid van elektriciteit uit deze doelorganen, de hersenen en het hart. En als we dat zien, is dat een teken dat er leven aanwezig is.

In zekere zin maken elektromagnetische velden deel uit van het leven zelf op cellulair niveau. Je zou kunnen zeggen dat al het leven elektrogevoelig is.

 

Teller:

In een wanhopige poging mensen ervan te overtuigen dat elektrogevoeligheid reëel is, hebben Brian en een aantal andere patiënten zich aangemeld voor een baanbrekend experiment aan de Universiteit van Essex. Het experiment dat onder leiding van Elaine Fox werd uitgevoerd, was helaas het definitieve werk over dit onderwerp.

 

Brian Stein, patiënt met elektrogevoeligheid:

Je moet naar een afgeschermde kamer gaan. Je gaat er relatief kort in en de mast staat 10 minuten aan, 10 minuten uit en 10 minuten weer aan – en dan kun je kijken of je het merkt of niet. En ik ging de kamer binnen en vertelde hen dat ik niet zou kunnen zeggen of de mast aan of uit stond.

 

Interviewer:

Waarom dit?

 

Brian Stein, patiënt met elektrogevoeligheid:

Omdat hun begrip van hoe te reageren verkeerd is. Want voor de meeste mensen is het niet zo dat je de mast aanzet en ze zeggen: Oh, dat merk ik wel. En dan zetten ze de mast uit en zeggen ze: Ah, het gaat nu wel goed. Dat is niet hoe het werkt. Ik heb last van hooikoorts. Als ik in zo’n stuifmeelveld kom, duurt het even voordat ik enige beperking voel. Maar het duurt lang voordat ik het niet meer voel, er geen last meer van heb. Ik word dan wel weggehaald uit het pollenveld, maar na 24 uur voel ik nog steeds de hooikoorts. Elektrogevoeligheid werkt voor de meeste mensen ongeveer zo.

 

Teller:

De manier waarop het team het experiment had opgezet, betekende dat het voor Brian en de andere vrijwillige deelnemers bijna onmogelijk zou zijn om te bewijzen dat ze aan elektrosensitiviteit leden. – Het leek er niet toe te doen, omdat het team op onverklaarbare wijze had besloten elke vorm van beoordeling te weigeren.

 

Graham Lamburn, technisch directeur van Powerwatch:

Aan de ene kant lijkt het erop dat mensen gevoelig zijn voor verschillende dingen. Ik reageer gevoelig op 3G-mobiele telefoons, bijvoorbeeld GSM-telefoons. Er zijn verschillen in de manier waarop de modulatie werkt – ik heb geen idee of ze gelijk hebben als het gaat om de gevoeligheid, maar als je een geval hebt, dan is het logisch dat de mensen die je in je onderzoek hebt ook accuraat moeten zijn voor het signaal dat ze zeggen zij reageren. Als je bijvoorbeeld iemand hebt die altijd gevoelig is voor wifi, maar niet voor mobiele telefoons – als er zo iemand is – dan kun je er beter voor zorgen dat hij of zij wordt blootgesteld aan wifi en niet aan mobiele telefoons. Omdat je wilt bewijzen dat ze reageren op wat ze zeggen. En geen van dat soort onderscheid werd hier gemaakt. Als je in werkelijkheid zei dat je ergens elektrogevoelig voor was, dan was je daar.

 

Brian Stein, patiënt met elektrogevoeligheid:

Eén van de redenen dat ik het zo belangrijk vond, was omdat ik mensen hielp die elektrosensitief waren. En een paar maanden daarvoor was ik eigenlijk bij een dame – ze dacht dat ze elektrosensitief was – en ik was daar alleen maar om haar te helpen; om uit te leggen wat elektrogevoeligheid is en wat de oorzaak van uw probleem zou kunnen zijn. Om een ​​lang verhaal kort te maken: het werd duidelijk dat deze vrouw een probleem had, maar dat ze niet elektrosensitief was. Ze was duidelijk niet elektrosensitief. Maar tijdens het gesprek werd duidelijk dat ze zich had aangemeld voor de Essex Studies om erachter te komen of ze elektrosensitief was. Mijn hart stond bijna stil. Hier is iemand die niet elektrosensitief is en deze persoon heeft zich ingeschreven bij Essex Uni. En Essex vertelt me ​​dat ze geen testprocedure hebben!

 

Graham Lamburn, technisch directeur van Powerwatch:

Wat ze feitelijk hebben gevonden – en dit is gebaseerd op de tekst van het essay zelf – zal ik in mijn eigen woorden zeggen. Er staat dat ze, met het verwachte responsniveau, ongeveer 132 deelnemers aan hun onderzoek nodig zouden hebben om een ​​statistisch significant effect aan te tonen. Dat is hoeveel mensen in de bevolking, dat is hoeveel data ze nodig zouden hebben om in hun studieonderzoek een uitspraak te doen dat deze groep duidelijk gevoeliger is dan die groep. Ze hadden 44 mensen. Dit betekende dat ze vanaf het begin slechts over een derde van de gegevens beschikten waarvan ze hadden verwacht dat ze überhaupt iets zouden kunnen ontdekken. Het resultaat was dat ze een statistisch significant risico vonden dat toch al duidelijk was; voor alle mensen die zeiden dat ze gevoelig waren, bleek het ook een significantie van ongeveer 90% te hebben. De limiet voor een wetenschappelijk artikel om iets als statistisch significant te erkennen is dus 95%. Als u dit niveau van zekerheid niet bereikt, telt dit niet als een statistisch resultaat. Het kan toeval, geluk of iets anders zijn. Ze hadden 90% zekerheid over een toename van het risico en het voldoet natuurlijk niet aan de magische grens waar het als een statistisch significant resultaat wordt beschouwd en daarom werd het afgedaan als “dit laat zien dat mensen niet gevoelig zijn”. Hoewel dat helemaal niet de stelling was.

 

Teller:

De constante spanning van de mast heeft bij veel proefpersonen zijn sporen nagelaten. Sommigen werden zo ziek dat ze zich moesten terugtrekken uit het experiment. Brian voelde de effecten van het experiment lang nadat hij Essex verliet.

 

Brian Stein, patiënt met elektrogevoeligheid:

Ik heb mijn eerste colonoscopie zeven jaar geleden gehad, mijn tweede vier jaar geleden en mijn derde ongeveer een jaar geleden. Er is niets mis met mij. Er is niets mis met mij. Precies, je raadt het al: ik heb darmkanker.

Dus vanaf de eerste keer dat ik bloedde tot het moment dat mijn dikke darm werd verwijderd, duurde het precies zeven jaar. Toen ik de dokter vroeg hoe lang het duurt voordat deze kanker zich ontwikkelt, antwoordde hij: ‘zeven jaar.’ Je kunt dus feitelijk de tijd bijhouden dat ik in Essex was en er was daarvoor één keer dat ik een bloeding kreeg, deze bloeding waarbij de darmkanker begon.

 

Teller:

Hoe kan zo’n mislukt experiment als ‘gezaghebbend onderzoek’ worden beschouwd? Waarom zou zo’n ervaren team zulke fundamentele en voor de hand liggende fouten maken in hun werk? Zou het iets te maken kunnen hebben met degenen die de financiering verstrekten? Het Essex-experiment maakt deel uit van een reeks experimenten die worden gefinancierd door MTHR. Dit bedrijf wordt beheerd en gefinancierd door de mobiele telefoonindustrie zelf.

 

Interviewer:

Kunt u ons vertellen wat de MTHR doet en hoe de MTHR wordt gefinancierd?

 

David Coggan, wetenschappelijk directeur van MTHR:

Ja, het MTHR-programma wordt gezamenlijk gefinancierd door de Britse overheid en de mobiele industrie en is ontworpen om mogelijke nadelige gezondheidseffecten in verband met mobiele technologie te onderzoeken.

 

1. Roger Coghill, bio-elektromagnetisch onderzoek:

De vraag wie het telecommunicatieonderzoek financiert, ligt gevoelig. Ik ken veel wetenschappers zoals ik die, als ze een nieuw onderzoek lezen, het eerste wat ze doen de achterpagina opzoeken en zien wie het heeft gefinancierd.

 

Interviewer:

Denkt u dat er sprake kan zijn van een belangenconflict met betrekking tot de financiering door de draadloze industrie als het gaat om onderzoek naar de schade?

 

David Coggan, wetenschappelijk directeur van MTHR:

Natuurlijk zijn er potentiële belangenconflicten en daarom moet een onderzoeksprogramma van deze aard zorgvuldig worden beheerd.

 

Michael Connarty, parlementslid in de Raad van Europa:

Ik heb veel met de telecommunicatie-industrie gewerkt omdat ik hier als vertegenwoordiger het communicatiewerk organiseer, dus ik praat al heel lang met deze mensen. Ik denk dat ze graag objectief willen zijn, maar ze worden gedreven door winst, vooral in een markt waar ze met elkaar vechten om marktaandeel. Ze financieren dus weliswaar onderzoek, maar lijken erg op de farmaceutische industrie. Je merkt dat ze mensen inhuren die al aan hun kant staan.

 

1. Roger Coghill, bio-elektromagnetisch onderzoek:

Wetenschappers zijn geen popsterren; ze verdienen niet veel geld. Ze hebben huizen om te financieren, ze hebben gezinnen om voor te zorgen. Wie kan het hen kwalijk nemen als ze zich realiseren dat ze de verkeerde resultaten behalen? Je zult geen andere baan vinden – daar tenminste niet.

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

Er is psychologische druk, zelfs zonder echte druk, die in individuele gevallen al dan niet aanwezig kan zijn. Maar de psychologische druk om zich te conformeren en de organisatie die hen financiert tevreden te stellen, speelt zeker een rol.

 

Interviewer:

Voel jij je verplicht?

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

Ja, je voelt je verplicht. Je voelt je verplicht.

 

1. Roger Coghill, bio-elektromagnetisch onderzoek:

Er zijn een aantal echt solide statistieken die aantonen dat als het gaat om de effecten van elektromagnetische velden, blijkt dat onderzoeken die worden gefinancierd door de nutsbedrijven, dus door de energie-industrie of de draadloze industrie of door de mobiele telefoonindustrie, door hen worden gefinancierd. . Deze onderzoeken zijn doorgaans aanzienlijk negatief. Onafhankelijk gefinancierde studies binnen universiteiten en dergelijke zijn echter onwaarschijnlijk.

 

David Coggan, wetenschappelijk directeur van MTHR:

Het is een uitdagend gebied om te onderzoeken. Het is niet eenvoudig om dit soort onderzoeken uit te voeren, en vanwege de beperkingen van onderzoek op menselijke proefpersonen zal er geen perfecte onderzoeksomgeving bestaan. Er zullen altijd beperkingen zijn.

 

1. Erica Mallery-Blythe, arts op de eerste hulp:

Is dit een echte ziekte? Ja, absoluut, dat is zo. Momenteel zegt de WHO dat dit reëel is en dat de symptomen ernstig en invaliderend kunnen zijn. De cijfers met betrekking tot elektrohypersensitiviteit liggen rond de 2-3%. Dit zijn mensen wier leven extreem wordt beïnvloed door deze aandoening. Maar zoals ik al zei, op cellulair niveau reageert 100% van de mensen hierop. Dit betekent dat de gevolgen voor de volksgezondheid als we dit niet serieus genoeg nemen of het niet onderkennen potentieel enorm zijn, en dat het aantal mensen met milde of matige elektrosensitiviteit waarschijnlijk veel hoger is dan we ons eerder realiseerden.

 

Titel stem:

Hoewel de WHO elektrosensitiviteit erkent, is Zweden het enige land dat de getroffenen helpt. Momenteel wordt daar 2,5 à 3% van de bevolking behandeld.

 

Vervormde stem:

Wat betekent dat voor ons?

 

Stem van de omroeper:

Wat het voor ons betekent is een cassetteopname van een experimenteel huwelijk tussen een gewone telefoon en een unieke handset.

 

Grappig mens:

Een kiestoon – en dat is een hele prestatie! Omdat het één ding is om een ​​gesprek over te brengen, is het iets heel anders om nauwkeurige digitale informatie over te brengen.

Nu staat er een uitbreiding bij het onderzoeksinstituut in Chelmsford (Essex county in Engeland), dat deze technologie heeft geperfectioneerd. Liz Charnock zou aan de andere kant moeten zijn.

 

Teller:

Met de introductie van mobiele telefoons in de jaren tachtig was een netwerk van antennes nodig. Sindsdien hebben telecommunicatiebedrijven over de hele wereld meer dan 5 miljoen torens geïnstalleerd. Ze zijn er trots op de hele lucht te vullen met microgolffrequenties en hebben geen enkel onderzoek uitgevoerd om te garanderen dat blootstelling aan deze frequenties op de lange termijn geen gevolgen voor de gezondheid zou hebben. Het netwerk is gebouwd zonder eerst te garanderen dat het veilig was.

 

Grappig mens:

Bedankt voor je hulp.

 

Interviewer:

Behoorlijk lelijk, nietwaar?

 

Graham Lamburn, technisch directeur van Powerwatch:

Ja, en het is er de hele tijd. Eén ding dat opvalt is dat het niet stopt. Het straalt voortdurend uit – het komt uit de mast – als je de mast kunt zien, word je eraan blootgesteld. Eerlijk gezegd, zelfs als je dat niet doet, word je er op die afstand aan blootgesteld omdat het door betonnen muren en zo gaat, het is een beetje gedempt, maar slechts een klein beetje. Op 200-300 meter afstand van de mast daar word je er voortdurend aan blootgesteld.

 

Interviewer:

Als je het kunt horen, verandert het alles.

 

Graham Lamburn, technisch directeur van Powerwatch:

Dat doet het.

 

Interviewer:

Stel je voor dat je het zou kunnen zien.

 

Graham Lamburn, technisch directeur van Powerwatch:

Het zou zijn alsof je elke dag smog ziet.

 

Teller:

Met een smog van door de mens gemaakte frequenties die ons voortdurend omringen en zonder de veiligheid ervan te controleren, is het dan een wonder dat het menselijk lichaam erop begint te reageren?

 

Eileen O’Connor, slachtoffer van de Wishaw-zendmast:

Het is ongeveer 10 jaar geleden. Ik was in de dertig. Er was geen voorgeschiedenis van borstkanker in mijn familie. Ik had een heel gezonde levensstijl. Ik had vele jaren naast een telefoonpaal gewoond, destijds zeven jaar. Hij stond op 100 meter van mijn huis. Jarenlang had ik klachten die niet met mesten te maken hadden, omdat ik toen nog niets wist van elektrosensitiviteit. Ik had last van duizeligheid, slaapproblemen, hoofdpijn, stekende pijn in mijn hoofd en ging regelmatig naar de dokter. Er werd mij verteld dat het stress of een virus was. En toen kreeg ik uit het niets de diagnose borstkanker. Het was de grootste schok van mijn leven. In eerste instantie dacht ik dat ik gewoon pech had, het lag aan mij. Toen begon de behandeling. En ik kwam daar in het ziekenhuis enkele buren tegen – ik woonde in een heel klein dorp. En ik ontmoette ook deze buren, jonge vrouwen – ik was de jongste, in de dertig, de anderen waren in de veertig of begin vijftig. Vijf van ons waren daar, allemaal tegelijkertijd binnen zes maanden na elkaar, met dezelfde diagnose van borstkanker.

 

Teller:

Er waren slechts 18 huizen in ons dorp rondom de zendmast. Daarom besloot Eileen een onderzoek te starten om te zien of anderen ook last hadden van een plotselinge ziekte.

 

Interviewer:

Het resultaat deed ons huiveren. Veel mensen meldden dezelfde symptomen waar ik al jaren last van had. De hoofdpijn, de duizeligheid. Maar er waren ook andere jonge vrouwen in het dorp met vruchtbaarheidsproblemen en voorlopers van baarmoederhalskanker – of een vrouw met borstkankerknobbels. En er waren andere soorten kanker in het gebied. Een buurman die nog maar 51 jaar oud was, kreeg een motorneuronziekte en stierf er helaas aan. Eerlijk gezegd: een verschrikkelijk schandaal. Het trof 77 mensen uit deze huizen.

 

Eileen O’Connor, slachtoffer van de Wishaw-zendmast:

Er werd geschat dat ongeveer 70% in de loop der jaren biologische effecten ondervond: slaapproblemen, huiduitslag, borstknobbels of kanker. Ja, het had een grote impact op de mensen in dit dorp.

Ik denk dat het een enorm wereldwijd probleem is. Sindsdien hebben we ontdekt dat we niet de enige cluster van kankerclusters rond een zendmast zijn. Er zijn veel kankerclusters in de buurt van mobiele telefoonmasten. We werkten samen met een wetenschapper ter plaatse en onderzochten andere zendmasten die in andere gebieden al langere tijd stonden. En we deden andere onderzoeken en vonden ook andere kankerclusters.

 

Teller:

Met zoveel mobiele telefoons en zendmasten en een mobiele telefoonindustrie die biljoenen waard is, zou je hopen dat er inmiddels een strenge overheidsinstantie zou zijn opgericht, een instantie die ervoor moet zorgen dat de telecomindustrie aan de veilige kant uitzendt. Iemand die strikte grenzen stelt die de bevolking beschermen. Iemand die ervoor zorgt dat datgene waaraan wij worden blootgesteld volkomen veilig is. Helaas bestaat dit allemaal niet. Wat we hebben is ICNIRP.

 

Graham Lamburn, technisch directeur van Powerwatch:

Oh, ICNIRP werd ongeveer twintig jaar geleden in Europa opgericht om niet-ioniserende straling te bestuderen. Het is het Internationale Comité voor Bescherming tegen Niet-Ioniserende Straling, en het is haar taak om alle gepubliceerde literatuur te doorzoeken en in essentie samen te vatten: Dit is wat de wetenschap zeker zegt.

 

Alasdair Philips, elektrisch en landbouwkundig ingenieur, lid van de Britse Health Protection Agency:

Je kunt er niet voor stemmen. U wordt uitgenodigd om deel te nemen als u een van de voorkeurspersonen bent. Het zal dus altijd vanuit de industriekant uitzenden, want daar liggen de echte wortels.

 

Interviewer:

Juist.

 

Graham Lamburn, technisch directeur van Powerwatch:

Wat we dus hebben is een benchmark die zij hebben vastgesteld en die door de meeste Europese landen is overgenomen, en dit is iets dat wordt aanbevolen door de Europese Commissie zelf, inclusief het panel van deskundigen. Maar deze richtlijnen zijn gebaseerd op wat we weten als oorzaak en gevolg bij radiofrequentiestraling.

 

Het enige scenario dat nu bestaat met betrekking tot de energie die ons omringt op een frequentie zoals de straling van mobiele telefoonmasten, mobiele telefoons en draadloze DECT-telefoons – draadloze communicatieapparaten waar we dagelijks aan gewend zijn, is hetzelfde als dat wat kennen we van magnetrons. Dus als we genoeg energie opwekken en die concentreren op een voldoende klein oppervlak, dan verwarm je weefsel, en dan verwarm je alles waar een bepaalde hoeveelheid water in zit.

 

Alasdair Philips, elektrisch en landbouwkundig ingenieur, lid van de Britse Health Protection Agency:

Geen van de huidige richtlijnen heeft iets te maken met chronische gezondheidsproblemen of kanker. Geen van hen, geen enkele. Ze zijn allemaal gericht op hitte-effecten of directe effecten zoals tintelingen van de huid of trillende wenkbrauwen of zoiets. Niemand kan gezondheidsschade op lange termijn detecteren.

 

Interviewer:

Dus jij denkt dat het onder de 40 onbeduidend is, dat het zinloos is…

 

Alasdair Philips, elektrisch en landbouwkundig ingenieur, lid van de Britse Health Protection Agency:

Het is zinloos. Het is niet de bedoeling om bescherming te bieden tegen gezondheidsschade op de lange termijn.

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

ICNIRP is… nou ja, ICNIRP is volkomen zinloos. Bijvoorbeeld: Als je er zeker van wilt zijn dat niemand de snelheidslimiet op school overschrijdt, stel de snelheidslimiet dan in op 1000 mijl per uur. Iedereen zal zich er dus aan houden en niemand zal te hard rijden. Je kunt met 999 km/uur langs de school rijden en de “limiet” wordt gerespecteerd.

 

Graham Lamburn, technisch directeur van Powerwatch:

Uiteindelijk is de adviescommissie niet ingesteld om het bewijsmateriaal te onderzoeken met het oog op de bescherming van de bevolking.

 

Interviewer:

Dus ICNIRP bestaat eigenlijk alleen maar om ervoor te zorgen dat wat 100% feit is, en alles dat niet 100% feit is, is niet hun zaak.

 

Graham Lamburn, technisch directeur van Powerwatch:

Zo is het. Ze zullen erover praten, ze zullen samenvatten wat er is, wat er niet is en wat er nog moet worden ontdekt. En dat was het. Daar laten ze het bij. Geen aanbevelingen – niets, omdat ze zichzelf er niet verantwoordelijk voor zien.

 

Titel stem:

Bijna elk land stelt zijn openbare radiolimieten vast op basis van de ICNIRP-richtlijnen. Hebben niets te maken met gezondheidsschade op de lange termijn veroorzaakt door blootstelling aan draadloze technologie.

 

Interviewer:

Laat mij proberen een telefoontje te plegen.

 

Graham Lamburn, technisch directeur van Powerwatch:

Wanneer u probeert te bellen, zal dit vrijwel constant zijn, alsof de radiofrequentie-uitzending in beide richtingen begint.

 

Interviewer:

Oké, laten we het proberen. O, wauw!

 

Graham Lamburn, technisch directeur van Powerwatch:

Dus zodra het opstart, en dat is zodra het wordt ingeschakeld; dit is de belmodus, dit is wat de mobiele telefoon doet.

 

Interviewer:

Dit zijn golven die van mijn mobiele telefoon naar het basisstation gaan en van daaruit worden verzonden?

 

Graham Lamburn, technisch directeur van Powerwatch:

Dit is eigenlijk wat uw mobiele telefoon de hele tijd doet wanneer u ontvangst heeft en uw mobiele telefoon gebruikt.

 

Interviewer:

Vreselijk.

 

Graham Lamburn, technisch directeur van Powerwatch:

En dat is wat uw mobiele telefoon de hele tijd naar uw hoofd stuurt als u het basisstation belt en uw mobiele telefoon op die manier gebruikt.

 

Mobiele telefoons

 

Teller:

Het is moeilijk om je een stukje technologie voor te stellen dat net zo snel in ons leven is doorgedrongen als de mobiele telefoon. 25 jaar geleden werd het beschouwd als weinig meer dan een gimmick. Tegenwoordig bezitten 4 miljard van ons er één. Gemiddeld krijgen kinderen op 8-jarige leeftijd hun eerste mobiele telefoon. Mobiele telefoons werken door microgolffrequenties van het basisstation te verzenden en te ontvangen. Wanneer u een mobiele telefoon tegen uw oor houdt, worden uw hersenen onvermijdelijk blootgesteld aan deze golven. Reageren de hersenen op deze invloed? Uit een nieuw Amerikaans onderzoek blijkt dat dat zeker zo is. dr. Nora Volkow voerde dit onderzoek uit. dr. Volkow en haar team onderzochten een jaar lang 47 gezonde mensen. Deelnemers hadden mobiele telefoons aan hun rechter- en linkeroor. Eén ervan stond aan maar gedempt, de andere was uitgeschakeld. dr. Volkow gebruikte apparatuur voor beeldvorming van de hersenen om erachter te komen hoeveel glucose de hersenen zouden gebruiken tijdens blootstelling.

 

1. Nora Volkow, Amerikaanse hersenonderzoeker en verslavingsdeskundige:

Het is een zeer gevoelige marker om aan te geven of er veranderingen in de hersenactiviteit optreden die veroorzaakt kunnen worden door een stimulator – in dit geval de mobiele telefoon.

 

Teller:

Wanneer de hersenen worden gestimuleerd, gebruiken ze glucose, net zoals een auto brandstof verbruikt.

 

1. Nora Volkow, Amerikaanse hersenonderzoeker en verslavingsdeskundige:

Blootstelling aan de mobiele telefoon gedurende 15 minuten ging gepaard met een toename van het glucoseverbruik in de hersenen, wat erop wijst dat de hersenen werden geactiveerd door de radiofrequenties van de mobiele telefoon. De rechterkant van de hersenen, die zich heel dicht bij de antenne bevond, vertoonde de grootste toename van de metabolische activiteit vergeleken met wanneer de telefoons waren uitgeschakeld.

Hoewel de radiofrequenties die door de huidige mobiele telefoontechnologieën worden uitgezonden erg zwak zijn, zijn ze in staat het menselijk brein te activeren en effect te sorteren.

 

Teller:

Bij gebruik van een gedempte mobiele telefoon kan Dr. Volkow’s experiment dat het menselijk brein een metabolische reactie laat zien op microgolven van een mobiele telefoon. Een stofwisselingsreactie bij waarden die ver onder de wettelijke grens liggen. Iets wat velen beweren is onmogelijk. En de reactie van dr. Volkow komt op de tweede plaats na een groter probleem: de manier waarop deze microgolfstralen feitelijk door de hersenen worden geabsorbeerd. Dit werd bekend als de SAR-waarde.

 

SAR-man:

SAR staat voor specifieke absorptie. En dat is de meting van hoeveel radiogolven in een bepaald volume in een bepaalde tijd door het menselijk lichaam worden geabsorbeerd. Het is de meting van het verwarmingseffect dat een radiostation op het menselijk lichaam heeft.

 

Teller:

SAR wordt op de volgende manier gemeten. Je gebruikt een kunsthoofd. Het is gevuld met een glucosemengsel dat het menselijk brein zou moeten voorstellen. Het testapparaat meet de hoeveelheid microgolfstraling die door de schedel van het model dringt. Vervolgens wordt de SAR-waarde berekend op basis van hoeveel energie er wordt geabsorbeerd.

 

SAR-man:

Voor de EU bedraagt ​​de limiet 2 watt per kilogram voor een gemiddelde stof van 10 gram. Voor de VS is dit 1,6 W/kg per 1 g gemiddeld weefsel. De VS heeft een strengere limiet dan de EU, maar andere landen zoals Australië en Nieuw-Zeeland hanteren de EU-limiet.

 

Teller:

Sommige van de meest populaire mobiele telefoons op de markt zenden zoveel microgolfstraling uit dat hun SAR-waarde net op de uiterste grens ligt.

 

Elke millimeter van de schedel helpt de hersenen te beschermen tegen microgolfstraling en verlaagt zo de SAR-waarde van de mobiele telefoon. Gemiddeld krijgen kinderen hun eerste mobiele telefoon op 8-jarige leeftijd. De schedel van een 8-jarige is aanzienlijk dunner dan die van een volwassene. Je zou hopen dat de mobiele telefoons worden getest met een schedeldikte die gelijk is aan die van een kind.

 

SAR-man:

Het SAM-hoofd is een gemiddeld gevormde en grote menselijke schedel. Er werden gemiddeld 10.000 metingen van het menselijk hoofd uitgevoerd en dit SAM-fantoomhoofd ontstond, dat een gemiddelde menselijke schedel voorstelt…

 

Teller:

Natuurlijk is het hoofd van de gemiddelde persoon aanzienlijk groter dan dat van een achtjarig kind. Maar toen we het bedrijf dat de SAM Phantom Head maakt ondervroegen, ontdekten we dat de waarheid nog erger is. Het SAM-testmodel is niet simpelweg het gemiddelde van 10.000 mensen, maar het gemiddelde van 10.000 Amerikaanse soldaten. En personeel van het Amerikaanse leger heeft zeker grotere en dikkere hoofden dan de gemiddelde achtjarige. Het is zeer waarschijnlijk dat als de meeste mobiele telefoons zouden worden getest op de schedel van een achtjarige, de meeste zouden falen.

 

Interviewer:

Wie bepaalt de richtlijnen?

 

SAR-man:

Een groep mensen van de ICNIRP-commissie.

 

1. Andrew Goldsworthy, bioloog en ere-docent aan het Imperial College London:

De mensen die aan mobiele telefoons werken, zijn bio-ingenieurs. Ze hebben geen idee wat er in een levende cel gebeurt, maar ze praten er groots over. Ze gaan ervan uit dat het enige dat het welzijn van een levend organisme kan beïnvloeden, is of het sterk genoeg is om de weefsels te verwarmen. Maar dat is hetzelfde als zeggen: “We weten dat als we een ei koken, het hard zal worden.” Wat ze niet weten is dat als ze het ei niet koken, het een kip zal worden. Je hebt geen flauw idee hoe dit gebeurt. Maar toch praten ze alsof ze het weten.

 

Teller:

In 2011 heeft de Wereldgezondheidsorganisatie de gevarenclassificatie van mobiele telefoons gewijzigd en deze opnieuw geclassificeerd als mogelijk kankerverwekkend voor de mens vanwege een verhoogd risico op het ontwikkelen van glioom, het type hersentumor dat geassocieerd wordt met het gebruik van mobiele telefoons. Wat was de aanleiding voor deze abrupte statusverandering?

 

Er zijn talloze onderzoeken gedaan naar de mogelijke gezondheidseffecten van mobiele telefoons. Sommigen laten een impact zien. Sommigen laten geen effect zien. Maar het meest overtuigende onderzoek kwam van Lennart Hardell. Hij heeft leiding gegeven aan het grootste en meest inzichtelijke onderzoek dat ooit is uitgevoerd. Hij combineerde zijn eigen werk met dat van anderen van over de hele wereld. Sinds het begin van de jaren negentig hebben ze de telefoongewoonten van meer dan 2.000 mensen over de hele wereld bestudeerd. Mensen met tumoren zoals astrocytoom en akoestisch neuroom, de hersentumoren die het meest geassocieerd worden met het gebruik van mobiele telefoons vanwege hun nabijheid tot lucht. De resultaten zijn schokkend. Ze concludeerden dat het gebruik van mobiele telefoons feitelijk het risico op hersenkanker verhoogt. En ze ontdekten ook waarom eerdere onderzoeken geen effect lieten zien.

 

1. Andrew Goldsworthy, bioloog en ere-docent aan het Imperial College London:

Ik denk dat er meer bewijs is dat het kankerverwekkend is dan mogelijk kankerverwekkend. Maar ik denk dat ik het in zekere zin begrijp, omdat de meeste kankers die gaan komen, er nog niet zijn. Mensen gebruiken mobiele telefoons nog niet lang genoeg om de werkelijke impact te kunnen zien.

 

Teller:

Net als bij andere kankerverwekkende stoffen duurt het minstens tien jaar voordat er enig effect van blootstelling optreedt. Aangezien de explosie van mobiele telefoons pas eind jaren negentig begon, is het niet verrassend dat we nu pas de effecten beginnen te zien. En nu. Dus wat doet de telecommunicatie-industrie om haar gebruikers te beschermen tegen hersenkanker? Een blik op de veiligheidshandleidingen suggereert dat ze zich meer zorgen maken over hun eigen bescherming.

 

Titel stem:

Dit draadloze apparaatmodel voldoet aan de wettelijke vereisten met betrekking tot blootstelling aan radiogolven. Bij gebruik zoals beschreven in deze sectie voldoet het aan de wettelijke richtlijnen. Houd het BlackBerry-toestel minimaal 2,5 cm verwijderd van uw lichaam, inclusief de buik van zwangere vrouwen en tieners! Verkort beltijden!

 

Teller:

Op de achterkant van bijna elke mobiele telefoon staan ​​instructies over hoe ver u deze van uw lichaam moet houden. Instructies die in de meeste gevallen volkomen onpraktisch zijn. En wat gebeurt er als de telecommunicatie-industrie onderzoek financiert naar de schade die zij veroorzaakt? En dit onderzoek concludeert dat er een impact is dat het gebruik van mobiele telefoons een rol speelt bij de ontwikkeling van kanker. Maar ze hebben de neiging dit onderzoek voor zichzelf te houden.

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

We weten gewoon niet wat we met elektromagnetische velden doen, omdat de effecten meestal op de lange termijn optreden en we, zoals u zegt, een wijdverbreide blootstelling hebben. En een absolute afhankelijkheid van deze blootstellingen. We begrijpen gewoon nog niet helemaal wat we doen.

 

Teller:

Al blijkt uit de epidemiologie duidelijk dat het gebruik van een mobiele telefoon de kans op het ontwikkelen van een hersentumor vergroot. Wat ICNIRP-mensen moeten zien is een duidelijke oorzaak en gevolg; hoe het gebeurt, wat het mechanisme is en hoe de kanker precies wordt veroorzaakt. Het lijkt misschien voor de hand liggend dat een wezen dat zo afgestemd is op de frequenties van de aarde en zo gevoelig is voor het magnetische veld, van nature een reactie zou hebben op door de mens veroorzaakte microgolven. Maar jarenlang heeft de telecommunicatie-industrie haar acties verdedigd door dezelfde vraag te stellen. Hoe veroorzaakt een mobiele telefoon kanker?

 

Het bleek dat ze de verkeerde vraag stelden.

Hoe voorkomt een mobiele telefoon dat het menselijk lichaam kanker geneest?

Het antwoord is: melatonine.

 

1. Roger Coghill, bio-elektromagnetisch onderzoek:

Weet je, melatonine is een hormoon, en geloof het of niet, het wordt geproduceerd in de hersenen. Het wordt gevormd in de pijnappelklier van de hersenen en heeft een zeer sterk antioxiderend karakter, vergeleken met bijvoorbeeld vitamines: melatonine is vijf keer zo sterk als vitamine C en twee keer zo sterk als vitamine E. En het komt alleen ’s nachts vrij. En juist ‘s nachts hebben we het nodig, want dan gaan we slapen en herstellen onze hersenen de cellen in ons lichaam. En dit gebeurt wanneer melatonine vrijkomt.

 

Teller:

Ons lichaam verliest elke dag ongeveer een half miljard cellen. En het gebeurt ’s nachts dat ons lichaam deze cellen vervangt via een proces dat celmitose wordt genoemd, de celdeling.

 

1. Roger Coghill, bio-elektromagnetisch onderzoek:

Wat het doet, is dat het de zogenaamde vrije radicalen opruimt. Deze vrije radicalen zijn eigenlijk de overtollige elektronen die overblijven bij het proces van het produceren van de energie die we in de eerste plaats nodig hebben om te regenereren.

 

Teller:

Elke nacht, wanneer ons lichaam zichzelf regenereert, worden miljoenen cellen met vrije radicalen aangemaakt als bijproduct van celmitose. Deze vrije radicalencellen vallen gezonde cellen aan.

Het is algemeen aanvaard dat de cel met vrije radicalen de belangrijkste oorzaak of factor is voor de meeste vormen van kanker. De belangrijkste verdediging van ons lichaam tegen deze vrije radicalen is de krachtigste antioxidant: melatonine.

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

Het komt in de bloedbaan terecht en heeft als rol een natuurlijke antioxidant, een natuurlijk middel tegen kanker. Melatonine is een zeer, zeer krachtig middel tegen kanker.

 

1. Roger Coghill, bio-elektromagnetisch onderzoek:

Het werkt als een zogenaamd oncostatisch middel dat je beschermt tegen kanker, en het regelt de slaap-waakcyclus zodat je een goede nachtrust krijgt en de juiste dosis melatonine. Het is een anti-verouderingsmolecuul. Met andere woorden: het vangt de vrije radicalen op en zorgt ervoor dat uw huid er jonger uitziet.

 

Titel stem:

Melatonine is het wondermiddel van het lichaam dat kankerverwekkende vrije radicalen opruimt.

 

1. Roger Coghill, bio-elektromagnetisch onderzoek:

We hebben 12.000 onderzoeken in ons laboratorium die we door de jaren heen hebben verzameld, en dat zijn meer onderzoeken dan ooit zijn gepubliceerd over paracetamol, een veelgebruikt hoofdpijnmedicijn.

Er is aanzienlijk meer wetenschappelijke belangstelling voor melatonine dan voor paracetamol.

 

Interviewer:

Wat zijn de gevolgen van een verminderde melatoninesecretie?

 

1. Roger Coghill, bio-elektromagnetisch onderzoek:

Dus als u een verminderde hoeveelheid melatonine heeft, verzwakt uw immuunsysteem. In het begin heb je de neiging om moeite te hebben met slapen, wat betekent dat je niet in slaap kunt vallen of als je dat wel doet, je niet meer in slaap kunt komen. U kunt hartproblemen krijgen omdat melatonine ook uw hart beschermt. En je bent veel vatbaarder voor ziektes omdat je immuunsysteem niet optimaal functioneert.

Dit zijn enkele dingen die gebeuren als je een lager melatoninegehalte hebt. En de gemiddelde vrouw met borstkanker heeft bijvoorbeeld slechts een tiende van de melatonine vergeleken met een normale vrouw van haar leeftijd. En bij mensen met prostaatkanker hebben ze minder dan de helft van de melatonine die ze zouden moeten hebben. Autistische kinderen hebben minder dan de helft van de melatoninespiegels die ze zouden moeten hebben.

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

Verlaagde melatoninespiegels bij nachtploegarbeiders omdat ze ’s nachts werken en worden blootgesteld aan licht. Ze produceren ’s nachts geen melatonine, en het is bekend dat dit het risico op borstkanker met 50% verhoogt.

En vanwege deze melatoninereductie heeft het Internationaal Agentschap voor Kankeronderzoek (IARC) nachtwerk geleidelijk geclassificeerd als waarschijnlijk kankerverwekkend.

 

1. Roger Coghill, bio-elektromagnetisch onderzoek:

Er zijn nu veel onderzoeken die aantonen dat mensen die nachtdiensten draaien of mensen die blind zijn, andere kankerpercentages hebben dan de algemene bevolking. En de meeste van deze onderzoeken ondersteunen de opvatting dat ontbrekende of verminderde melatoninespiegels een negatieve invloed hebben op de gezondheid.

 

Teller:

Omdat het lichaam zich alleen ’s nachts herstelt, wordt melatonine alleen geproduceerd als de pijnappelklier merkt dat er geen licht is.

 

1. Roger Coghill, bio-elektromagnetisch onderzoek:

En dit gebeurt omdat de pijnappelklier gevoelig is voor licht. Het bevindt zich precies waar uw hersenen signalen van uw ogen ontvangen en kruist elkaar op het punt in het midden. Het wordt de suprachiasmatische kern genoemd.

En de verbindingen van daaruit gaan rechtstreeks naar de pijnappelklier om hem te vertellen of er licht is of niet. Tegelijkertijd is er, wanneer er licht aanwezig is, interferentie met de signalen die de hersenen naar onze cellen willen sturen om deze te repareren. Het heeft dus geen zin dat de hersenen deze signalen naar onze cellen sturen om hen te vertellen dat ze zichzelf moeten herstellen als er zoveel verstoring is dat ze het niet zouden horen. Dus het wacht, de hersenen wachten tot het donker is.

 

Interviewer:

Welk onderzoek heeft aangetoond dat er een effect is op de melatonineproductie door elektrische velden, magnetische velden of radiogolven?

 

1. Roger Coghill, bio-elektromagnetisch onderzoek:

Welnu, het Battelle Instituut in Amerika heeft sinds eind jaren zeventig veel werk aan dit onderwerp gedaan. En zijn wetenschappers, Barry Wilson, Dick Stevens en deze mensen begonnen erover na te denken, omdat we weten dat wanneer je het licht aandoet, de hersenen stoppen met het produceren van melatonine. Dus dachten ze: misschien kunnen onze hersenen geen onderscheid maken tussen elektrische velden die we zelf kunstmatig creëren en het natuurlijke licht waarvan we allemaal weten dat het overdag aanwezig is, omdat we overdag gewoon geen melatonine produceren; zeer goede biologische redenen.

Ze dachten dus dat deze elektrische velden de synthese van melatonine zouden onderdrukken, wat op zijn beurt zou leiden tot kanker, vooral borstkanker bij vrouwen, omdat ze niet langer de immunologische bescherming zouden hebben die gewoonlijk aanwezig is.

 

Interviewer:

Dus interpreteren de hersenen radiogolven als lichtgolven?

 

Titel stem:

Zichtbaar licht heeft ook een frequentie.

 

1. Roger Coghill, bio-elektromagnetisch onderzoek:

Ja, we kunnen er geen onderscheid tussen maken.

In ieder geval is de hypothese dat de pijnappelklier geen onderscheid kan maken tussen lichtfrequenties en door de mens gemaakte frequenties bewezen door een schat aan onderzoek.

 

Directe onderdrukkende effecten van zwakke magnetische velden (50 Hz en 16 2/3 Hz) op de melatoninesynthese in de pijnappelklier van Djungarian-hamsters (Phodopus sungorus)

 

De resultaten van de huidige studie laten zien dat laagfrequente magnetische velden de melantonineproductie in geïsoleerde pijnappelklieren van hamsters kunnen verminderen.

 

…de melantonineproductie verminderen…

 

…Effecten van elektromagnetische velden op de fotofasische circulerende melatoninespiegels bij Amerikaanse torenvalken…

 

Concluderend: elektromagnetische velden beïnvloedden plasmamelatonine bij mannelijke Amerikaanse torenvalken,…

 

EMF kan hun migratie beïnvloeden…

 

… Afwezigheid van een chronisch effect van blootstelling aan kortegolf uitzendsignalen op de melatonineconcentratie in het speeksel van melkkoeien.

 

Dus een vertraagd acuut effect van EMF op de melatonineconcentratie…

 

Een magnetisch veld van 0,5 G, 60 Hz onderdrukt de melatonineproductie in pijnappelcellen.

 

…een gemiddelde vermindering van 46% in de door noradrenaline geïnduceerde melatonineproductie in pijnappelcellen. De resultaten ondersteunen de hypothese dat blootstelling aan EM melatonine-onderdrukking in de pijnappelklier kan veroorzaken door individuele cellen te beïnvloeden.

 

de blootstelling veroorzaakt onderdrukking van melatonine

 

in de pijnappelklier kan produceren

 

door individuele cellen te beïnvloeden.

 

EMF/EMR vermindert melatonine bij dieren en mensen

1. Neil Kers

2 september 2002

 

Zeventien onderzoeken tonen aan dat blootstelling aan ELF en RF/MW de melatonine vermindert.

 

Zestien onderzoeken hebben een significante EMR-geassocieerde melatoninereductie bij mensen waargenomen.

 

Interviewer:

Denkt u dat er bewijs is dat elektrische velden, magnetische velden en radiogolven de aanmaak van melatonine beïnvloeden?

 

1. Roger Coghill, bio-elektromagnetisch onderzoek:

Dit onderzoek toont aan dat de melatoninespiegels van torenvalken afnemen bij blootstelling; dat wilde ooievaars die nestelen op gebouwen in de buurt van zendmasten minder nakomelingen krijgen vergeleken met ooievaarsnesten ver van zendmasten; Studies over mieren, bijen en vogels van verschillende soorten en studies over zeezoogdieren wijzen allemaal in dezelfde richting.

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

Maar dan zijn er laboratoriumstudies van cellen in de pijnappelklier die daadwerkelijk melatonine synthetiseren, en ze bestuderen de effecten van magnetische velden op deze cellen. En in vrijwel elke fase van de melatoninesynthese is te zien dat magnetische velden de daadwerkelijke aanmaak van melatonine verstoren. Je ziet dus dat het bewijs duidelijk aanwezig is in alle aspecten van de melatonineproductie, de belemmering van de melatonineproductie door magnetische velden. Onderzoek omvat werkelijk elk aspect van dit pad.

 

Interviewer:

Zou je zeggen dat het bijna doorslaggevend (genoeg) is?

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

Ja, ik zou zeggen dat het bijna duidelijk is.

 

Teller:

Het briljante aan ons lichaam is het vermogen om de productie van vrije radicalen tegen te gaan door melatonine aan te maken. We hebben in onszelf een nauwkeurig evenwicht gecreëerd, een perfect verdedigingssysteem. Het kostte ons lichaam miljoenen jaren om deze techniek te perfectioneren. Een technologie die is gemaakt op basis van de omgeving waarin we zijn geëvolueerd. Maar is onze omgeving de afgelopen decennia niet exponentieel veranderd? Met het blote oog lijkt de wereld hetzelfde, maar op cellulair niveau is dit de grootste verandering in het milieu die ons leven ooit is overkomen.

 

Het is duidelijk dat een dergelijke gigantische verandering onvermijdelijk dit delicate evenwicht zou verstoren. En de gevolgen als ons lichaam niet de juiste hoeveelheid melatonine aanmaakt, kunnen fataal zijn. Wetenschappers over de hele wereld geloven nu dat vrije radicalen de oorzaak of bijdragende factor kunnen zijn voor elke bekende ziekte. Niet alleen voor kanker.

 

1. Roger Coghill, bio-elektromagnetisch onderzoek:

Aan het begin van de 20e eeuw was leukemie bij kinderen een medische zeldzaamheid. Sindsdien hebben we alleen maar een toename van leukemie bij kinderen gezien. Jaarlijks stijgt het met zo’n twee procent. En dit geldt ook voor veel andere ziekten: autisme, hersentumoren, kanker. Het aantal kankergevallen in de jaren 1910 was waarschijnlijk de helft van wat ze nu zijn. En veel andere ziekten zijn via studies en wetenschappelijk onderzoek in verband gebracht met blootstelling aan elektromagnetische velden en straling; niet alleen elektriciteitsleidingen, maar ook radio- en microgolfvelden. Omdat we de afgelopen vijftig jaar zijn ondergedompeld in een oceaan van elektromagnetische straling. Het omringt ons overal. Onzichtbaar, we kunnen ze niet zien. Maar we weten dat het er is. Elke keer dat u uw mobiele telefoon gebruikt, weet u dat ze er is.

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

Het is heel erg moeilijk om de klok terug te draaien, zo niet onmogelijk, maar we moeten ons ervan bewust zijn, van deze gevolgen voor de gezondheid, zodat we de mogelijkheid hebben om veiligheidsmaatregelen tegen de gevaren te nemen.

Als dat is wat we willen doen, dan moeten we dat ook doen.

 

1. Andrew Goldsworthy, bioloog en ere-docent aan het Imperial College London:

Wat mij zorgen baart, zijn de dingen die nu gebeuren (let op: gepost op YouTube in 2013). We hebben er misschien niet genoeg aandacht aan besteed en een van de dingen die zich voordoen is autisme, of laten we het maar correct noemen: autismespectrumstoornissen.

 

Interviewer:

Denk je dat we ons op een punt in de wetenschap bevinden waarop we bijna geen controlegroep meer hebben om deze dingen te testen, omdat bijna iedereen een mobiele telefoon heeft, bijna iedereen wifi heeft en bijna iedereen wordt blootgesteld aan elektromagnetische velden?

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

Ja, we bereiken allemaal een punt waarop zoveel mensen worden blootgesteld aan elektromagnetische velden van mobiele telefoons en WiFi, dat we niet langer een controlegroep hebben die het verschil kan zien tussen de gezondheid van mensen die eraan worden blootgesteld en de gezondheid van mensen die eraan worden blootgesteld. mensen die niet aan onderzoek worden blootgesteld.

Als ik je een analogie mag geven: we zijn erachter gekomen dat roken longkanker veroorzaakt. En dat komt alleen maar omdat sommige mensen niet rookten, en zij vormden de controlegroep. Als iedereen had gerookt, zouden we er misschien nooit achter zijn gekomen dat roken longkanker veroorzaakt. En iedereen zou zijn gestorven aan longkanker, en er zou geen referentiepunt zijn geweest; een soort natuurlijke ziekte die nooit met roken in verband wordt gebracht.

Wat er gebeurt met de blootstelling aan mobiele telefoons is dat we allemaal die groep mensen verliezen die er niet aan worden blootgesteld. Zelfs de weinige mensen die geen mobiele telefoon hebben, worden omringd door straling van mobiele telefoons als ze gaan winkelen, in de trein en waar ze ook heen gaan!

 

Brian Stein, patiënt met elektrogevoeligheid:

Het is niet alleen de ‘kanarie in de mijn’ zoals ik.

(Idioom: Kanaries werden in de mijnbouw gebruikt als vroege waarschuwing om te beschermen tegen giftige gassen of zuurstofgebrek en stelden de mijnwerkers in staat het gevaar op tijd te onderkennen en onmiddellijk te ontsnappen).

Uiteindelijk, als je simpelweg de elektromagnetische velden in de atmosfeer vergroot, wat we feitelijk doen, en we hebben nu een miljoen keer meer elektromagnetische velden en microgolven in de omgeving dan dertig jaar geleden. Op een gegeven moment zal het ook JOU gaan beïnvloeden!

 

Professor Denis Henshaw, Universiteit van Bristol:

Het is vrij moeilijk om te voorspellen waar we over vijftien jaar zullen staan, maar ik zou heel graag zeggen dat we binnen een paar jaar zullen beseffen hoeveel deze gevolgen voor de gezondheid de samenleving feitelijk hebben gekost. En dan worden we misschien wakker en kijken we naar de triggers. En we zullen iets aan de oorzaken moeten doen.

 

Teller:

Wij zijn een ingenieus en toch complex organisme. De manier waarop ons lichaam werkt is niet willekeurig, noch iets dat van de ene op de andere dag is gebeurd.

Net als ieder ander levend wezen op deze planeet hebben wij ons aangepast aan de omgeving waarin we leven. Een omgeving die sinds het begin der tijden een delicaat evenwicht van velden en resonanties kent. Deze verschijnselen omringen ons niet alleen, ze maken ons tot wie we zijn.

 

De cellen in ons lichaam communiceren met elkaar via lichtfrequenties; hoe ons DNA elektromagnetische frequenties gebruikt om zich voort te planten.

 

De kern van dit alles zijn protonen en elektronen, positief en negatief gepolariseerd, die al het leven magnetisch maken. Wij zijn, net als al het leven, uitgerust met cryptochrome cellen, waardoor we deze velden kunnen waarnemen op manieren die we nauwelijks begrijpen.

 

Wij zijn wezens van frequentie, elektriciteit, licht en magnetisme.

En het kostte miljoenen jaren om dat te worden; een proces dat begon met de allereerste cel. Hoewel we draadloze technologie hebben omarmd en in ons dagelijks leven hebben geïntegreerd, heeft ons lichaam het op cellulair niveau nog niet begrepen. De frequenties die ons nu omringen zijn net zo vreemd voor onze cellen als ze voor onze ogen zouden zijn als we ze alleen maar konden zien. Onze kinderen worden geboren in een wereld die hun lichaam eenvoudigweg niet kan begrijpen.

 

Waar zal dit allemaal toe leiden?

 

Terwijl deze film wordt gemaakt, wordt de 4G-technologie over de hele wereld uitgebreid.

Om dit mogelijk te maken worden de grenswaarden verhoogd. WiFi is aanwezig in bijna elk huis, elke school en elk bedrijf en is voortdurend om ons heen aanwezig. DECT-telefoontechnologie is in vrijwel elk huishouden te vinden. In een tijd waarin de industrie verantwoordelijk en voorzichtig moet zijn, getuigt zij van een roekeloze minachting voor onze gezondheid op de lange termijn. Geld regeert de wereld. En de kans is net zo groot dat ze er een geweten over ontwikkelen als de tabaksindustrie.

 

Dus als er een verandering komt, zal die niet van hen komen. Het moet van ons komen! We hoeven alleen maar onze ogen te openen en het probleem te onderkennen.

 

Interviewer:

Bent u van plan om met MTHR onderzoek naar de effecten van radiogolven op melatonine te financieren? Aangezien dit HET mechanisme is waar mensen op lijken te wijzen, interfereren mobiele telefoons met de productie van melatonine. Melatonine is een antioxidant, een stofzuiger met vrije radicalen als je wilt.

 

MTHR-man:

Wanneer we een oproep tot het indienen van onderzoeksvoorstellen uitbrengen, wat we momenteel doen, belichten we gebieden van bijzonder belang en nodigen we aanvragen en voorstellen uit het hele spectrum uit. Deze zouden echter voorrang moeten krijgen naast de andere aanvragen die we ontvangen als u slechts een beperkt bedrag beschikbaar heeft. Maar we zoeken momenteel geen financiering voor onderzoek naar melatonine.

Dit is niet een gebied dat wij op dit moment als prioriteit beschouwen.

 

[De MTHR moet nog investeren in onderzoek naar de invloed van mobiele telefoons op melatonine.]

 

 

van (n.)

Bronnen/Links: Originele Engelse film: “Resonance – Beings of Frequency” – James Russell Film – Documentaire