Nerden in de zomer

Tudor was echt een nerd, met zijn stoppel baardje, de verwarde zwarte krullenbos en zijn Harry potter brilletje en de eeuwige laptop in een legergroen tasje, was hij bij uitstek een echte nerd. Een echte nerd heeft het altijd koud, hun verstand staat in de versnellingsstand, maar ergens waren ze ook weer totaal niet in het hier en nu.

Tudor was dag en nacht bezig met computers. Hij crackte en hackte, hij loste van alles op, aan computers van vrienden en familie en buren rondom. Tudor werd een soort heilige verlosser van de buurt, en menigeen, maar als een echte nerd, deed hij alles voor niets. Zo was hij, hij dacht nergens anders aan, laat staan aan zichzelf. Hij was vrijgezel, was boring like hel, behalve online. En zag je hem in de winter, dan zat hij tot over zijn oren ingepakt in dikke kleding en het liefst met wel 3 sjaals om zijn nek. In de zomer zag je hem met een lange joggingbroek, een jas, en een trui en als het even kon ook nog een sjaal om. Zijn benen kwamen van de melkfabriek en hadden daar een abonnement.

Het was de warmste dag van het jaar. De mussen vielen nog net niet van het dak; ze zochten ruzie om de laatste schaduwplek. Iedereen in de straat liep in korte broek, rokjes jurkjes en slippers en met een ijsje in de hand. En daar was Tudor. Hij liep over het asfalt in zijn slobberige (werd hij wel gewassen) trouwe joggingbroek, een dikke hoodie met de capuchon op, en inderdaad: een diepdonkere wollen sjaal driemaal om zijn nek gewikkeld. En de legergroene tas strak onder zijn arm geklemd.

De buren zuchtten al als ze naar hem keken, spontaan overmand door plaatsvervangende hitte. Maar Tudor merkte er niks van. Zijn brein draaide op volle toeren in die virtuele  versnelling.

Plotseling zwaaide de voordeur van buurvrouw Hetty open. Ze zag rood van de stress (en de warmte). Haar slimme thermostaat was op hol geslagen door een storing in de cloud, en in plaats van de airco aan te zetten, loeide de vloerverwarming in haar woonkamer nu op een tropische 29 graden.

“Tudor! Help me, de boel smelt hierbinnen!” riep ze wanhopig.

Tudor knikte traag en bedachtzaam, stapte het snikhete huis binnen, en slaakte een diepe, opgeluchte zucht. “Ah,” mompelde hij, terwijl hij zijn sjaal nét een centimeter losser trok. “Lekker behaaglijk hier.”

Binnen twee minuten zat hij op de grond, zijn laptop op schoot. Zijn vingers vlogen over het toetsenbord als een concertpianist. Terwijl de zweetdruppels van Hetty’s voorhoofd dropen, was Tudor totaal  in zijn element. Een paar regels code kraken, een harde reset via een omweg in de mainframe van de fabrikant, en… klik. De vloerverwarming sloeg af en de koele bries van de airco sprong aan.

Hetty  liet zich dankbaar en opgelucht op de bank vallen. “Je bent een engel, Tudor. Wat krijg je van me?”

Tudor keek even op van zijn scherm, zijn Harry Potter-brilletje gleed een stukje over zijn neus. Hij trok zijn sjaal weer stevig aan tegen de opkomende koude luchtstroom van de airco. “Niks hoor, buurvrouw.

Omdat Tudor altijd vrijgezel was en zijn leven zich voornamelijk tussen de eentjes en nulletjes afspeelde, dacht niemand dat daar snel verandering in zou komen. Tot die ene dag. Tudor was in het dorp op bezoek bij een ‘nerdenvriend’ die daar op kamers woonde om samen aan een nieuwe server te bouwen.

In datzelfde studentenhuis woonde ook een meidje genaamd Estee. En Estee? Estee was druk. Dat was me een partij ADHD op een stokje, werkelijk niet normaal meer. Ze praatte alsof ze vijf energiedrankjes op had, bewoog constant en schoot van het ene onderwerp in het andere zonder adem te halen. Estee had donkere vlechten in haar haren en had een flinke eyeliner op en onder haar ogen, dat gaf haar een katachtig uiterlijk.

Toen Estee de gemeenschappelijke keuken in stormde om een banaan te pakken, bleef ze abrupt staan. Daar zat hij. Die rustige, mysterieuze jongen met zijn diepzwarte krullenbos, zijn baardje en die absurde trui in het midden van de zomer. Tudor wist werkelijk niet wat hem overkwam. Terwijl hij probeerde te begrijpen waarom deze meid in drie seconden tijd over haar scriptie, haar hamster én haar favoriete pizza had verteld, sloeg bij Estee de vonk over. Ze was op slag, tot over haar oren, smoorverliefd.

Zij wilde deze rustige zwarte krullenbol, en ze zou hem krijgen ook.

De jacht is geopend

Vanaf die dag was Tudor zijn rust kwijt. Estee zette de achtervolging in en liet niet meer los. Overal waar Tudor opdook om een computer te repareren, leek Estee ’toevallig’ ook te zijn. Ze fietste achter hem aan, stuurde hem honderden appjes vol emoji’s en hyperactieve verhalen, en wist hem telkens weer te verrassen.

Tudor, die normaal alles onder controle had zolang het op een computerscherm stond, raakte volledig in een soort kortsluiting door haar energie. Maar Estee was vastberaden. Telkens als ze hem in de hoek dreef, keek ze hem aan met haar meest zwoele, wilde blikken. Tudor probeerde nog achter zijn laptopscherm te schuilen en zijn sjaal wat hoger op te trekken, maar tegen haar vurige zoenen was geen enkele firewall bestand. Langzaam maar zeker begon de ijskoude nerd te ontdooien onder de intense, wervelende liefde van zijn eigen ADHD-op-een-stokje.

Het kon natuurlijk niet uitblijven. Nadat Tudor definitief was gecapituleerd voor Estee’s zwoele blikken en stormachtige zoenen, werd het heen en weer reizen tussen het studentenhuis en Tudors tech-grot veel te onpraktisch. Estee hakte de knoop door: “Wij gaan samenwonen!” Tudor knikte alleen maar wat beduusd, terwijl Estee in een tijdsbestek van tien minuten zijn hele huis al in gedachten had heringericht.

De verhuisdag zelf was een weerspiegeling van hun relatie. Estee stuiterde rond met verhuisdozen, tilde drie dingen tegelijk op, liet er twee vallen, zong keihard mee met de radio en was ondertussen ook nog aan het videobellen met een vriendin. Tudor daarentegen liep steevast in zijn winterjas en dikke sjaal-ondanks het gesjouw-en tilde elke computeronderdeel alsof het een pasgeboren baby was.

Toen de rust (voor zover dat kon met Estee) was wedergekeerd, begon het echte leven samen. En hoe dat ging? Nou, dat was een dagelijkse uitdaging voor de wetten van de logica.

Het grootste struikelblok in huize Tudor & Estee was zonder twijfel de temperatuur. Tudor, die het immers altijd koud heeft, programmeerde de slimme thermostaat het liefst strak op een tropische 24 graden, zodat hij tenminste binnenshuis zijn buitenste drie sjaals af kon doen. Maar Estee, met haar overactieve ADHD-motor die non-stop op 200% draaide, had het juist altijd bloedheet. Binnen een week zat Tudor klappertandend in een hoekje met een dikke deken, omdat Estee weer eens alle ramen tegen elkaar had opengezet om “even lekker door te waaien”.

Ook hun dagritme was een komisch schouwspel:

• Tudor leefde in een wereld van absolute structuur en stilte. Hij kon uren roerloos naar een flikkerend scherm staren, diep verzonken in zijn computercodes.
• Estee was een wervelwind. Ze begon aan de afwas, zag toen een leuke plant die water nodig had, herinnerde zich dat ze nog een mail moest sturen, begon aan een TikTok-dansje en liet overal sporen van haar aanwezigheid na. Haar sleutels? Die lagen negen van de tien keer in de koelkast.

In het begin raakte Tudors interne processor hierdoor regelmatig oververhit. Zijn firewall was simpelweg niet gebouwd op rondslingerende schoenen, plotselinge knuffels van achteren terwijl hij aan het hacken was, en een vriendin die midden in de nacht wakker werd omdat ze “nu echt móést weten hoe een pinguïn slaapt”.

Maar zijn ze happy?

Ja. Ze zijn dolgelukkig, op een volstrekt onlogische, prachtige manier.

Juist omdat ze elkaars tegenpolen zijn, vullen ze elkaar perfect aan. Estee brengt kleur, chaos en puur leven in de saaie, grijze computerwereld van Tudor. Dankzij haar komt hij buiten, eet hij weer andere dingen dan een kartonnen pizza en beleeft hij avonturen en vergeet hij soms zelfs dat hij het koud heeft omdat zij hem warm houdt. Ze sleurt hem mee de wereld in, en Tudor geniet stiekem met volle teugen van haar tomeloze energie.

En Tudor? Tudor is Estee’s veilige haven. Als haar hoofd zó vol zit met drieduizend gedachten tegelijk dat ze dreigt kort te sluiten, hoeft ze alleen maar naast hem op de bank te kruipen. Tudor straalt een diepe, onverstoorbare rust uit. Hij slaat dan zijn armen (en meestal een flink stuk van zijn warme sjaal) om haar heen. Bij hem op schoot mag haar motor eindelijk even stationair draaien.

Bovendien heeft Tudor haar hele leven digitaal gestroomlijnd. Estee raakt nooit meer haar telefoon kwijt, want Tudor heeft overal sensoren ingebouwd. En haar laptop? Die start sneller op dan het licht, speciaal aangepast aan haar ongeduldige tempo.

Als Hetty of de andere buren nu langs het huis lopen, horen ze vaak luide muziek en Estee die enthousiast verhalen vertelt, terwijl ze door het raam Tudor zien zitten-met een glimlach op zijn gezicht, zijn Harry Potter-brilletje op zijn neus, en een dikke trui aan. De buurtverlosser heeft eindelijk zijn eigen geluk gevonden.