Paranormale Polder-Kolder, met dampende koeien en donderende godinnen (Polderverhalen)
Paranormale Polder-Kolder, met dampende koeien en donderende godinnen (Polderverhalen)
(Een waargebeurd verhaal volgens Grietje uit Waskemeer.)
Boer Tjebbe reed al sinds half zeven ’s ochtends op zijn tractor door zijn weilanden in Appelscha. Regenjasje aan, radio op standje mee-lallen en de motor bromde als een tevreden ouwe hond. Er hing iets in de lucht die dag. Geen gewone regenlucht — nee, het rook naar ozon, elektriciteit en iets wat verdacht veel leek op lavendel.
Om kwart over drie sloeg de bliksem in.
Boem. Bam. Zzzzzzt.
Tjebbe werd uit zijn tractor gelanceerd en landde ruggelings in een zompige sloot tussen de pinksterbloemen en brandnetels. Maar hij voelde niks. Helemaal niks. Behalve een warm briesje… op z’n voorhoofd.
Toen hij zijn ogen opendeed, zag hij iets dat hij nooit meer zou vergeten, zelfs niet toen hij later een keer per ongeluk koeienhomeopathie probeerde.
Op een wolkje — een echt wit, fluffy, IKEA-sierkussenachtig wolkje — zat een vrouw. Ze had een kroon van regenbogen, spierwit wattig haar en een jurk van verdampte mist, en haar stem klonk als de beltoon van een vergeten Nokia uit 2002.
‘Tjebbe,’ zei ze zangerig, ‘ik ben de Wolkenkoningin.’
Tjebbe, nog ruikend als een verkoolde worst op de barbecue, knikte. ‘Ja, dah dacht ik al.’
Rondom hem stonden zijn koeien. Ze kauwden traag maar belangstellend op gras, en keken alsof ze dit dagelijks zagen. Een pink gaf hem zelfs een knipoog.
‘Jij bent uitverkoren,’ zei de Koningin.
‘Om wat?’
‘Om het weer te voelen. Echt te voelen. Geen Buienradar. Geen apps. Gewoon… voelen met je boerenhart.’
En vanaf dat moment kon Tjebbe het ”weer” horen. Zijn linkeroor tintelde als er regen kwam. Zijn navel trok samen bij storm. Zijn kleine teen jeukte exact 48 minuten voor het ging hagelen.
Hij werd beroemd als de Boer met het Barometerhart. Mensen kwamen van heinde en ver voor zijn voorspellingen. Zelfs de koeien gaven signalen: als de zwartbonte Truus begon te zingen (ze loeide op melodie), kwam er gegarandeerd donder.
Maar alleen Tjebbe wist: het begon allemaal die middag… toen de bliksem zijn hart openbrak voor de wolken. En voor een wolkachtige mooie dame die rook naar lavendel en elektriciteit.