De kinderzielen

Twins newborn photography. Twins posing idea.

Zondag, de dag dat er visite kwam.
Elke zondag wel te verstaan.
Het was een fijne en drukke dag.
Familie, gelijkgezinden, gesprekken en saamhorigheid.
Er kwamen nieuwe zielen bij, baby’s klein, die groeiden, met elkaar in een speelse samenhang en vriendschap.
Een tweeling was enkele maanden geleden gekomen.
Telepathisch spraken de kinderzielen tot elkander.
Baby of wat ouder deed nog niet terzake.
Kinderen konden dat namelijk, onderling spreken zonder te spreken.
Velen vergaten dat weer na enige tijd als ze groter waren geworden. Dan waren ze de sferen kwijt van waaruit elke ziel gekomen was.
Het etherische uittreden was naderhand niet meer nodig en een ziel was dan steeds verder in de stof geïncarneerd zodat het ook steeds minder noodzakelijk was om even op adem te komen aan de andere zijde.

Maar vandaag sprak de tweeling tot de andere kinderzielen in de kamer.
Ik ga, zei het meisje. Hoezo ga jij?
Ik ga weg, ik ben ziek als aards kind en ik moet gaan.
Maar waarom, vroegen de kinderzielen verbaasd en geschrokken.
Ik wilde even incarneren, maar heb mij vergist.
Ik heb geen zin meer. Niet zoals nu. Kun je er dan zomaar uit als je dat wilt, vroeg een kinderziel verbaast?

Ik mocht dit, ik mocht even kijken en misschien doorgaan of niet, maar mijn lichaam is door het tweeling zijn teveel verzwakt. Ik heb de kracht niet om mijn ziel te laten voortbestaan in dit lichaam.
Ik kom later nog wel weer terug denk ik, maar niet als tweeling.

Jij blijft toch nog wel, vroegen de kinderzielen aan het broertje.
Met zijn grote wijze ogen keek hij de kinderen aan, en vertelde over zijn plannen. Ik blijf nog heel even hier en ga dan ook terug.
Waarom? Nee! Blijf nou toch?

Het kan niet, we zijn beiden niet sterk genoeg lichamelijk gezien. Het karma zal te zwaar worden voor ons beiden.
Groter groeien zal onze ziel dermate belasten, dat wij ons niet goed kunnen ontwikkelen in het plan dat voor ons is gemaakt.
Wat jammer zeg, wat erg, oh wat vreselijk allemaal…riepen de kinderzielen tegen elkaar.
Geschokt waren ze, maar als kind zijnde waren ze het ook al snel weer vergeten en speelden weer als voorheen.
Er volgden nog zondagen, vele zondagen, maar de zondag kwam dat de tweeling geen tweeling meer was en het jongetje alleen was meegekomen met zijn ouders.
De kinderzielen waren allen zeer bedroefd, gelukkig voelden zij de sfeer om hen heen niet zo sterk aan, want die was zeer geladen met zwaar verdriet. De hele familie rouwde om het kind dat terug was gegaan naar de hemel.
En wanneer ga jij dan, vroeg een kinderziel aan het jongetje.
Oh over enkele maanden. Het zal zeer slecht gaan met mij en dan pas. Ik moet even doorbijten in dit alles. Maar dan is het voorbij en ben ik weer bij mijn zusje.
Je komt toch ook terug?
Ja als eerste, een jongen.

Amy Proud Illustration - amy proud, amy, proud, painted, water colour, watercolour, paint, traditional, picture books, fiction, children, boys, girls
Hoe ga je dan heten, dan weten wij alvast dat jij het bent immers.
Ik zal dezelfde naam hebben als nu en mijn zusje ook.
Alleen komt zij iets later dan ik.
Het jongetje had het er moeilijk mee dat hij nu alleen was als tweeling. Na enige maanden was hij zozeer verzwakt dat zijn ouders ook hem moesten opgeven.
De kinderzielen wisten het al en speelden als vanouds op de zondagen. Waar de volwassenen ergens getroost werden door het speelse gedrag van alle kinderen die dagen.
Ze beseffen het nog niet zo zeiden de volwassenen dan.
Maar ze beseften alles veel beter dan zijzelf.
Maar dat wisten de volwassenen al lang niet meer.

 

Gerelateerde Berichten