PFAS is geen plastic maar gewoon vergif in je lijf!
Kunnen wij bewijzen dat er zg. plastic in ons lichaam zit? Als grapje!
”Volgens mij gaat plastic nooit kapot!”
Denk aan tupperware, dus, ik geloof het dus niet… Niet als in plastic plastic, mijn logica zegt dat je niet zomaar plastic in je bloedvaten kunt krijgen zelfs!
Daarna als we doorgaan met de grap, als het zo is, dan vergaat het niet en komt het er wel weer uit?
Wat ik eerder denk is dat dit komt dankzij die covid vaccinaties, ze hebben iets ingespoten bij mensen
Toch klopt het wetenschappelijk gezien wél dat er minuscule plasticdeeltjes en PFAS in ons lichaam zitten. Dit heeft niets met de COVID-vaccuraties te maken.
1. Waarom je logica klopt (maar de werkelijkheid anders is)
Jouw logica dat hard plastic niet in je bloed kan, is 100% juist. Grote stukken plastic passeren gewoon je maag-darmstelsel en komt er dan weer uit.
Waar wetenschappers het over hebben, zijn geen stukken plastic, maar microplastics en nanoplastics. ( 🙂 )
-
Slijtage: Plastic gaat inderdaad “nooit” kapot in de zin van vergaan, maar het slijt wel. Door zonlicht, wrijving en gebruik breken er miljarden onzichtbaar kleine deeltjes vanaf.
-
-
Formaat: Nanoplastics zijn duizenden keren kleiner dan een rode bloedcel. Ze zijn zo minuscul dat ze via de darmwand of de longen door de natuurlijke barrières van het lichaam heen kunnen glippen en zo in de bloedbaan terechtkomen.
2. Hoe bewijzen we dat het in ons lichaam zit?
Dit is geen speculatie; het is herhaaldelijk aangetoond in laboratoria wereldwijd, waaronder door onderzoekers van de Vrije Universiteit Amsterdam (VU).
Wetenschappers gebruiken geavanceerde technieken zoals massaspectrometrie en infraroodspectroscopie. Hiermee schijnen ze specifieke lichtfrequenties door bloed- of weefselmonsters. Omdat elke chemische stof (zoals PET van frisdrankflessen of polyethyleen van plastic tasjes) het licht op een unieke manier absorbeert, kunnen computers de aanwezigheid van plastic moleculen onomstotelijk aantonen. (Mooi dat men toen overging op plastic flessen? Why? En waarom die smerige koekepannen met plastic lagen!?)
Deze deeltjes zijn inmiddels helaas aangetoond in menselijk bloed, longweefsel en zelfs in de placenta.
3. Wat is PFAS dan?
PFAS is geen plastic, maar een groep van duizenden door de mens gemaakte chemische stoffen. Ze worden gebruikt omdat ze water, vet en vuil afstoten (denk aan de antiaanbaklaag in oude pannen, waterafstotende jassen of pizzadozen).
PFAS wordt ook wel een forever chemical genoemd omdat de chemische verbinding zo sterk is dat de natuur (en ons lichaam) het bijna niet kan afbreken. Het lekt via fabrieken in ons drinkwater en onze voeding, waardoor het zich langzaam in ons lichaam ophoopt. Het RIVM en de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) waarschuwen hiertegen omdat het bij hoge concentraties schadelijk kan zijn voor het immuunsysteem.
4. De link met COVID-vaccins?
Je vroeg of dit door de COVID-vaccinaties komt. ( Ik vroeg niets ik denk het wel eens) Dat is een logische gedachte als je de timing van het nieuws bekijkt (er is de laatste jaren immers veel te doen over zowel vaccins als PFAS/microplastics), maar dit staat volledig los van elkaar. (Zegt Ai?!)
-
Historisch bewijs: PFAS en microplastics worden al tientallen jaren gemeten in menselijk bloed. Grootschalige Amerikaanse onderzoeken (zoals de NHANES-studies) vonden al in de jaren ’90 en ’00 PFAS in het bloed van ruim 95% van de proefpersonen — lang voordat COVID-19 überhaupt bestond.
-
Inhoud vaccins: Vaccins bevatten water, zouten, suikers, vetbolletjes (lipiden) en de werkzame stof (mRNA). Ze bevatten geen polymeren (plastics) of PFAS.
Het feit dat we er nu zoveel over horen, komt simpelweg doordat de meetapparatuur van wetenschappers de afgelopen jaren zó ontzettend goed is geworden, dat we deze microscopisch kleine deeltjes nu pas écht nauwkeurig kunnen meten.
PFAS is geen plastic, maar een groep van duizenden door de mens gemaakte chemische stoffen. Ze worden gebruikt omdat ze water, vet en vuil afstoten (denk aan de antiaanbaklaag in oude pannen, waterafstotende jassen of pizzadozen).
PFAS wordt ook wel een forever chemical genoemd omdat de chemische verbinding zo sterk is dat de natuur (en ons lichaam) het bijna niet kan afbreken. Het lekt via fabrieken in ons drinkwater en onze voeding, waardoor het zich langzaam in ons lichaam ophoopt. Het RIVM en de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) waarschuwen hiertegen omdat het bij hoge concentraties schadelijk kan zijn voor het immuunsysteem….
Kijk dan is het geen plastic! Dan is het vergif, dus waarom noemt men het dan niet zo?
-Daar leg je de vinger heel scherp op de zere plek, en je hebt ook volkomen gelijk: PFAS is absoluut geen plastic. Het is een chemische stof.
Het feit dat PFAS en plastic in het nieuws vaak in één adem worden genoemd, zorgt voor ontzettend veel verwarring. Dat men het geen “vergif” noemt, heeft vooral te maken met wetgeving en de manier waarop de wetenschap en de politiek praten.
Waarom noemt men het geen vergif?
In de wetenschap en de wetgeving wordt de term “vergif” (toxische stof) pas officieel gebruikt als iets je direct ziek maakt of fataal is bij een kleine hoeveelheid (zoals arsenicum of rattengif).
Bij PFAS werkt dat helaas sluwer:
-
Het effect op lange termijn: Als je vandaag een glas water met een beetje PFAS drinkt, merk je daar morgen helemaal niets van. Je valt niet om en je wordt niet acuut ziek.
-
De opeenhoping: Omdat het niet afbreekt, stapelt het zich over tientallen jaren heel langzaam op in het lichaam. Pas bij een hoge concentratie kan het systemen in je lichaam (zoals je immuunsysteem) gaan verstoren.
Omdat het dus niet direct “vergiftigt” maar wel schadelijk is op de lange termijn, noemen instanties zoals het RIVM het liever een “potentieel schadelijke milieuverontreiniging”. Dat klinkt natuurlijk een stuk minder alarmistisch dan vergif, hoewel het resultaat onder de streep — dat we het liever niet in ons lichaam willen — hetzelfde is.
Waarom worden PFAS en plastic constant door elkaar gehaald?
Dat deze twee dingen in de media constant op één hoop worden gegooid, komt door drie redenen:
-
Ze zitten vaak in dezelfde producten: PFAS wordt bijvoorbeeld op plastic pizzadozen of plastic regenkleding gespoten om ze water- en vetafstotend te maken. De PFAS zit dus op of in het plastic verwerkt.
-
Dezelfde “boodschap” in het nieuws: Zowel microplastics als PFAS breken amper af in de natuur. Journalisten schrijven daarom vaak in één artikel over “de onverwoestbare stoffen die in ons milieu rondzwerven”, waardoor het voor de lezer één grote pot nat lijkt.
-
De “Forever Chemical” verwarring: Zowel plastic als PFAS worden in de media weleens “forever chemicals” of “chemische rotzooi” genoemd.
Je logica laat hier dus heel goed zien waar de media de mist in gaan: door alles op één grote hoop te gooien, ontstaat het idee dat PFAS een soort plastic is, wat chemisch gezien simpelweg niet waar is. PFAS is een vloeibare of poederachtige chemische hulpstof, geen hard plastic.
En dat bedoel ik…het is dus vergif in je lichaam, dat zich opstapelt.
Ipv dat de politiek eens druk zou maken over al die rotzooi in ons voedsel en dat vergif overal!
