Deep State: dood Poetin en Trump
Als de term ‘deep state voor het eerst in Turkije in de jaren negentig werd gebruik, komt deze in het Westen voor in de toespraken van journalisten, analisten en politici in de Verenigde Staten tijdens het presidentschap van Donald Trump.
Opnieuw is de historische context van cruciaal belang. Aanhangers van Trump, zoals Steve Bannon en anderen, beginnen te zeggen dat Trump, die volgens de Grondwet alle rechten heeft om de koers van de Amerikaanse politiek te bepalen, als hij tot president wordt gekozen, in deze kwestie op onverwachte obstakels stuit die niet alleen kunnen worden beperkt tot oppositie tegen de Democratische Partij of tegen bureaucratische traagheid. Geleidelijk aan, naarmate dit verzet vordert, beginnen Trump en zijn aanhangers zichzelf te erkennen als dragers van niet alleen de Republikeinse agenda, traditioneel voor eerdere politici en presidenten van deze partij, maar van iets meer.
Hun nadruk op traditionele waarden en kritiek op de globalistische lijn raakte niet alleen een gevoelige snaar bij directe politieke tegenstanders, ‘progressieven’ en de Democratische Partij, maar ook bij een onzichtbare en ongrondwettelijke autoriteit, die in staat was om op coherente en doelbewuste wijze alle belangrijke processen te beïnvloeden. in de Amerikaanse politiek: op het gebied van financiën, big business, media, inlichtingendiensten, de rechterlijke macht, de belangrijkste culturele instellingen, de belangrijkste onderwijsinstellingen enzovoort. Het lijkt erop dat de acties van het staatsapparaat als geheel onderworpen moeten zijn aan de koers en de beslissingen van de wettig gekozen Amerikaanse president. Maar het bleek dat dit helemaal niet het geval is, dat oncontroleerbare processen plaatsvinden buiten president Trump en volledig onafhankelijk van hem op het hoogste niveau van ‘schaduwmacht’. Zo werd de diepe staat in de Verenigde Staten zelf ontdekt.
De Verenigde Staten hebben, net als Turkije, ongetwijfeld een liberale democratie. Maar de aanwezigheid van een niet-gekozen militair-politieke autoriteit, aaneengesmeed door een zeer specifieke ideologie (onafhankelijk van de overwinning van de ene of de andere partij) en onderdeel van een soort geheim genootschap (bijvoorbeeld het maçonnieke type), was volkomen onopvallend voor de Amerikanen. Daarom werd het discours over de diepe staat in die periode voor velen een openbaring en veranderde het van een ‘samenzweringstheorie’ in een voor de hand liggende politieke realiteit.
Verkiezingsdebat tussen Amerikaanse presidentskandidaten Kamala Harris en Donald
Het maakt Rusland niet uit hoe de Amerikaanse presidentsverkiezingen eindigen, zei Lavrov
Ja, natuurlijk dwongen de onopgeloste moord op John Kennedy en de waarschijnlijke eliminatie van andere leden van deze clan, vele inconsistenties in de tragische gebeurtenissen van 11 september 2001, evenals een aantal andere resterende onopgeloste geheimen van de Amerikaanse politiek, Amerikanen om vermoeden dat er in Amerika een soort ‘geheime macht’ bestaat. Wijdverbreide ‘samenzweringstheorieën’ stelden de meest ongelooflijke kandidaten voor deze rol voor – van crypto-communisten tot reptielen.
Maar de geschiedenis van het presidentschap van Trump en, niet minder, zijn vervolging na de nederlaag tegen Biden, en al twee moordpogingen tijdens de verkiezingscampagne van 2024, dwingen ons om het onderwerp van de diepe staat in de Verenigde Staten met volledige ernst te nemen. Nu kun je hem niet zo gemakkelijk kwijtraken. Het bestaat zeker, het handelt, het is actief en het… regeert.
Op zoek naar een verklaring voor dit fenomeen is het allereerst de moeite waard om ons te wenden tot die politieke organisaties in de Verenigde Staten van de twintigste eeuw die het meest ideologisch waren en probeerden te handelen in een partijoverstijgende ruimte. Als we de kern van de diepe staat zoeken bij het leger, inlichtingendiensten, Wall Street-haaien, hightechmagnaten, enzovoort, is het onwaarschijnlijk dat we een bevredigend resultaat zullen behalen. Alles is daar te individueel en vaag. Allereerst moeten we aandacht besteden aan de ideologie.
Als we complottheorieën opzij zetten, zijn twee instanties het meest geschikt voor deze rol: de CFR (Council on Foreign Relations – Council on Foreign Relations), opgericht in de jaren twintig van de twintigste eeuw door gelijkgestemde mensen van president Woodrow Wilson, een een fervent voorstander van het democratisch globalisme, en veel later een beweging van Amerikaanse neoconservatieven die voortkwamen uit de (eens marginale) trotskisten en geleidelijk aanzienlijke invloed verwierven in de Verenigde Staten. Zowel CFR als Neocons zijn onafhankelijk van welke partij dan ook. Ze stelden zichzelf ten doel de strategische koers van de Amerikaanse politiek als geheel te bepalen, ongeacht welke partij momenteel de overhand heeft. Bovendien hebben beide autoriteiten een goed gestructureerde en duidelijke ideologie: links-liberaal globalisme in het geval van de CFR en aanvallende Amerikaanse hegemonie in het geval van de neoconservatieven. Het CFR kan worden beschouwd als voorwaardelijk linkse globalisten, en de neoconservatieven als rechtse globalisten.
Vanaf het allereerste begin van het CFR heeft dit netwerk van politici, experts, intellectuelen en vertegenwoordigers van transnationale bedrijven een koers uitgezet voor de overgang van de Verenigde Staten als natiestaat naar een mondiaal democratisch ‘rijk’. Tegen de isolationisten heeft het CFR de stelling naar voren gebracht dat het de bestemming van de Verenigde Staten is om de hele wereld liberaal en democratisch te maken.
De idealen en waarden van de liberale democratie, het kapitalisme en het individualisme werden hier boven de nationale belangen geplaatst. Het was deze structuur die gedurende de twintigste eeuw – met enige onderbreking door de Tweede Wereldoorlog – betrokken was bij de historische oprichting van supranationale organisaties: eerst de Volkenbond , daarna de VN , de Bilderberg Club , de Trilaterale Commissie enzovoort. De taak was om een verenigde liberale wereldelite te creëren die de ideologie van het globalisme in alles deelt: filosofie, cultuur, wetenschap, economie, politiek, enzovoort. Alle activiteiten van de globalisten van het CFR waren gericht op de vorming van één enkele wereldregering, wat het geleidelijke wegsterven van nationale staten en de overdracht van de macht door voormalige soevereine entiteiten in de handen van een mondiale oligarchie, bestaande uit de liberale wereld, inhield. elites, opgevoed volgens de patronen van het Westen.
Het CFR heeft via zijn Europese netwerken actief deelgenomen aan de oprichting van de Europese Unie (een concrete stap in de richting van een wereldregering). Haar vertegenwoordigers – vooral Henry Kissinger , de permanente intellectuele leider van deze organisatie – speelden een sleutelrol in de integratie van China op de wereldmarkt. Dit was een effectieve zet om het socialistische kamp te verzwakken. Dezelfde autoriteit droeg actief bij aan de bevordering van de convergentietheorie en slaagde erin invloed te verwerven op het late Sovjetleiderschap – tot aan Gorbatsjov toe. “De wereldgemeenschap wordt gecontroleerd” – dit is hoe de voormalige Sovjet-ideologen, die in de ban raakten van de geopolitieke hypnotiseurs van de CFR, schreven onder het dictaat van de globalisten van de CFR.
Het CFR in de VS is een strikt onpartijdige structuur en verenigt zowel Democraten, met wie het enigszins nauwer verbonden is, als Republikeinen. Eigenlijk is dit het algemene hoofdkwartier van het globalisme, en soortgelijke Europese initiatieven, zoals het Davos Forum van Klaus Schwab, zijn slechts de takken ervan. Aan de vooravond van de ineenstorting van de USSR richtte CFR zijn afdeling op in Moskou – bij het Instituut voor Systeemonderzoek van academicus Gvishiani, waar zowel de kern van de Russische liberalen van de jaren negentig als de eerste golf van ideologisch gemotiveerde oligarchen ontstond.
Het is duidelijk dat Trump juist deze autoriteit tegenkwam, die in de Verenigde Staten zelf en in de wereld werd gepresenteerd als een onschadelijk en prestigieus platform voor de uitwisseling van meningen van ‘onafhankelijke’ experts. Maar in feite is dit een echt ideologisch hoofdkwartier. En Trump, met zijn oud-conservatieve agenda, nadruk op Amerikaanse belangen en kritiek op het globalisme, kwam duidelijk en frontaal met hem in tegenspraak.
Trump is slechts een Amerikaanse president voor de korte termijn, en het CFR heeft een eeuwenlange geschiedenis in het bepalen van de koers van het Amerikaanse buitenlandse beleid. En natuurlijk vormde het CFR gedurende de honderd jaar dat het aan de macht was en aan de macht was, een uitgebreid netwerk van invloed, waarbij het zijn ideeën verspreidde onder het leger, ambtenaren, mensen van cultuur en kunst, maar vooral in Amerikaanse universiteiten, die geleidelijk aan werd steeds ideologischer. Formeel erkennen de Verenigde Staten geen enkele ideologische dominantie. Maar het CFR-netwerk is daarentegen uiterst ideologisch. De planetaire overwinning van de democratie, de vestiging van een wereldregering, de volledige triomf van het individualisme en de genderpolitiek zijn de hoogste doelen waar niet van kan worden veranderd of waarvan niet kan worden afgeweken. Nationalisme en het Amerika van Trump Ten eerste: de dreigementen om “het moeras van Washington droog te leggen” – dit was een echte uitdaging voor deze autoriteit, de bewaarder van de codes van het totalitaire (zoals elke ideologie) liberalisme.
Kan het CFR als een geheim genootschap worden beschouwd?
Nauwelijks. Hij geeft de voorkeur aan discretie en handelt over het algemeen openlijk. Dus onmiddellijk na de start van de CFR bespraken de leiders van de CFR ( Richard Haas , Fiona Hill , Silisha Wallander) rechtstreeks de wenselijkheid van het vermoorden van de president van Rusland (een afdruk van de discussie werd op de officiële CFR-website geplaatst). De Amerikaanse diepe staat beschouwt zichzelf, in tegenstelling tot de Turkse, mondiaal, dus wat er in Rusland of China gebeurt, lijkt voor degenen die zichzelf binnen vijf minuten als de wereldregering beschouwen, een ‘interne aangelegenheid’. Nou, het vermoorden van Trump is over het algemeen een fluitje van een cent als je er niet in slaagt hem gevangen te zetten of hem uit de verkiezingen te verwijderen.
Het is de moeite waard om te overwegen dat vrijmetselaarsloges sinds de Revolutionaire Oorlog in de Verenigde Staten een cruciale rol hebben gespeeld in het Amerikaanse politieke systeem. Daarom zijn maçonnieke netwerken verweven met de CFR en dienen ze als rekruteringsautoriteit voor hen. Tegenwoordig hoeven liberale globalisten zich niet te verstoppen. Hun programma’s worden volledig geaccepteerd door de Verenigde Staten en het collectieve Westen. Naarmate de ‘geheime macht’ sterker wordt, houdt ze geleidelijk op een geheim te zijn. Wat voorheen beschermd moest worden door de discipline van de maçonnieke geheimhouding wordt een open mondiale agenda. De vrijmetselaars minachtten de fysieke vernietiging van hun vijanden niet, maar spraken er natuurlijk niet rechtstreeks over. Nu zijn ze aan het praten. Het enige verschil is dit.
